Ik spreek het soms uit maar voel het 24/7. Drie navelstrengen in mijn buik. Mijn drie prachtkinderen, nu 31, 29 en 27 jaar. Martje, Teun en Gijs. Drie prachtkinderen die elk hun eigen volwassen weg hebben gevonden op hun eigen unieke manier. Voor de één met met meer hobbels dan de ander maar alledrie hebben ze hun eigen obstakels gehad en nog steeds. Elk van hen heeft die hobbels op hun eigen wijze genomen en is al dan niet struikelend weer verder gegaan met steeds weer nieuwe moed en kracht.
En in het nu zie ik drie prachtige mensen die ook onderling nog steeds sterk sterk verbonden zijn met elkaar, elk met haar/zijn eigenheid. Oudste zus met haar twee broertjes. Jongste broers met oudste zus. Elk hun eigen leven en met soms zomaar opeens onverwachte ontmoetingen ergens op een station of bij de tandarts. Blij, vrolijk en liefdevol vertellen ze mij dat of ik ben er zomaar getuige van.
En juist dat, die onderlinge verbondenheid die zo puur en no fake is zijn voor mij de mooiste cadeautjes. Wat nou verplichte of routineuze bezoekjes? Niet voor mijn kids, maar juist op die onverwachte en ongeplande momenten blijkt hun intense verbondenheid.
Als hun trotse mama kan ik niet intenser genieten. Vol gevoel, vol emotie, zelfs fysiek.
Mijn drie verstrengelde navelstrengen..
