Ik word wakker van de zonnestralen en de strakblauwe lucht belooft een prachtige dag. Na mijn eerste kop koffie buiten in het ochtendzonnetje bedenk ik wat ik ga doen vandaag. Natuurlijk even heerlijk klungelen in de tuin, twee vrolijke planten moeten de grond nog in en de lavendel verdient een opfrisbeurt. En oh ja, ik wil ook nog dat ene sfeerlampje ophangen maar eerst de prachtige fotoposter die ik twee weken geleden van een goede vriendin kreeg in een lijst doen.
Ik gooi alle ramen wijd open en zet de radio aan, hoewel dat weinig zin heeft als je buiten bezig bent maar ik word er vrolijk van. Ik geniet van mijn klusjes en wil ook nog een rondje lopen met dit prachtige weer. Tegelijkertijd lonkt een klein boekje dat ik een week geleden in handen kreeg om gelezen te worden. Eerst wandelen of eerst lezen? Het boekje wint. Ik nestel me in mijn tuinstoel en begin te lezen. De schrijfster - Marjan Lammens-de Caluwé- heeft het me persoonlijk gegeven met de vraag of het in de collectie van de bibliotheek kan worden opgenomen en haar verhaal heeft me enorm nieuwsgierig gemaakt.
Het boekje is van een klein formaat en vertelt het verhaal van het vergissingsbombardement op Deventer, 15 december 1944. Het bijzondere is dat het een waar gebeurd verhaal is over “slechts” die ene dag. Eén dag die het leven van velen voor altijd bepaalt heeft.
Ik sla het boekje open en begin te lezen en hou niet meer op totdat ik het uit heb. Zó razend verbeeldend geschreven dat ik me voel alsof ik erbij was. Na de laatste bladzijde (het is nog geen honderd pagina’s), moet ik echt even landen dus ga ik aan de wandel. Al lopend met en door het verhaal komen ook de herinneringen van mijn papa weer scherp terug die als tienjarige jongen het bombardement van Rotterdam heeft meegemaakt. Ingrijpende en levensbepalende gebeurtenissen waarop je geen invloed hebt. Gebeurtenissen die ook nu actueler zijn dan ooit.
Het boekje van Marjan beschrijft twee kanten van hetzelfde verhaal. Dat maakt het in alle eenvoud en puurheid extra bijzonder.
Eenmaal weer thuis laat het me nog steeds niet los en daarom dit vlammetje, omdat het een verhaal is dat zo pijnlijk en liefdevol tegelijk diezelfde dag vertelt, met alle gevolgen van dien.
Zo werd het een meer dan bijzondere zondag..
