Ik ben een kind van de zee. Dat roep ik mijn hele leven al en het voelt ook echt zo.
Het kan niet anders of die zaadjes zijn geplant al in mijn vroege kindertijd. Vanaf mijn tweede jaar elke zomer naar Ameland met ontelbare duiken in de Noordzee. Die liefde is voor eeuwig tot op de dag van vandaag. En hoezeer ik ook verliefd ben op Italië, van Toscane tot Sicilië tot onlangs Sardinië, ik word oprecht het gelukkigst aan het strand van Ameland met die altijd heerlijke zee.
Het ruisen van de branding, de wind, de zilte zeelucht. De altijd veranderende duinen, het stuifzand, de schatten op het strand. De geuren van de zee en -afgelopen weekend voor het eerst- fietsend langs het wad vlak voor zonsondergang. De kleurschakeringen over het wad, twee lepelaars, het avondlicht, de kleuren en de geuren, hoe gelukkig en rijk voel ik me dan.
De volgende dag wordt het een boot later, gewoon omdat ik nog niet weg wil, nog geen afscheid kan nemen van “mijn” zee. Broekspijpen omhoog, zeewater scheppen in mijn handen en zo het zout op mijn wangen en op mijn lippen. Stralende zon, een bijna verlaten strand. Licht en lucht en dat eeuwige ruisen van de golven, hard bij vloed en zacht bij eb.
Ik ben een kind van die zee..
