Over trots, tranen, loslaten en hervatten, en liefde voor eeuwig..

Trots...

Onwijs trots ben ik op mezelf dat ik me vanmorgen heb opgegeven voor een challenge van zes weken Fitplan volgens je leeftijd. Het roer moet om en dus gaat dat gebeuren.

Meer conditie, strakker lijf, gezondere mindfit. Trots op mezelf wandel ik terug naar huis via de Jumbo waar ik een lekker yoghurt iets koop met vers fruit.

Daarna breekt de pleuris uit...

Een goede oude dierbare vriendin van mijn papa en mama heeft de diagnose dementie gekregen, en er blijkt in haar eigen omgeving geen plaats in de herberg.

Omdat ik weet hoe heftig en intensief dit is probeer ik waar mogelijk te helpen, waarbij de flashback messcherp is. Niet erg, wel heftig..

Hoe bijzonder mooi is dan de hulp en het meedenken van de locatie waar mijn mama zit.

Niet alleen zomaar zakelijk, ook zo vol gevoel, zo vol van meedenken en meeleven.

Voordat ik vanmiddag arriveer voor het wekelijkse vrijdagmiddag borreluurtje duik ik nog even het terras op om wat ik weet te delen met de kinderen van mijn “tante”, de zo dierbare vriendin van mijn papa en mama uit een ver en kostbaar verleden..

Papa spot mij op het terras, ik praat hem bij en samen gaan we zoals altijd naar mama.

En dan gebeurt het..

Als ik binnenkom zie ik een totaal onwetende blik.

“En wie ben jij dan wel?”, vraagt mijn mama.

Ik zie, voel en besef dat ze voor de eerste keer echt niet weet wie ik ben, dat ik haar dochter ben.

Voordat ik woorden heb gevonden vraagt ze mij of ik er “eentje van tante Harmke ben”..

Mijn papa zegt dat ik toch haar dochter ben, haar meisje.

Ik zie haar blik en weet dat ze niet weet, mij op dat moment niet kent..

Ik hou me flink maar schreeuw het inwendig uit.

Mijn papa is de kaarten voor hun 60 jarig huwelijk vergeten mee te nemen dus dankbaar bied ik aan ze op te halen, blij dat ik even kan vluchten..

Tranen...

Buiten laat ik mijn tranen stromen, eenmaal in de auto schreeuw ik het even uit..

Schreeuwen, omdat mijn mama mij niet meer kent..

Wetend dat het zo is en zo kan zijn, maar dat is ratio, geen gevoel.

Dit is gevoel, er zo inhakkend...

Ik haal de kaarten, droog mijn tranen en ga terug.

Mijn mama begroet mij blij, ik wil zo graag zien dat ze weet wie ik ben maar ik zie haar open en zo niet herkennende blik.., ik slik....

Papa, die zo vol is van hun 60 jarige huwelijksdag, vraagt mij of ik met hem wil eten bij de Griek.

Hij heeft daar gisteren alleen gegeten, hen gevraagd de tekst van hun kaart te vertalen voor Griekse vrienden. Hij vertelt mij dat hij dat nooit meer doet, alleen eten bij de Griek, hoe alleen dat voelde...

Mijn hart breekt..

Vanavond ga ik met hem mee naar de Griek, geniet van zijn genieten, geniet van de ontzettend lieve Griekse gastvrijheid en emotie, geniet....

Tranen, tranen van onmacht, tranen van verdriet..

Loslaten,,,

Loslaten, loslaten van waarover je geen macht meer hebt...

Je hervatten, al je kracht bij elkaar vatten..

Hervatten, laten..

Diep ademhalen, gaan en weer herpakken, naar de sterren kijken, je schouders rechten en omhoog kijken....

Over trots, tranen, loslaten en hervatten...en vooral, liefde voor altijd....

Liefde voor eeuwig....

Hoe bijzonder, met mijn kids op mijn eiland...

Al heel lang had ik het verlangen mijn kinderen het eiland uit mijn jeugd te laten zien, het eiland dat mijn leven zo bepaald heeft.

Al veel te vaak en veel te lang was het er niet van gekomen, door net zoveel omstandigheden.

Maar nu, in oktober notabene, met een prachtige weersverwachting, was het zover.

Samen met Martje, Teun en Gijs zou ik samen naar mijn eiland gaan, naar Ameland.

Zaterdagochtend 7 uur rijden we weg uit Twello, een vroege en voor mijn kids moeizame start.

De reis gaat goed, de zon komt door en naarmate we noordelijker komen wordt alles mooier.

We zijn ruim om tijd voor de boot van half 10 en na het parkeren van de auto lopen we met elkaar richting boot. Daar maak ik de eerste foto, onder het bordje van “naar de boten”.

Ik loop te hippen van vreugde, mijn kids zijn enigszins gegeneerd door mijn enthousiasme, zo van “nee he, daar gaat mama weer”..

Eenmaal op de boot zie ik mijn kids genieten, elk op hun eigen manier, maar genieten doen ze.

Het oorspronkelijke plan was om op de pier direct fietsen te huren maar met de gebroken teen van mijn dochter is dat niet handig dus we nemen de bus naar de camping waar ik een trekkershut geboekt heb. In de bus wijs ik hen al de voor mij zo bekende plekjes aan.

We komen aan en gooien de spullen in de hut en drinken koffie.

Daarna wordt het tijd om op pad te gaan.

We huren fietsen, niet voor lange afstanden maar om hen zo de voor mij belangrijkste plekjes te laten zien. Binnendoor langs het huisje waar ze als peuter geweest zijn, vervolgens via mijn zo geliefde  schelpenpad door de duinen naar de strandtent.

Onderweg stoppen we, mijn kids voelen de rust en ervaren die niet te evenaren schoonheid van het eiland. Ze maken foto’s, heel veel foto’s.

Wanneer we aankomen bij Sjoerd, de strandtent bij Nes, krijg ik het prachtigste compliment.

Unaniem zeggen ze dat ze zo hun bedenkingen hadden bij mijn enthousiasme, unaniem zeggen ze dat ik niet overdreven heb, want wat is Ameland mooi en wat ademt het een rust...

Ik geniet met volle teugen, zo blij dat ik hier eindelijk samen ben met hen.

Na een lekkere lunch gaan we een klein stukje verder het schelpenpad op en stoppen bij “onze” opgang. Onze opgang is de opgang op camping Duinoord waar ik vanaf jongs af aan al kwam met mijn ouders, zusje en broertje. Ik wijs hen de plek waar ons tenthuisje stond, ik vertel hen over de windhoos, hoe die over de camping raasde op 11 augustus1972.

Die alles verwoestende windhoos waarbij mijn broertje om het leven kwam, nog maar vijf jaar oud.

Ik vertel het verhaal dat ze natuurlijk al wel kennen, maar nu, juist op die plek, maakt het extra indruk. We gaan de opgang op waar ik vroeger als kind zoveel jaren naar de zee ging.

Hoe bijzonder is het dit nu met mijn volwassen kinderen samen te doen en samen te beleven.

Het is oktober, het weer is prachtig en ik heb mijn bikini en een handdoek mee.

En daar, op mijn oude vertrouwde opgang, waar ik vroeger de zee in ging, ga ik weer de zee in, dompel mij onder op die zo bijzondere plek.

Met het zout op mijn huid fietsen we verder richting dorp, naar de begraafplaats waar mijn broertje ligt en waar mijn ouders ook hun laatste rustplaats zullen vinden.

Samen met mijn drie kinderen loop ik de begraafplaats op, de schelpen knisperend onder onze voeten. Ik loop naar het pad waar mijn broertje ligt, een zonnige plek, bijna tegen de duinen.

Met z’n vieren staan we daar, om ons heen is alles in rust.

Het is een bijzonder moment voor ons allemaal, voor mij, maar ook voor mijn kinderen die dit nu zien en zo bewust beleven.

Het is verdrietig, het is mooi, het is goed...

Daarna gaan we een ijsje eten in het dorp, een ijsje bij De Jong, ook een traditie die ik vanaf kind heb meegekregen. En zo geef ik mijn momenten en herinneringen aan hen mee, en het doet me zo goed om te zien hoe zij dat allemaal opslaan.

Na al die indrukken en emoties is het de hoogste tijd om even te chillen, dus terug naar de hut.

‘s avonds gaan we spareribs eten bij de Herberg, ook weer zo’n speciaal ding.

Zondagmorgen, de volgende ochtend, gaat Gijs al vroeg op pad met zijn camera richting Oerd, wij slapen nog even door. Ontbijten ging even minder omdat het gedachte oventje een magnetron bleek te zijn dus de gekochte afbakbroodjes waren daarmee kansloos.

Dan maar ontbijten onder de vuurtoren, hoe mooi is dat! Aan het strand bij Sunset.

En nog mooier werd het toen de vuurtoren open bleek te zijn, jammer genoeg niet voor Martje met haar gebroken teen, maar samen met mijn jongens ben ik de toren opgeklommen zoals ik dat vroeger zo vaak heb gedaan.

De foto’s bij de vuurtoren zijn me kostbaar en zo dierbaar.

En toen werd het, hoe kan het ook anders, toch nog racen om de boot te halen, de planning was de drie uur boot die de vier uur boot werd, op het nippertje gehaald.

Heen op de Oerd, terug op de Sier..

Ameland verdwijnt langzaam in de verte.

Ik sta op de punt en zie de pier steeds kleiner worden, het eiland langzaam vervagen..

Ik kijk zolang ik kan, alle beelden van dit kostbare weekend in mijn hart..

Hoe bijzonder, met mijn kids op mijn eiland...

Ik adem onder water...

Hoe bijzonder kan een week zijn..

Afgelopen donderdagavond mocht ik door en met een oude kennis mijn eerste proefduik beleven, in een zwembad in Zeist. Het was een heel bijzondere ervaring.

Gewoon te kunnen ademen onder water, in totale rust en ontspanning..

Die avond ging ik slapen in de bubbels van onder water, en ook de volgende morgen bleef ik dat bijzondere gevoel beleven. Ik kon niet anders dan googelen, zoeken naar een duikschool bij mij in de buurt, de ervaring smaakte naar meer..

Dankzij een neef die zelf fanatiek en gepassioneerd duiker is kwam ik terecht op de website van Bussloo Divers, prettig dichtbij.

Na een halve seconde aarzelen stuurde ik een mail waarop ik vrijwel direct antwoord kreeg met het verzoek telefonisch contact op te nemen. Dat deed ik, en binnen no time was er een afspraak gemaakt voor een proefduik in open water. Zaterdagmiddag de duikuitrusting gepast en zondagmorgen de proefduik.

Zondagmorgen...

De ruiten van mijn auto zijn stijf bevroren dus ik moet krabben.

De zon schijnt uitbundig, ik heb er zin in, al vraag ik mij wel af of ik gek ben geworden..

Om kwart voor tien arriveer ik op de afgesproken plaats op Bussloo.

Na een uitgebreide instructie gaan we het water in, mijn duikinstructeur Harry mét back-up van Dive Master Henk, en ik...

Ik ben best zenuwachtig maar voel me veilig, en inmiddels weet ik dat ik onder water gewoon kan ademen. We dalen af, doen de oefeningen zoals vooraf besproken met het uitnemen van het beademingsapparaat en het weer indoen, en ook het gebruik van de octopus als extra veiligheid, lucht krijgen via het apparaat van je buddy.

Natuurlijk is dat best even eng, maar omdat ik weet dat ik kan ademhalen en mij bewust ben van twee ervaren duikers die mij scherp in het oog houden durf ik het, en het gaat probleemloos.

Ik voel me stoer en trots!

Vervolgens volgt de afdaling en de tour die zij allebei wel kunnen dromen.

Maar, zo is mij vooraf gezegd, het is mijn beleving en ik bepaal...

Dus geniet ik van de afgezonken bus en de boot met alle begroeiing en schelpen, laat me leiden en volg alle aanwijzingen keurig op.

Ik geniet van het onderwater zijn, ben me soms niet eens bewust van de twee instructeurs/buddy's die dichtbij mij zijn.

Als vanzelf zwem ik langs de lijn, genietend van van wat ik zie, voel, hoor en beleef..

Voor ik het besef ben ik weer boven, na drie kwartier onder water.

Ik ben boven, heb het ondertussen wel iets koud maar heb zo geen zin om naar de kant te gaan!

Het omkleden was het koudste deel, maar dat stond in schril contrast met de euforie van het onder water zijn, de totale rust, de sereniteit, de beleving.

De regel uit één van mijn favoriete nummers, “my head’s under water, but I’m breathing fine” kreeg vandaag een extra dimensie...

Ik adem onder water....

Zij maakt het verschil...

Een poosje geleden kreeg ik een uitnodiging voor een benefietdiner.

De uitnodiging kwam van een bijzondere vriendin die al jaren zeer betrokken is bij HUG (Help UGanda). Daarom, en omdat onze vriendschap een nog diepere lading heeft, besloot ik te gaan.

Het werd een bijzondere avond.

Bijzonder vanwege de onverwacht mooie gesprekken met mooie mensen, maar vooral bijzonder door het verhaal van Tamar, kinderarts met hart en ziel in Uganda.

Over haar gaat dit verhaal, en ik vertel het vanuit mijn beleving.

Daar staat ze, Tamar, een tengere jonge vrouw die ons samen met haar man Daniël een echte authentieke Ugandese maaltijd heeft bereid.

Ons is een gezelschap van 30 mensen.

Wanneer het eten is opgediend vertelt Tamar haar verhaal.

Hoe zij als jong meisje de droom had om kinderarts te worden in Afrika.

Hoe zij na haar VWO vertrokken is naar Uganda om daar vrijwilligerswerk te doen.

Hoe zij gepakt werd door wat zij zag en beleefde.

Hoe zij, gestimuleerd door haar ouders, toch de studie geneeskunde oppakte en afrondde.

Tamar, een tengere jonge vrouw van 28 jaar, inmiddels kinderarts in Afrika, haar droom meer dan vervuld en nog zo onvervuld, want er is nog zoveel te doen.

“Haar” ondervoedingskliniek, waar kinderen liefdevol worden opgenomen, afgegeven of, zoals zij zegt, gedumpt. In het begin 20 kinderen die zij allemaal als de hare beschouwt. Inmiddels ruim 200 kinderen die zij allemaal bij naam kent, nog steeds haar kinderen.

Ze vertelt, en de eenvoud van haar verhaal is rakend.

Zo tenger en zoveel kracht, zoveel bevlogenheid vanuit haar ziel, vanuit haar zijn.

Haar stichting heet the Rob Foundation, genoemd naar haar inmiddels overleden vader die haar samen met haar moeder heeft geholpen haar droom te verwezenlijken door achter en naast haar te staan.

Tamar knokt, Tamar vecht, Tamar zorgt, samen met haar man Daniël.

En wij, het gezelschap van dertig mensen zitten aan een prachtig gedekte tafel, met eten door hen bereid.

Ik zie haar, hoor en voel haar, haar passie, haar gedrevenheid.

En ik voel me klein, heel klein bij die tengere jonge vrouw die zo het verschil maakt..

Zij maakt het verschil.

de toren van Pisa...

Vandaag 1 week geleden zag ik de zon ondergaan vanaf de toren van Pisa.
Pisa, als ultieme afsluiting van een bijzondere schrijfweek in Toscane.
De toren van Pisa, waar ik in de zomer van 2003 op de trappen zat met mijn lief en mijn drie kindertjes, toen nog zo klein.
De toren was gesloten, we konden er niet op, maar de foto staat nog steeds in mijn ziel gegrift.
Toscane 2003, de eerste vakantie met mijn lief, hoe mooi en dierbaar was dat...

Vijftien jaar en een boel emotie later loop ik weer door Pisa, alleen.
Mijn lief is er niet meer, mijn kindertjes zijn jong volwassen en er niet meer bij.
Ik ben daar alleen maar niet eenzaam.
Vol van veel loop ik door Pisa, met mijn plattegrond lopend naar de toren.
Ik heb als advies meegekregen om rond 19.00 uur op de toren te staan omdat dan het avondlicht op zijn mooist is, en dus doe ik dat.

Ik wacht het juiste tijdstip af op een terras onder de toren, met een Aperol Spritz.
Ik kijk en geniet en laat alles binnenkomen en stromen.
Wanneer het mijn tijd is om de toren op te gaan sta ik vooraan, ik wil als eerste boven zijn.
De 250 treden sprint ik op, ik zal nog twee dagen spierpijn hebben van die actie maar dat dondert niet, ik ben als eerste boven.

Het uitzicht en het licht van de ondergaande zon is adembenemend, de herinneringen dito.
Onder de klokken laat ik mijn tranen gaan omdat het zo voelt en mag.
De emotie is niet vervelend, eerder mooi en liefdevol verzwelgend.

Wanneer het tijd is om weer af te dalen doe ik dat weer eerder, ik wil in rust naar beneden.
Eenmaal afgedaald maak ik nog een foto van een prachtig beeld aan de voet van de toren, de Fallen Angel, een gevallen engel neergestort in het gras, hoe symbolisch.

Ik wandel terug door de stad en pak hetzelfde terrasje als op de heenweg, het voelt zo mooi en goed.
Na onverwacht prachtige gesprekken met de ober en een andere gaste wandel ik gelukzalig terug door een inmiddels nachtelijk Pisa naar mijn B&B.

Rijk, gelukzalig, blij en vol van de week en de dag.



Bovenop de toren van Pisa...

Rozenbottelkrans, een zo dierbaar herfstmoment...

In 2016 bezoek ik voor mijn werk de show Fashion & Flowers tijdens de Amsterdam Fashion Week en ontmoet daar Willy Pardijs die een van de bloemisten is in het team dat alle decoratie verzorgt.

Na een spetterend evenement rijdt zij met mij mee terug. Ik ken haar niet en zij mij niet.

In de auto van van Amsterdam naar Apeldoorn hebben we intense gesprekken en voordat we het beseffen zijn we in Apeldoorn waar ik haar afzet op het station.

Omdat ik in die tijd actief was in het opbouwen van een bloemistennetwerk en de ontmoeting mooi is, nodig ik haar uit om de Cyclamen Open Dagen bij Schoneveld Breeding te bezoeken in oktober. Dat lijkt haar geweldig dus we maken een afspraak.

Als ze komt geef ik haar een rondleiding, zij geniet van wat ze ziet en ik vind het heerlijk om haar alles te laten zien over onze cyclamen.

Na afloop geeft ze mij een zelfgemaakte krans van rozenbottels, ik vind hem prachtig maar vooral vind ik het zo ontzettend lief dat ze die speciaal voor mij gemaakt heeft.

Trots en blij kom ik ermee thuis en mijn lief vindt hem ook prachtig.

Weken, nee maanden heeft de krans onze salontafel opgesierd en volgens mijn lief groeiden de rozenbottels door. Dat was niet zo maar hij vond van wel.

In januari 2017 overlijdt mijn lief.

De rozenbottelkrans belandt in de container.

Ik ga verhuizen naar een nieuw mooi plekje dat we samen hebben uitgezocht.

Dan krijg ik in september een berichtje van Willy, ze heeft ook dit jaar voor mij een krans gemaakt en komt hem brengen. Weer hebben we prachtige en diepe gesprekken.

De krans is meer dan gewoon een krans, het heeft een zo diepere lading.

Weer geniet ik wekenlang van de krans op tafel, met de herinnering aan het jaar daarvoor.

We hebben niet veel contact, maar het contact dat er is, is warm en puur en we hebben een klik, zij en ik.

Begin deze week is daar opeens haar berichtje. Het is weer tijd voor de rozenbottels en ze heeft voor mij ook dit jaar weer een krans gemaakt.

Zo lief, zo mooi, zo bijzonder....

We spreken af dat ik deze de keer de krans bij haar kom halen en ik word ontvangen met koffie en hazelnootschuimtaart. En weer zijn daar die mooie gesprekken, dit keer bij haar aan de keukentafel.

Blij en gelukkig ga ik weg met een krans die zoveel meer is dan zomaar een krans.

Met liefde gemaakt, met warmte gegeven, zo betekenisvol...

Dankjewel lieve mooie Willy Pardijs voor een derde dierbaar herfstmoment....

 

Thuiskomen in Toscane...

Wekenlang verheug ik mij er al op, op mijn schrijfweek in Toscane.

Toscane, mij zo dierbaar, met zoveel mooie herinneringen..

Al jaren zeg ik dat ik ooit nog een boek ga schrijven maar door alles wat er op mijn pad kwam is  het er nog steeds niet van gekomen.

Dan kom ik een artikel tegen met een top 10 van schrijflocaties in Europa.

Wat de eerste drie zijn weet ik echt niet meer maar nummer vier is Toscane.

Een schrijfweek in Toscane, mijn hart maakt een sprongetje.

Ik klik op de link en kom terecht op de website van IlBene, ik ben onmiddellijk verliefd.

Verliefd op het plekje, op de omschrijvingen, op het gevoel wat eraf straalt.

Natuurlijk komen er praktische “bezwaren”, heb ik nog vrije dagen genoeg, is het wel verstandig?

Dat duurt echter niet lang, ik ben verkocht en boek de schrijfweek.

Vol verwachting stap ik op het vliegtuig naar Pisa en na een heerlijke vlucht wandel ik de aankomsthal uit. Ik zie en ruik Toscane, ik kom thuis, zo thuis...

Dan met de bus naar Pietrasanta waar ik zal worden opgehaald door Elena, de eigenaresse van Villa Masini-Luccetti zoals het oude familiehuis heet.

Ik geniet van de busreis, van alles wat ik zie, het landschap, de kleuren.

Elena haalt me op en vraagt of ik het goed vind nog even een paar boodschappen te doen, ze kookt namelijk zelf deze dagen. Natuurlijk vind ik dat prima en even later stappen we de Conad binnen.

Wat Elena dan nog niet weet is dat ooit mijn eerste Italiaanse supermarktherinnering stamt uit 2003, in Toscane, bij de Conad. Vol verbazing heb ik daar toen rondgelopen, onder de indruk van de grootte en de veelheid aan verse Italiaanse producten, ik had nog nooit zoiets gezien. Deze was kleiner maar bij het binnenkomen flitsten de herinneringen aan die eerste keer door mij heen. Natuurlijk koop ik Toscaanse wijn, en tomaten zoals die alleen daar smaken.

Elena vraagt of ik van vis hou, ja graag!

De boodschappen zijn binnen en we rijden de berg op naar Capriglia.

De berg op betekent een hoogteverschil van zo’n 400 meter over een paar kilometer.

Haarspeldbocht na haarspeldbocht, Elena stuurt de landrover moeiteloos naar boven.

Dan zijn we er, een ijzeren hek zwaait open en ik zie het prachtige oude huis dat de komende dagen mijn thuis zal worden. 
Er is een enorme tuin met dromerige plekjes, er is geen geluid behalve het concert van de krekels.

Elena leidt me rond en ik voel hoe ik zachtjes land in een andere wereld.Mijn slaapkamer heeft een hemelbed en natuurlijk zijn de ramen en de prachtige luiken open, het uitzicht is adembenemend.
Ik blijk deze week grotendeels de enige gast te zijn en kan in alle rust en vrijheid gaan, staan en liggen waar ik wil. er zijn ook heerlijke hangmatten verstopt in de tuin.

Elena faciliteert vaker schrijfworkshops, met begeleiding door professionele docenten. Zelf schrijft ze ook en ze is benieuwd waar mijn boek over gaat. Ik vertel het haar en ze stelt me een aantal vragen waar ik niet direct antwoord op weet. Dat irriteert me, hoezo rode draad.

Ik slaap in met vragen die eerste avond en wanneer ik wakker ben en naar beneden ga staat het ontbijt al klaar. We praten verder, Elena en ik, en ik stel me open voor haar tips en aanwijzingen. Ze geeft me een aantal boeken waaronder het boek “zorg dat jouw boek er wél komt” van Jolanda Pikkaart en Esther van der Ham, en binnen no-time heb ik het boek verslonden. En dus begin ik met nieuwe inzichten, 180 graden anders dan ik bedacht had aan mijn boek. Ik zoek mijn favoriete schrijfplek, de lange marmeren tafel is prachtig met diffuus licht, alleen staat deze vlakbij de waterput en dus stikt het er nu van de muggen Ik vind een ander plekje, plekjes genoeg.

Er staat nog een huis op het terrein, Elena noemt het haar “turtle” huis omdat ze er zo’n 15 schildpadden heeft lopen, sommige al meer dan dertig jaar oud.

Midden in het schildpaddenweitje staat ook een grote marmeren tafel, onder de bomen door zie ik in de verte de zee. Er is geen geluid behalve het constante letterlijk ketsen van de schildpadden die vrijwel de hele dag bezig zijn met voorspel en voortplanting.

Zij ketsen en ik schrijf, hun monotone geluid heeft iets van een mantra, een ijle echo in de wind.

Ik schrijf en schrijf en kom in een flow waardoor ik soms moeilijk kan stoppen. In de flow komen zoveel herinneringen naar boven waardoor regelmatig mijn tranen stromen.

Tranen van verdriet maar vooral van liefde.

Elena ziet en voelt dat.

We hebben prachtige en diepe gesprekken over veel.

De maaltijden zijn niet alleen heerlijk wat eten betreft maar ook een warm samenzijn.

Mijn laatste volle dag breekt aan, de dagen zijn omgevlogen en toch heb ik het gevoel dat ik er al veel langer ben.

We hebben afgesproken dat wanneer ik die dag uitgeschreven ben Elena mij in de namiddag meeneemt naar het strand, ik wil namelijk nog zo graag de Toscaanse zee in, het is een zielsbehoefte.

Na een intensieve schrijfdag rijden we naar Pietrasanta en gaan naar het strand waar Elena als kind al kwam. En daar loop ik de zee in, “mijn” zee, die mij altijd rust geeft, troost geeft, energie geeft, mij mijn balans doet hervinden. Ik duik in de kalme golven en laat me drijven, geniet vanuit het warme zoute water van het prachtige landschap en neem alles in mij op, drink het in, zuig het op.

Ik loop het strand weer op met zout op mijn huid.

Daarna loom in een ligstoel onder de nog warme Toscaanse zon.

Tijd bestaat niet meer...

We pakken een terrasje en eten samen pizza. Daarna slenteren we nog even door Pietrasanta en bezoeken een expositie met beelden van Eppe de Haan, een vriend van Elena, ik vind ze mooi.

Tijd om naar huis te gaan voor mijn laatste nacht op die heerlijke plek. 

In het licht van de maan rijden we terug.

Zaterdagochtend ga ik nog schrijven is het plan, en dan rond de middag naar Pisa waar ik de toren wil bezoeken en mijn laatste nacht doorbreng in een B&B voordat ik weer terugvlieg.

De toren van Pisa, ook dat is thuiskomen in Toscane.

Maar dat is een ander verhaal...