Collega en ik staan samen nog even buiten voordat het overleg SB begint in Zutphen wanneer er een zwart busje komt aanrijden waar een man uitstapt met een map onder zijn arm. Hij maakt een opmerking en begint een praatje over dat hij de route controleert van de Solingen scootmobieltoer die gaat plaatsvinden in Zutphen. In verband met de werkzaamheden rondom de bieb wil hij checken of de route veilig is.
Tussen neus en lippen door zegt hij dat hij net een beurs gedraaid heeft met de allernieuwste messenset van -jawel- Solingen, een als hoogstaand bekend Zwitsers merk. Hij vertelt dat de nieuwste messen geslepen zijn op pure diamant en nooit meer geslepen hoeven te worden omdat ze levenslang meegaan. De man is leuk en enthousiast en hij haalt een set uit zijn bus om het ons te laten zien. Wij hebben al twee keer gezegd dat we zo in overleg moeten maar hij dondert enthousiast door. Hij laat ons een set zien en ik vraag wat zo’n set dan kost. “Staan jullie stevig?” vraagt hij en laat ons dan de prijs zien, 💶 299,-.
Wij zeggen “poeh en dat we nu echt in overleg moeten. Hij zegt (het klonk heel spontaan) dat hij nog een paar sets in de auto heeft die toch over zijn van de beurs en ach, voor 50 euro mogen wij zo’n set hebben maar we mogen het niet verder vertellen. Collega vraagt wat ik doe en ik zeg ja en twee tellen later zij ook, én dat we nu echt in overleg moeten. Ik vraag of hij een tikkie wil sturen waarop hij zegt dat het alleen contant kan en dat even verderop een pinautomaat is. Dat alles in een split second. Collega zegt “ik ga vast naar binnen” terwijl ik een sprintje trek naar de automaat waarvan ik niet weet waar die precies is. De man volgt met zijn auto, stopt en (jawel!) ik stap bij hem in.
Onderweg naar de automaat vraagt hij of ik kinderen heb en hoeveel. Ik antwoord “drie” en hij zegt: doe er 100 euro bij en je hebt een mooi Kerstcadeau voor je kinderen”. Ik aarzel en zeg dat me dat toch teveel wordt en vertel ook nog dat ik zat te dubben over een messenset bij de Appie voor 39 euro in de bonus. Terwijl we stoppen voor de automaat zegt hij “ach, ze zijn toch over en dan kun je je kinderen blij maken met Kerst, drie sets voor 50 euro. Ik zeg ja en pin 150 euro en ja, ik bedank hem ook nog. En passant had hij me gevraagd of ik in Zutphen woonde. Nee, in Twello. Oh daar zit Kookx antwoordde hij met de toevoeging “niks zeggen hè? Want dit kan eigenlijk niet!” Hij brengt me netjes terug naar de bieb en geeft me drie sets, de eerste twee had collega al meegenomen. Eenmaal binnen zegt zij “we zijn toch niet genept?” Ik antwoord dat dit volgens mij niet zo is.
We gaan het overleg in en na afloop loop ik terug naar mijn auto met vier dozen onder mijn arm. Ik voel me gelukzalig dat ik zelf een mooie set heb en ook straks mijn kinderen blij kan maken! Ik rij terug naar Twello en zet de vier dozen eerst even thuis binnen voordat ik doorga naar de bieb. Snel open ik nog even één doos waarbij me opvalt dat de dunschiller in de set er niet echt mooi afgewerkt uitziet. Tijd om verder te checken heb ik niet want Stef nam mijn dienst waar dus ik moet echt naar de bieb.
Ergens rond 15:00 belt mijn collega . “Volgens mij zijn we vet genept, ik kan er online niets over terugvinden”. Ik ga net even aan de thee met de vrijwilligers dus ik zeg dat ik later terugbel. Daarna komt het er niet meer van maar ik deel wel het verhaal met mijn vrijwilligers die het wijze advies geven van “gebeurd is gebeurd en zolang ze het doen is het oké. Veranderen kun je het toch niet meer”.
Even na vijven kom ik thuis en lees een appje van collega waaruit wel 100% duidelijk wordt dat we inderdaad vet genept zijn. De hele set en de uitvoering daarvan is online niet eens terug te vinden.
Ik open een doos omdat ik het niet voor waar wil hebben en ervaar dat ik gewoon mijn vinger langs het lemmet kan laten gaan. Ik zie én voel nu ook onregelmatigheden en vraag me serieus af of ik de messen überhaupt nog wel moet gaan gebruiken.
Dan belt collega. Stikkend van de lach (want wat moet je anders) vragen we ons af hoe ter wereld we hierin hebben kunnen trappen. Twee volwassen vrouwen en niet dom, toch?
Maar wel vol in de fuik gelopen van een leuke enthousiaste man met een vlotte babbel. Ik denk dat de messen bij de Action van betere kwaliteit zijn dan wat wij vandaag gekocht hebben. Oftewel een duur lesje voor ons en een waarschuwing voor anderen.
NB: Gaandeweg wordt het gevoel sterker dat we meedogenloos zijn opgelicht en is er van lachen geen sprake meer. Pure walging is wat blijft.
Keihard opgelicht..
