Deze zondag begint onverwacht mooi met een heerlijke wandeling samen met een vriendinnetje die ik al -te- lang niet gezien heb. Bijkletsen en intussen genieten van de prachtige herfstkleuren en daarna afsluiten met koffie en gebak, wat een heerlijk feestje is dat, en dan ligt de middag nog voor me.
Afgelopen zomer heb ik een prachtige expositie bezocht op landgoed Kleine Noordijk. Natuurlijk kende ik de naam maar het was de eerste keer dat ik er kwam en ook het kleine prachtige theater zag.
Een paar weken geleden lees ik een aankondiging van een voorstelling daar, door Dictus & Dictus. Ik ben heel nieuwsgierig en besluit een kaartje te bestellen. De voorstelling is vanmiddag en ik verheug me erop omdat het verhaal me pakt. Verwachtingsvol is niet het goede woord omdat ik niet weet wat ik kan verwachten. Ik denk dat verbeeldingsvol misschien een mooier woord is. Het kleine intieme theater voelt als een warm dekentje. Dit is mijn eerste keer hier.
Vanaf het eerste moment dat de broers Dictus & Dictus opkomen en beginnen laat ik me meevoeren in hun verhaal waarin zang en vertellen elkaar afwisselen versterkt door beelden, échte beelden die hun voorstelling ook letterlijk zichtbaar maken. Ik ga niet de inhoud vertellen omdat ik een ieder die deze voorstelling gaat zien dezelfde onbevangenheid toewens die ik voelde. Want oh wat word je stap voor stap, beeld voor beeld, klank na klank meegevoerd in hun verhaal dat mij af en toe mijn adem doet inhouden. Bij één lied voel ik de tranen opkomen en bij gebrek aan een zakdoekje laat ik die ook maar gewoon druppelen. Ik ben geraakt, geraakt door wat zij vertellen en het publiek doen voelen.
Want dat ik niet de enige ben die diep onder de indruk is blijkt na de voorstelling wanneer er nog wordt nagepraat. Bijna gedwongen terug in de tijd die de meesten nog wel kennen maar waaraan de herinnering vervaagd is. Peter en Wim Dictus leggen die geschiedenis echter pijnlijk bloot. Extra pijnlijk omdat het verhaal ook nu meer dan actueel is. Dat maakt dat je deze voorstelling niet zomaar kunt loslaten.
Het zorgt voor napraten en ook dat is een extra toegift na de toegift die zij al gaven. Terug op de fiets naar huis voel ik me vol en blij, vol van deze prachtige voorstelling en blij met mijn eerste bezoek aan dit heerlijke theater.
Eerst even landen nu..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten