Zo werd het een meer dan bijzondere zondag..

Ik word wakker van de zonnestralen en de strakblauwe lucht belooft een prachtige dag. Na mijn eerste kop koffie buiten in het ochtendzonnetje bedenk ik wat ik ga doen vandaag. Natuurlijk even heerlijk klungelen in de tuin, twee vrolijke planten moeten de grond nog in en de lavendel verdient een opfrisbeurt. En oh ja, ik wil ook nog dat ene sfeerlampje ophangen maar eerst de prachtige fotoposter die ik twee weken geleden van een goede vriendin kreeg in een lijst doen. 

Ik gooi alle ramen wijd open en zet de radio aan, hoewel dat weinig zin heeft als je buiten bezig bent maar ik word er vrolijk van. Ik geniet van mijn klusjes en wil ook nog een rondje lopen met dit prachtige weer. Tegelijkertijd lonkt een klein boekje dat ik een week geleden in handen kreeg om gelezen te worden. Eerst wandelen of eerst lezen? Het boekje wint. Ik nestel me in mijn tuinstoel en begin te lezen. De schrijfster - Marjan Lammens-de Caluwé- heeft het me persoonlijk gegeven met de vraag of het in de collectie van de bibliotheek kan worden opgenomen en haar verhaal heeft me enorm nieuwsgierig gemaakt.

Het boekje is van een klein formaat en vertelt het verhaal van het vergissingsbombardement op Deventer, 15 december 1944. Het bijzondere is dat het een waar gebeurd verhaal is over “slechts” die ene dag. Eén dag die het leven van velen voor altijd bepaalt heeft. 

Ik sla het boekje open en begin te lezen en hou niet meer op totdat ik het uit heb. Zó razend verbeeldend geschreven dat ik me voel alsof ik erbij was. Na de laatste bladzijde (het is nog geen honderd pagina’s), moet ik echt even landen dus ga ik aan de wandel. Al lopend met en door het verhaal komen ook de herinneringen van mijn papa weer scherp terug die als tienjarige jongen het bombardement van Rotterdam heeft meegemaakt. Ingrijpende en levensbepalende gebeurtenissen waarop je geen invloed hebt. Gebeurtenissen die ook nu actueler zijn dan ooit.

Het boekje van Marjan beschrijft twee kanten van hetzelfde verhaal. Dat maakt het in alle eenvoud en puurheid extra bijzonder. 

Eenmaal weer thuis laat het me nog steeds niet los en daarom dit vlammetje, omdat het een verhaal is dat zo pijnlijk en liefdevol tegelijk diezelfde dag vertelt, met alle gevolgen van dien.

Zo werd het een meer dan bijzondere zondag..

Mijn hart huilt…

Ik kijk tv zoals miljoenen mensen dat op dit moment doen. Schokkende beelden van een niet te bevatten oorlog, gestart door een compleet gestoorde narcist die de realiteit volkomen kwijt is. Beangstigend is het, surrealistisch, en toch is het de verschrikkelijke realiteit van dit moment. Het beeld vanavond bij Jinek van een klein kind dat zegt: “ik wil niet sterven, ik wil gewoon dat het ophoudt”. Mijn hart breekt, net zoals zichtbaar aan de tafel bij Jinek gebeurt bij burgemeester Aboutaleb van Rotterdam. 

Wat mij ook schokt de afgelopen dagen, is dat deze strijd tussen Rusland en Oekraïne al acht jaar aan de gang is. De jonge vrouw die deze week met bitterheid haar eigen verhaal vertelde over familieleden die vermoord waren omdat zij niet pro Rusland waren. Hoe de wereld dit al jaren weet en negeert. Ik wist het oprecht niet, noem het naïef maar zo is het.

In de bibliotheek zie ik met grote regelmaat kinderen die ook uit een oorlogssituatie komen, uit Syrië. Kinderen die ik hier zie groeien, zie bloeien. Kinderen waarbij ik me vaak afvraag wat zij in hun jonge leven al hebben meegemaakt, wat hun ogen hebben gezien. Ik geniet van hun blijheid, van hun steeds meer open blik. Dat geeft me hoop en vertrouwen.

Syrië lijkt ver weg, Oekraïne nu zo dichtbij maar de gemene deler is een machtswellustige dictator die ongestraft zijn gang kan gaan terwijl de wereld toekijkt.  Economische eigenbelangen doen wegkijken, al zolang.

We zijn wreed wakkergeschud, in Europa en daarbuiten, maar niet zo wreed als de mensen in Oekraïne. Luchtalarm, explosies, angst voor wat nu is en nog gaat komen.

Ik zie de beelden en luister naar de verhalen.

Mijn hart huilt…