Hoe heerlijk.., ik kom thuis van een fijn en gezellig verjaardagsfeestje van dochter en schoonzoon en kleed me om. Lekker huiskleren aan, m’n kat op schoot en de tv aan. Omdat ik geen zin heb in het songfestival zap ik even verder en beland zo in een serie van de VPRO uit 2019 met als titel De Bibliotheek.
In minder dan één minuut zit ik met een grote glimlach op mijn gezicht omdat ik zoveel herken. Dat is grappig en nog eens extra bijzonder wanneer ik mij realiseer dat ik pas sinds drie jaar werkzaam ben bij de bieb en dat ik in 2019 in een heel andere werkomgeving zat. Toch voel ik mij onmiddellijk thuis bij de beelden omdat ze zo aansluiten bij wat ik dagelijks meemaak. De bibliotheek als ontmoetingsplek, een plek om te leren, te discussiëren, samen te komen met een open blik en respect voor elkaar.
Het begint met een groepje handwerkende dames in de bibliotheek van Hoek van Holland en op mijn netvlies zie ik onmiddellijk ons groepje in Twello dat tweewekelijks samen zit te handwerken in de bieb. De volgende shot komt uit Nijmegen waar een jonge vrouw die werkt als parkeerwachter de bieb gebruikt voor haar eigen project, het maken en op de markt brengen van lampen gemaakt van kroonkurken en echt, die zien er net zo prachtig uit als de vrouw die ze ontwerpt en creëert.
Dan de volgende shot. Ik zie een oudere man achter een laptop met naast zich een jonge vrouw met een mobiel. Zij legt meneer geduldig uit hoe hij zijn reizen kan plannen via 9292 en ik glimlach, dat is onze “klik-en-tik”. Volgende beeld en daar ga ik bijna de boot in, en daarmee is juist dát de reden van dit vlammetje.
Ik zie een oudere dame glimlachend achter haar laptop met naast haar een jonge man met een donkere huidskleur en prachtig Afro-haar. “Dat is een taalvrager met een vrijwilliger “ denk ik onmiddellijk want ook dat beeld is me vertrouwd. De vele taalvrijwilligers binnen onze bieb die zich met hart en ziel inzetten om nieuwkomers of mensen die hier al jaren verblijven te ondersteunen met met het leren van de Nederlandse taal.
Maar oh wat maak ik hier een miskleun! De oudere dame is géén taalvrijwilliger maar iemand die digitale hulp vraagt en de jongeman naast haar is de vrijwilliger die haar daarbij helpt. Wanneer de interviewer Frans Bromet hem vraagt waarom hij dit doet antwoordt hij stralend dat het prachtig vindt ouderen te helpen en dat dit zijn manier is om dit te doen.
En eerlijk? Ik schaam me helemaal te pletter. Want nee, ik ben niet racistisch en heb genoeg ervaringen met mensen die Nederland dankbaar zijn dat ze hier mogen zijn en die niets liever willen dan een structurele en blijvende bijdrage leveren, al wordt hen dat maar al te vaak onmogelijk gemaakt door jarenlange procedures.
Dus aan de prachtige jongeman uit deze aflevering bied ik bij deze mijn excuses aan. Tegelijkertijd voel ik des temeer de waarde van mijn werken bij de bieb.
Letterlijk thuiskomen in meerdere opzichten..
Ps: mijn “bijna de boot in” is een niet vooropgezette maar teruglezend een wel heel bizarre woordspeling met in mijn gedachten de verhalen die ik zelf in persoon heb mogen horen.
