Ik ben boven op mijn slaapkamer. Ik heb mijn werkkleding net verwisseld voor comfortabele huiskleren als het licht letterlijk uitgaat. Aangezien het al vroeg donker is strompel ik als een blinde kip de trap af naar beneden, mijn oriëntatievermogen heeft ook een storing.
De kamer is stikdonker en wanneer ik de voordeur open verschijnen verschillende buren ook in hun deuropening. Het is duidelijk, er is een stroomstoring. Gelukkig doet mijn telefoon het nog en even googelen leert snel dat er inderdaad een storing is bij Liander. De verwachte reparatie zal naar schatting drie uur later zijn. Gelukkig heb ik kaarsjes en wat lampjes en lichtjes op batterijen. Ik prijs me gelukkig dat ik nog op gas kook dus ik kan mijn verse stamppotje van de slager lekker opwarmen. De afwas laat ik staan want ik heb inmiddels geen warm water meer. De tv ligt er uiteraard uit dus ik pak de krant en lees die bij het zwakke licht van een oh zo simpel lampje waar ik -helemaal nu- ontzettend blij mee ben.
Maar het is gek, zo zonder geluid, muziek of tv. Muziek op mijn telefoon durf ik niet aan te zetten omdat de batterij meer dan half leeg is en ik niet weet hoeveel batterijvermogen dat vraagt. Langzaam wordt het kouder in de kamer maar m’n fleecetrui is gelukkig lekker warm. Ik check de site van Liander en heb voor de zekerheid de functie geactiveerd dat ik op de hoogte word gehouden via een sms. Even voor 21:00 uur krijg ik een update waarbij de tijd verschuift van 21 naar 23 uur. Ik vind het niet leuk meer en bedenk dat ik dan gewoon maar idioot vroeg m’n bed induik met hopelijk nog dat werkende leeslampje. Intussen besef ik me donders goed dat ik niet moet piepen. Even geen stroom, ik weet eigenlijk niet eens wat het is omdat het er gewoon altijd is en werkt. Mijn gedachten schieten naar berichten ver weg, naar gebieden waar oorlog is of honger, gebrek of overstromingen. Ik voel een schaamte opkomen en nee, ik weet heus wel dat schaamte niet nodig is maar wél het besef hoe rijk ik ben in dit kikkerlandje waar zoveel dingen zó gewoon en vanzelfsprekend zijn totdat je ze niet meer hebt. Een stukje broodnodige bewustwording en zelfreflectie dus.
Wanneer ik de lichtjes op batterij ga doven floepen opeens alle lampen aan. Ik ben blij verrast, helemaal wanneer ik naar boven ga om de cv ketel te checken die braaf de boel staat te resetten. Ik dans de trap weer af in veilig licht en besef me hoe rijk ik ben. Ik zet de tv aan en heb beeld en geluid en ik kan kijken wat ik wil.
Soms is het best goed, even zonder stroom..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten