Domino-effect of sterrenstof?

Meer dan eens zei mijn Lief tegen mij dat ik altijd in omwegen praat voordat ik tot de kern kwam van wat ik eigenlijk wilde zeggen en ja, dat klopt nog steeds. Inmiddels heb ik dat omarmd en geaccepteerd omdat het simpelweg bij mij hoort. Het is wie ik ben. Dit vlammetje gaat dus ook via zijpaden en omweggetjes.

26 juni was de verjaardag van mijn lieve papa, hij zou 97 jaar zijn geworden en precies die dag ga ik met een goede vriendin naar een theatervoorstelling van Stef Bos. Natuurlijk weet ik dat zijn lied “papa” vrijwel zeker zal komen en dat gebeurt ook. Toch hou ik het droog bij het nummer, misschien wel door zijn prachtige verhaal over het lied waarvan ik de kern niet wil vertellen omdat ik ieder ander gun dat op een eigen manier te beleven. Het nummer dat Stef daaraan verbindt raakt me echter diep en dan stromen mijn tranen niet te stoppen ongegeneerd. In elke tekst zit wel iets dat naadloos aansluit op mijn gevoel, het is een wonderschone betoverende avond.

Dat was vrijdagavond en op de bloedhete zaterdag werkt alles nog intens door. Vandaag is het zondag en ik besluit dat ik er hoe dan ook op uit wil dus ik pak de fiets en kies een stukje langs de IJssel met als landingsplek Meadow. Wat een goed besluit is dat! Ik land, kom tot rust, geniet, neem mijn tijd. Ontzettend vriendelijk personeel, een heerlijke plek, ultiem genieten. Ik lees zelfs een lief klein boekje uit genietend in een strandstoel.

Dan kom ik thuis. Al bij het binnenfietsen in het dorp slaat me de hitte tegemoet. Wat ben ik blij dat ik naar de IJssel ben gegaan! Eenmaal in m’n achtertuintje check ik wat berichtjes op mijn telefoon en daar begint (of was het al begonnen?) het domino-effect. Berichtje van lieve vriendin over niet loslaten maar anders vasthouden. Flashback naar mijn eigen vlammetje van meer dan tien jaar geleden met alle herinneringen aan die tijd én het besef hoe alles maar dan ook alles in elkaar grijpt. 

Menigeen zal dit afdoen als toeval maar ik geloof niet in toeval. Ooit zei een wijze vrouw mij “toeval is iets wat je toe-valt, je moet alleen wel bukken om het op te rapen”. Die wijsheid heb ik verankerd.

En zo zijn de gebeurtenissen van de afgelopen dagen absoluut een domino-effect, maar voor mij onomstotelijk sterrenstof, rijkelijk uitgestrooid vanuit het universum.

Domino-effect of sterrenstof? 💖

Letterlijk thuiskomen in meerdere opzichten..

Hoe heerlijk.., ik kom thuis van een fijn en gezellig verjaardagsfeestje van dochter en schoonzoon en kleed me om. Lekker huiskleren aan, m’n kat op schoot en de tv aan. Omdat ik geen zin heb in het songfestival zap ik even verder en beland zo in een serie van de VPRO uit 2019 met als titel De Bibliotheek. 

In minder dan één minuut zit ik met een grote glimlach op mijn gezicht omdat ik zoveel herken. Dat is grappig en nog eens extra bijzonder wanneer ik mij realiseer dat ik pas sinds drie jaar werkzaam ben bij de bieb en dat ik in 2019 in een heel andere werkomgeving zat. Toch voel ik mij onmiddellijk thuis bij de beelden omdat ze zo aansluiten bij wat ik dagelijks meemaak. De bibliotheek als ontmoetingsplek, een plek om te leren, te discussiëren, samen te komen met een open blik en respect voor elkaar.

Het begint met een groepje handwerkende dames in de bibliotheek van Hoek van Holland en op mijn netvlies zie ik onmiddellijk ons groepje in Twello dat tweewekelijks samen zit te handwerken in de bieb. De volgende shot komt uit Nijmegen waar een jonge vrouw die werkt als parkeerwachter de bieb gebruikt voor haar eigen project, het maken en op de markt brengen van lampen gemaakt van kroonkurken en echt, die zien er net zo prachtig uit als de vrouw die ze ontwerpt en creëert. 

Dan de volgende shot. Ik zie een oudere man achter een laptop met naast zich een jonge vrouw met een mobiel. Zij legt meneer geduldig uit hoe hij zijn reizen kan plannen via 9292 en ik glimlach, dat is onze “klik-en-tik”. Volgende beeld en daar ga ik bijna de boot in, en daarmee is juist dát de reden van dit vlammetje. 

Ik zie een oudere dame glimlachend achter haar laptop met naast haar een jonge man met een donkere huidskleur en prachtig Afro-haar. “Dat is een taalvrager met een vrijwilliger “ denk ik onmiddellijk want ook dat beeld is me vertrouwd. De vele taalvrijwilligers binnen onze bieb die zich met hart en ziel inzetten om nieuwkomers of mensen die hier al jaren verblijven te ondersteunen met met het leren van de Nederlandse taal.

Maar oh wat maak ik hier een miskleun! De oudere dame is géén taalvrijwilliger maar iemand die digitale hulp vraagt en de jongeman naast haar is de vrijwilliger die haar daarbij helpt. Wanneer de interviewer Frans Bromet hem vraagt waarom hij dit doet antwoordt hij stralend dat het prachtig vindt ouderen te helpen en dat dit zijn manier is om dit te doen.

En eerlijk? Ik schaam me helemaal te pletter. Want nee, ik ben niet racistisch en heb genoeg ervaringen met mensen die Nederland dankbaar zijn dat ze hier mogen zijn en die niets liever willen dan een structurele en blijvende bijdrage leveren, al wordt hen dat maar al te vaak onmogelijk gemaakt door jarenlange procedures.

Dus aan de prachtige jongeman uit deze aflevering bied ik bij deze mijn excuses aan. Tegelijkertijd voel ik des temeer de waarde van mijn werken bij de bieb.

Letterlijk thuiskomen in meerdere opzichten..

Ps: mijn “bijna de boot in” is een niet vooropgezette maar teruglezend een wel heel bizarre woordspeling met in mijn gedachten de verhalen die ik zelf in persoon heb mogen horen.

Scheldnamen zijn geen grapje, nooit..!

Het sluipt erin, of liever gezegd, het vloeit eruit. Onbeseft gif, ondoordachte “grapjes” die vanuit een groeiend besef helemaal niet grappig zijn, integendeel. Om goed te verwoorden wat ik bedoel maak ik een duik in het verleden, onbevangen en vooral zonder oordeel, laat dat alsjeblieft duidelijk zijn. 

Mijn ouders waren altijd vanuit hun hele wezen werelds en tolerant. Toch gebruikte mijn vader termen waarvan hij destijds de impact niet besefte maar nu kromme tenen van zou krijgen. Ik ga ze niet herhalen omdat ze in het nu uitermate kwetsend zouden zijn. Ik praat dan over zeker vijftig jaar geleden. Datzelfde gold voor mijn lief die open stond voor elk mens maar die soms ook ronduit beroerde benamingen kon gebruiken. Daar moest ik aan denken toen ik vanavond naar EVA keek met daarin vrouwen van Aziatische oorsprong -al dan niet generaties terug- die hun verhaal deden. Jonge vrouwen die vertelden hoe ze in hun jeugd en schooltijd benoemd werden als “spleetoog, pinda of blauwe”. Hoezeer hen dat gekwetst en beschadigd heeft, maar niet laten merken! Onzichtbaar doorgaan, heel alleen ook.

Als in een versnelde film schieten de (voor)beelden door mijn hoofd en verzwijgen is geen optie dus benoem ik hierbij de benamingen die ik mij herinner.

“Zwartje”, (iemand afkomstig uit Suriname of de Antillen), “blauwe” (iemand afkomstig van de Molukken of uit voormalig Nederlands Indië), “pindachinees” (nadere toelichting niet nodig).

Ik weet inmiddels door vele verhalen wat dit soort benamingen kan doen voor en met mensen en schaam mij namens mijn ouders en mijn lief met terugwerkende kracht voor deze als kwetsend ervaren benamingen. Want dat ze kwetsend waren is steeds meer duidelijk. Alleen -en daar steek ik mijn beide handen voor in het vuur- weet ik ten diepste dat deze benamingen door zeker mijn vader niet kwetsend bedoeld waren. Integendeel, hij adoreerde de Molukkers en was trots op de weinige woorden die hij wist van de taal. Maar dat is geen excuus. Voor mij echter steeds meer een zich verdiepende les.

Een paar jaar geleden op een magische berg in Toscane hoorde ik de verhalen van een jonge vrouw wiens (voor)vader uit Indonesië kwam en zij in uiterlijk ook die daarbij behorende kleur had. Ik herinner me hoe geschokt ik was door haar verhalen over het gepest en vernederd worden vanwege haar huidskleur. Zo ook herinner ik mij het schrijnende verhaal van het meisje in Twello dat de eerste leerling was op een basisschool met als afkomst Suriname en daarmee als uitzondering direct buitengesloten werd, behalve bij Sinterklaas. Zij kon toen wel Zwarte Piet zijn, ze had toch al de juiste kleur. Ik moest huilen om haar verhaal dat helemaal niet zo lang geleden is. Beide verhalen minder dan tien jaar geleden.

Vanavond tijdens het kijken naar Eva tuimelen al die herinneringen als een caleidoscoop door mijn hoofd en ik besef me dat stil zijn gelijk staat aan het aloude spreekwoord “wie zwijgt stemt toe”.

Dus zwijg ik niet maar spreek ik. Voor elk mensenkind van wie ik de naam weet en voor nog zoveel meer onbekende namen. Want ik stem niet toe.

Scheldnamen zijn geen grapje, nooit..!

Zo werd het een meer dan bijzondere zondag..

Ik word wakker van de zonnestralen en de strakblauwe lucht belooft een prachtige dag. Na mijn eerste kop koffie buiten in het ochtendzonnetje bedenk ik wat ik ga doen vandaag. Natuurlijk even heerlijk klungelen in de tuin, twee vrolijke planten moeten de grond nog in en de lavendel verdient een opfrisbeurt. En oh ja, ik wil ook nog dat ene sfeerlampje ophangen maar eerst de prachtige fotoposter die ik twee weken geleden van een goede vriendin kreeg in een lijst doen. 

Ik gooi alle ramen wijd open en zet de radio aan, hoewel dat weinig zin heeft als je buiten bezig bent maar ik word er vrolijk van. Ik geniet van mijn klusjes en wil ook nog een rondje lopen met dit prachtige weer. Tegelijkertijd lonkt een klein boekje dat ik een week geleden in handen kreeg om gelezen te worden. Eerst wandelen of eerst lezen? Het boekje wint. Ik nestel me in mijn tuinstoel en begin te lezen. De schrijfster - Marjan Lammens-de Caluwé- heeft het me persoonlijk gegeven met de vraag of het in de collectie van de bibliotheek kan worden opgenomen en haar verhaal heeft me enorm nieuwsgierig gemaakt.

Het boekje is van een klein formaat en vertelt het verhaal van het vergissingsbombardement op Deventer, 15 december 1944. Het bijzondere is dat het een waar gebeurd verhaal is over “slechts” die ene dag. Eén dag die het leven van velen voor altijd bepaalt heeft. 

Ik sla het boekje open en begin te lezen en hou niet meer op totdat ik het uit heb. Zó razend verbeeldend geschreven dat ik me voel alsof ik erbij was. Na de laatste bladzijde (het is nog geen honderd pagina’s), moet ik echt even landen dus ga ik aan de wandel. Al lopend met en door het verhaal komen ook de herinneringen van mijn papa weer scherp terug die als tienjarige jongen het bombardement van Rotterdam heeft meegemaakt. Ingrijpende en levensbepalende gebeurtenissen waarop je geen invloed hebt. Gebeurtenissen die ook nu actueler zijn dan ooit.

Het boekje van Marjan beschrijft twee kanten van hetzelfde verhaal. Dat maakt het in alle eenvoud en puurheid extra bijzonder. 

Eenmaal weer thuis laat het me nog steeds niet los en daarom dit vlammetje, omdat het een verhaal is dat zo pijnlijk en liefdevol tegelijk diezelfde dag vertelt, met alle gevolgen van dien.

Zo werd het een meer dan bijzondere zondag..

De wandelfotograaf uit Twello..

Vrijwel elke ochtend is hij de eerste bezoeker in onze onze bieb in Twello. Steevast aangekleed in warme jas, stevige wandelschoenen aan en natuurlijk zijn eeuwige camera om zijn nek. Spraakzaam is hij niet, wel vriendelijk. Hij installeert zich aan de leestafel met de Stentor en een kop koffie en leest in alle rust de krant. Hij heeft er tenslotte al een paar uur wandelen opzitten.

Afgelopen weekend stond hij in de Stentor, over zijn passie voor fotografie en liefde voor de natuur waarbij hij jaarlijks zo’n 2500 kilometer wandelt door de Gemeente Voorst met oog voor wat hij tegenkomt. 

Vandaag zie ik een post van hem voorbijkomen op facebook waarbij hij meedoet aan een fotowedstrijd met een schitterende foto van een roodborstje in de sneeuw. Het is een plaatje dat ik zo op mijn dekbed zou willen hebben, flanel, dat dan weer wel. 

Zijn foto’s zijn prachtig in elk seizoen, zijn passie is voelbaar in de foto’s en steeds weer neem ik me voor hem te vragen waar ik toch naartoe moet wandelen of fietsen om die prachtige luchten te zien. Ik ga het hem morgen vragen als hij weer binnenstapt in de bieb.

De wandelfotograaf uit Twello..

(Foto Gerard Boerkamp fotografie)

Kerstavond, avond van hoop en liefde..

Kerstavond 2025. Ik ben alleen en heb mezelf heerlijk warm ingepakt in huiskleren met af en toe mijn lieve kat Verdi op schoot. Lichtjes aan, glaasje wijn erbij. Ik zit klaar voor mijn ultieme kerstavondprogramma All you need is love maar natuurlijk eerst de ontknoping van Serious Request, dit jaar voor Spieren voor spieren. Het thema komt extra dichtbij omdat Daan Mus, één van de ambassadeurs een inwoner is van Twello, het dorp waar ik woon. Ooit, zo’n acht jaar geleden, kwam ik in contact met Daan en zijn ouders door een sponsoractie van het bedrijf waarvoor ik destijds werkte en die ontmoeting ben ik nooit vergeten. De kracht en uitstraling van Daan en zijn familie was indrukwekkend. Nu, op deze kerstavond staat Daan als ambassadeur van Spieren voor spieren in de schijnwerpers van Serious Request. Ik ben stil als ik hem zie, zoveel ingeleverd maar ook zoveel sterker, zo krachtig en zich zo bewust van waarvoor hij vecht. Wanneer de eindstand bekendgemaakt wordt voel ik blijdschap, bewondering en respect, maar ook verdriet. Want hoe frustrerend moet het zijn om te kampen met een zo onbekende en ongekende ziekte. De vechtlust en overtuiging van Daan en lotgenoten raakt me.

Na de ontknoping stem ik af op All you need is love, tissues binnen handbereik. En ja, het duurt niet lang voordat de eerste tranen stromen. Geen grootse maar juist zo invoelbare verhalen van intens missen en hereniging, het dendert bij me naar binnen en ik omarm het. 

Want hoe hartverwarmend is het wanneer mensen met Kerst herenigd worden in liefde? Of het nu gaat om een prille verre liefde of de hereniging van twee broers waarvan de één op eerste kerstdag 101 jaar wordt, het is een warme bubbel van hoop en liefde. En dat is precies wat telt, in deze tijd van boosheid en polarisatie, de kunst van de lichtjes zien, de hoop, de kracht, de liefde, de verbondenheid.

Noem mij naïef, maar dit is voor mij wat telt.

Kerstavond, avond van hoop en liefde..

Een flashback naar engelen in de zorg..

Sinds augustus dit jaar ben ik lid geworden van een koor, StemmInn in Twello en vanmiddag heb ik de voor mij eerste uitvoering bij een verzorgingshuis in Apeldoorn. Op het programma staat een selectie van kerstliedjes en ik vind het spannend. Niet alleen omdat het voor mij mijn eerste uitvoering is maar ook de locatie, het publiek, en dat blijkt terecht. 

We worden gastvrij ontvangen in een huiskamer met koffie, thee en lekkernijen, geserveerd in en op servies van vroeger, warm en huiselijk. Als het tijd is verhuizen we naar de eerste huiskamer waar de bewoners al klaarzitten voor ons. Ik kijk en slik de brok in mijn keel weg, zo goed als mogelijk want oh wat val ik terug in de tijd. Ik zie mijn mama weer, genietend van de liedjes en mijn papa als onvoorwaardelijke liefde aan haar zijde.

Ik zie het genieten maar ook bij sommigen de verwarring. Ik zie de toewijding en liefde van de verzorgers en ben daar net als vroeger door geraakt. De mevrouw die bijna vanuit haar stoel dirigeert, de kleuterjuf die enthousiast praat en klapt, de meneer met zijn mondharmonica, de mevrouw die het allemaal niet begrijpt en het niet kan verwerken. De verzorgenden die dat alles zien en opvangen. En ja, ik zing uit volle borst en geniet van het genieten van de bewoners. 

Na afloop voel ik me trots en blij, papa en mama zijn vast trots. Maar vooral raakt me de blijdschap van één van onze koorleden die dit optreden als verzorgende al jaren op haar verlanglijstje had staan. Voor mij een engel in de zorg, zoals ook mijn mama engelen om haar heen had, onbetaalbaar en niet in geld uit te drukken!

Deze middag heeft me geraakt, weer teruggebracht naar herinneringen aan een moeilijke periode, maar hoe mooi dat ik onderdeel mocht zijn van dit lichtpuntje.

Een flashback naar engelen in de zorg..