De wandelfotograaf uit Twello..

Vrijwel elke ochtend is hij de eerste bezoeker in onze onze bieb in Twello. Steevast aangekleed in warme jas, stevige wandelschoenen aan en natuurlijk zijn eeuwige camera om zijn nek. Spraakzaam is hij niet, wel vriendelijk. Hij installeert zich aan de leestafel met de Stentor en een kop koffie en leest in alle rust de krant. Hij heeft er tenslotte al een paar uur wandelen opzitten.

Afgelopen weekend stond hij in de Stentor, over zijn passie voor fotografie en liefde voor de natuur waarbij hij jaarlijks zo’n 2500 kilometer wandelt door de Gemeente Voorst met oog voor wat hij tegenkomt. 

Vandaag zie ik een post van hem voorbijkomen op facebook waarbij hij meedoet aan een fotowedstrijd met een schitterende foto van een roodborstje in de sneeuw. Het is een plaatje dat ik zo op mijn dekbed zou willen hebben, flanel, dat dan weer wel. 

Zijn foto’s zijn prachtig in elk seizoen, zijn passie is voelbaar in de foto’s en steeds weer neem ik me voor hem te vragen waar ik toch naartoe moet wandelen of fietsen om die prachtige luchten te zien. Ik ga het hem morgen vragen als hij weer binnenstapt in de bieb.

De wandelfotograaf uit Twello..

(Foto Gerard Boerkamp fotografie)

Kerstavond, avond van hoop en liefde..

Kerstavond 2025. Ik ben alleen en heb mezelf heerlijk warm ingepakt in huiskleren met af en toe mijn lieve kat Verdi op schoot. Lichtjes aan, glaasje wijn erbij. Ik zit klaar voor mijn ultieme kerstavondprogramma All you need is love maar natuurlijk eerst de ontknoping van Serious Request, dit jaar voor Spieren voor spieren. Het thema komt extra dichtbij omdat Daan Mus, één van de ambassadeurs een inwoner is van Twello, het dorp waar ik woon. Ooit, zo’n acht jaar geleden, kwam ik in contact met Daan en zijn ouders door een sponsoractie van het bedrijf waarvoor ik destijds werkte en die ontmoeting ben ik nooit vergeten. De kracht en uitstraling van Daan en zijn familie was indrukwekkend. Nu, op deze kerstavond staat Daan als ambassadeur van Spieren voor spieren in de schijnwerpers van Serious Request. Ik ben stil als ik hem zie, zoveel ingeleverd maar ook zoveel sterker, zo krachtig en zich zo bewust van waarvoor hij vecht. Wanneer de eindstand bekendgemaakt wordt voel ik blijdschap, bewondering en respect, maar ook verdriet. Want hoe frustrerend moet het zijn om te kampen met een zo onbekende en ongekende ziekte. De vechtlust en overtuiging van Daan en lotgenoten raakt me.

Na de ontknoping stem ik af op All you need is love, tissues binnen handbereik. En ja, het duurt niet lang voordat de eerste tranen stromen. Geen grootse maar juist zo invoelbare verhalen van intens missen en hereniging, het dendert bij me naar binnen en ik omarm het. 

Want hoe hartverwarmend is het wanneer mensen met Kerst herenigd worden in liefde? Of het nu gaat om een prille verre liefde of de hereniging van twee broers waarvan de één op eerste kerstdag 101 jaar wordt, het is een warme bubbel van hoop en liefde. En dat is precies wat telt, in deze tijd van boosheid en polarisatie, de kunst van de lichtjes zien, de hoop, de kracht, de liefde, de verbondenheid.

Noem mij naïef, maar dit is voor mij wat telt.

Kerstavond, avond van hoop en liefde..

Een flashback naar engelen in de zorg..

Sinds augustus dit jaar ben ik lid geworden van een koor, StemmInn in Twello en vanmiddag heb ik de voor mij eerste uitvoering bij een verzorgingshuis in Apeldoorn. Op het programma staat een selectie van kerstliedjes en ik vind het spannend. Niet alleen omdat het voor mij mijn eerste uitvoering is maar ook de locatie, het publiek, en dat blijkt terecht. 

We worden gastvrij ontvangen in een huiskamer met koffie, thee en lekkernijen, geserveerd in en op servies van vroeger, warm en huiselijk. Als het tijd is verhuizen we naar de eerste huiskamer waar de bewoners al klaarzitten voor ons. Ik kijk en slik de brok in mijn keel weg, zo goed als mogelijk want oh wat val ik terug in de tijd. Ik zie mijn mama weer, genietend van de liedjes en mijn papa als onvoorwaardelijke liefde aan haar zijde.

Ik zie het genieten maar ook bij sommigen de verwarring. Ik zie de toewijding en liefde van de verzorgers en ben daar net als vroeger door geraakt. De mevrouw die bijna vanuit haar stoel dirigeert, de kleuterjuf die enthousiast praat en klapt, de meneer met zijn mondharmonica, de mevrouw die het allemaal niet begrijpt en het niet kan verwerken. De verzorgenden die dat alles zien en opvangen. En ja, ik zing uit volle borst en geniet van het genieten van de bewoners. 

Na afloop voel ik me trots en blij, papa en mama zijn vast trots. Maar vooral raakt me de blijdschap van één van onze koorleden die dit optreden als verzorgende al jaren op haar verlanglijstje had staan. Voor mij een engel in de zorg, zoals ook mijn mama engelen om haar heen had, onbetaalbaar en niet in geld uit te drukken!

Deze middag heeft me geraakt, weer teruggebracht naar herinneringen aan een moeilijke periode, maar hoe mooi dat ik onderdeel mocht zijn van dit lichtpuntje.

Een flashback naar engelen in de zorg..

“Ter lering ende vermaeck”, ofwel keihard opgelicht..

Maandagmorgen tegen 09:45 uur.

Collega en ik staan samen nog even buiten voordat het overleg SB begint in Zutphen wanneer er een zwart busje komt aanrijden waar een man uitstapt met een map onder zijn arm. Hij maakt een opmerking en begint een praatje over dat hij de route controleert van de Solingen  scootmobieltoer die gaat plaatsvinden in Zutphen. In verband met de werkzaamheden rondom de bieb wil hij checken of de route veilig is.

Tussen neus en lippen door zegt hij dat hij net een beurs gedraaid heeft met de allernieuwste messenset van -jawel- Solingen, een als hoogstaand bekend Zwitsers merk. Hij vertelt dat de nieuwste messen geslepen zijn op pure diamant en nooit meer geslepen hoeven te worden omdat ze levenslang meegaan. De man is leuk en enthousiast en hij haalt een set uit zijn bus om het ons te laten zien. Wij hebben al twee keer gezegd dat we zo in overleg moeten maar hij dondert enthousiast door. Hij laat ons een set zien en ik vraag wat zo’n set dan kost. “Staan jullie stevig?” vraagt hij en laat ons dan de prijs zien, 💶 299,-.

Wij zeggen “poeh en dat we nu echt in overleg moeten. Hij zegt (het klonk heel spontaan) dat hij nog een paar sets in de auto heeft die toch over zijn van de beurs en ach, voor 50 euro mogen wij zo’n set hebben maar we mogen het niet verder vertellen. Collega vraagt wat ik doe en ik zeg ja en twee tellen later zij ook, én dat we nu echt in overleg moeten. Ik vraag of hij een tikkie wil sturen waarop hij zegt dat het alleen contant kan en dat even verderop een pinautomaat is. Dat alles in een split second. Collega zegt “ik ga vast naar binnen” terwijl ik een sprintje trek naar de automaat waarvan ik niet weet waar die precies is. De man volgt met zijn auto, stopt en (jawel!) ik stap bij hem in.

Onderweg naar de automaat vraagt hij of ik kinderen heb en hoeveel. Ik antwoord “drie” en hij zegt: doe er 100 euro bij en je hebt een mooi Kerstcadeau voor je kinderen”. Ik aarzel en zeg dat me dat toch teveel wordt en vertel ook nog dat ik zat te dubben over een messenset bij de Appie voor 39 euro in de bonus. Terwijl we stoppen voor de automaat zegt hij “ach, ze zijn toch over en dan kun je je kinderen blij maken met Kerst, drie sets voor 50 euro. Ik zeg ja en pin 150 euro en ja, ik bedank hem ook nog. En passant had hij me gevraagd of ik in Zutphen woonde. Nee, in Twello. Oh daar zit Kookx antwoordde hij met de toevoeging “niks zeggen hè? Want dit kan eigenlijk niet!” Hij brengt me netjes terug naar de bieb en geeft me drie sets, de eerste twee had collega al meegenomen. Eenmaal binnen zegt zij “we zijn toch niet genept?” Ik antwoord dat dit volgens mij niet zo is.

We gaan het overleg in en na afloop loop ik terug naar mijn auto met vier dozen onder mijn arm. Ik voel me gelukzalig dat ik zelf een mooie set heb en ook straks mijn kinderen blij kan maken! Ik rij terug naar Twello en zet de vier dozen eerst even thuis binnen voordat ik doorga naar de bieb. Snel open ik nog even één doos waarbij me opvalt dat de dunschiller in de set er niet echt mooi afgewerkt uitziet. Tijd om verder te checken heb ik niet want Stef nam mijn dienst waar dus ik moet echt naar de bieb.

Ergens rond 15:00 belt mijn collega . “Volgens mij zijn we vet genept, ik kan er online niets over terugvinden”. Ik ga net even aan de thee met de vrijwilligers dus ik zeg dat ik later terugbel. Daarna komt het er niet meer van maar ik deel wel het verhaal met mijn vrijwilligers die het wijze advies geven van “gebeurd is gebeurd en zolang ze het doen is het oké. Veranderen kun je het toch niet meer”.

Even na vijven kom ik thuis en lees een appje van collega waaruit wel 100% duidelijk wordt dat we inderdaad vet genept zijn. De hele set en de uitvoering daarvan is online niet eens terug te vinden.

Ik open een doos omdat ik het niet voor waar wil hebben en ervaar dat ik gewoon mijn vinger langs het lemmet kan laten gaan. Ik zie én voel nu ook onregelmatigheden en vraag me serieus af of ik de messen überhaupt nog wel moet gaan gebruiken.

Dan belt collega. Stikkend van de lach (want wat moet je anders) vragen we ons af hoe ter wereld we hierin hebben kunnen trappen. Twee volwassen vrouwen en niet dom, toch?

Maar wel vol in de fuik gelopen van een leuke enthousiaste man met een vlotte babbel. Ik denk dat de messen bij de Action van betere kwaliteit zijn dan wat wij vandaag gekocht hebben. Oftewel een duur lesje voor ons en een waarschuwing voor anderen. 

NB: Gaandeweg wordt het gevoel sterker dat we meedogenloos zijn opgelicht en is er van lachen geen sprake meer. Pure walging is wat blijft.

Keihard opgelicht..

Soms is het best goed, even zonder stroom..

Ik ben boven op mijn slaapkamer. Ik heb mijn werkkleding net verwisseld voor comfortabele huiskleren als het licht letterlijk uitgaat. Aangezien het al vroeg donker is strompel ik als een blinde kip de trap af naar beneden, mijn oriëntatievermogen heeft ook een storing.

De kamer is stikdonker en wanneer ik de voordeur open verschijnen verschillende buren ook in hun deuropening. Het is duidelijk, er is een stroomstoring. Gelukkig doet mijn telefoon het nog en even googelen leert snel dat er inderdaad een storing is bij Liander. De verwachte reparatie zal naar schatting drie uur later zijn. Gelukkig heb ik kaarsjes en wat lampjes en lichtjes op batterijen. Ik prijs me gelukkig dat ik nog op gas kook dus ik kan mijn verse stamppotje van de slager lekker opwarmen. De afwas laat ik staan want ik heb inmiddels geen warm water meer. De tv ligt er uiteraard uit dus ik pak de krant en lees die bij het zwakke licht van een oh zo simpel lampje waar ik -helemaal nu- ontzettend blij mee ben.

Maar het is gek, zo zonder geluid, muziek of tv. Muziek op mijn telefoon durf ik niet aan te zetten omdat de batterij meer dan half leeg is en ik niet weet hoeveel batterijvermogen dat vraagt. Langzaam wordt het kouder in de kamer maar m’n fleecetrui is gelukkig lekker warm. Ik check de site van Liander en heb voor de zekerheid de functie geactiveerd dat ik op de hoogte word gehouden via een sms. Even voor 21:00 uur krijg ik een update waarbij de tijd verschuift van 21 naar 23 uur. Ik vind het niet leuk meer en bedenk dat ik dan gewoon maar idioot vroeg m’n bed induik met hopelijk nog dat werkende leeslampje. Intussen besef ik me donders goed dat ik niet moet piepen. Even geen stroom, ik weet eigenlijk niet eens wat het is omdat het er gewoon altijd is en werkt. Mijn gedachten schieten naar berichten ver weg, naar gebieden waar oorlog is of honger, gebrek of overstromingen. Ik voel een schaamte opkomen en nee, ik weet heus wel dat schaamte niet nodig is maar wél het besef hoe rijk ik ben in dit kikkerlandje waar zoveel dingen zó gewoon en vanzelfsprekend zijn totdat je ze niet meer hebt. Een stukje broodnodige bewustwording en zelfreflectie dus.

Wanneer ik de lichtjes op batterij ga doven floepen opeens alle lampen aan. Ik ben blij verrast, helemaal wanneer ik naar boven ga om de cv ketel te checken die braaf de boel staat te resetten. Ik dans de trap weer af in veilig licht en besef me hoe rijk ik ben. Ik zet de tv aan en heb beeld en geluid en ik kan kijken wat ik wil.

Soms is het best goed, even zonder stroom..

Wat is jouw favoriete jeugdboek? Zo’n simpele vraag met zo’n enorme impact..

Een interne oproep van één van onze leesmediacoaches BIJ de Bieb om in het kader van de Grote Vriendelijke 100 een eigen top 5 van jeugdboeken in te leveren maakt dat ik heel ver terug moet in de tijd. Ik app mijn collega voor de zekerheid met de vraag “definieer jeugdboeken?” en krijg als antwoord tot 18 jaar, in bibliotheektermen A t/m D boeken. Overigens heb ik op aanraden van diezelfde collega onlangs het fantastische jeugdboek 1991 van Tom Rijpert in één ruk uitgelezen. Dan ben je 65 jaar en wordt meegesleurd in een superspannend jeugdboek waarvan ik na de laatste bladzijde denk “dit is toch veel te spannend voor 15+?. Vervolgens moet ik over die gedachte dan ook weer heel hard lachen en dat is precies wat boeken doen. Je fantasie prikkelen, je meeslepen, je dwingen tot nadenken en vooral nieuwe werelden ontdekken.

Mijn nieuwe oude bijzondere boekenkast heb ik ingedeeld in levensfases. Reisboeken en -kaarten, boeken over Rotterdam, boeken van schrijvers verbonden met mijn schrijfvakanties in Italië, bieb boeken, nieuwe ontdekkingen en, helemaal onderin, boeken van vroeger tot heel vroeger. Daar staan titels in van W.G. van der Hulst, oude streekromans, sprookjesboeken en klassiekers als Gejaagd door de wind. En ja, ook een trilogie van Joop ter Heul. Ik pak het boek en zie dat de druk van na mijn twintigste is. Gravend in mijn herinnering weet ik weer dat ik deze trilogie gekocht heb jaren nadat ik de verhalen heb gelezen omdat ik zo geschaterd heb bij de verhalen van de Jopopinoloukicoclub. Een boek van toen, altijd bewaard en nog steeds zo kostbaar. 

Maar jeugdboeken? Ik pieker me suf maar kom er niet bij. Dus google ik op jeugdboeken in de periode 1960-1980 en daarmee gaat er een wereld van vroeger open.

Ik val terug in de tijd, ontdek mijn eerste oh zo dierbare boekje van Irmgard Smits. Bij het zien van de omslag schiet ik al vol door de herkenning van toen. Ik stuit op de boeken van Leni Saris van wie ik er vele heb verslonden. Ik herinner me opeens weer het boekwinkeltje van Tante Mies in Rotterdam waar ik uren zoet was. Niet om boeken te kopen want daar was geen of weinig geld voor, maar puur om die specifieke geur van boeken op te snuiven en te kijken. De schrijfster Leni Saris woonde boven het boekwinkeltje van tante Mies en zo mocht ik zomaar een keer op visite bij mijn idool. Ik zie het nog moeiteloos voor me, een prachtige klassieke vrouw, keurig gekapt, in een kamer vol met boeken. Ik mocht thee drinken met haar en voel opnieuw hoe bijzonder dat was.

Leni Saris, schrijfster van vele Witte Raven pockets. Ik had er meer dan 300. Ergens ooit heb ik al die boeken weggegeven en stiekem heb ik daar altijd spijt van gehad.

En nu, door die simpele oproep van een collega, ben ik opeens terug in vroeger. Ik heb geen boekjes meer van Irmgard Smits of Leni Saris maar ik werk bij de bieb dus ga ik zoeken in de catalogus én ik vind ze!

Ik reserveer twee titels en heb twee dagen later beide boekjes uit mijn jeugd in handen. Ik ben er echt zo ontzettend blij mee en ja, ík schoot er ook weer van vol.

Beide boekjes lonken me toe vanuit mijn boekenkast en ik ga ze weer lezen vol verwachting. Letterlijk terug in de tijd, letterlijk terug naar de warmte, het gevoel en de beleving van toen. En dat alles door die ene simpele vraag.

Wat is jouw favoriete jeugdboek? 

Zo’n simpele vraag met zo’n enorme impact..

Een méér dan buitengewoon gesprek..

Rakend en intrigerend, dat is de aankondiging al. Vanavond op NPO1 om 20:35, drie politici die geïnterviewd worden door mensen met autisme. Ik sla aan en niet voor niets. Als ervaringsdeskundige mama weet ik hoe puur autisme is. No fake, liegen onmogelijk, verrassingen in overvloed.

En dat is precies wat er in en uit dit programma komt. Onversneden pure vragen waarop alleen een onversneden puur antwoord mogelijk is. Geen gekonkel, geen omwegen, de vraagsteller stelt een overduidelijke vraag waarbij geen ontsnapping mogelijk is. En dat voelen de drie geïnterviewden feilloos aan. Dus no escapes. De puurheid van de interviewers met autisme wordt voelbaar overgenomen wat dit programma tot een verademing maakt. Voor mij als kijker en ik denk stilletjes ook voor de drie politici die vanuit een totaal ander perspectief de vragen beantwoordden. Alleen dat was een verademing.

Ik heb genoten, was stil, vertederd, ademloos en geamuseerd. Voer voor discussie, stof tot nadenken, kortom een fantastische uitzending én aanrader mocht je deze gemist hebben! NPO1, 14 oktober.

Een méér dan buitengewoon gesprek..