Vaderdag..

Vanmorgen werd ik wakker en besefte wat voor dag het was, Vaderdag..

Zoveel herinneringen en gedachten overspoelden mij in alle hevigheid. De herinneringen aan Vaderdagen met mijn Lief, met alle daarbij behorende rituelen, nu al voor het vijfde jaar niet. Het besef dat ikzelf Vaderdag nog wel kan en mag vieren met mijn oude papa die deze week 92 jaar hoopt te worden. Terug in de tijd met een glimlach en met tranen, in het hier en nu met goede voornemens om deze dag te vieren met mijn eigen papa. Tijdens mijn eerste kop koffie scroll ik even door Facebook en zie verschillende berichtjes van mensen die hun vader niet meer hier hebben. Berichtjes vol liefde en gemis, berichtjes vol herinneringen en verlangen. Ik prijs me rijk dat ik deze dag nog kan en mag vieren.

Om half twaalf ga ik naar mijn vader, ik weet dat hij eerst graag online nog een kerkdienst wil zien dus ik ga daarna. Papa wacht mij op met koffie en een heerlijk gebakje. Ik stel voor een toertje te maken, hij reageert enthousiast. Over de bestemming moet hij even nadenken maar uiteindelijk kiest hij voor Markelo waar hij zoveel jaren gelukkig is geweest met mama. Iets drinken bij de Viersprong, dat wordt het doel. We laden de rollator in en tuffen binnendoor langs onbekende weggetjes richting Markelo, soms niet wetend waar we zijn maar genietend van het landschap en de omgeving. Verkeerde afslag? Het maakt ons niet uit, de weilanden zijn mooi en alles is groen en in bloei. Uiteindelijk komen we aan bij de Viersprong en drinken iets op het terras. Jammer genoeg was de tuin vol dus wij zaten op een bankje met uitzicht op het voorbij razend verkeer. Het mocht de pret niet drukken. Na het drankje weer terug, binnendoor via Lochem en daarna zien we wel verder. Onderweg, we konden jammer genoeg niet stoppen, een weiland barstens vol rode klaprozen en paarse korenbloemen, de lievelingsbloemen van mama. Mama, die deze hele dag erbij was met herinneringen aan de toertjes van mijn vader samen met mijn moeder. Oude verhalen die voorbij kwamen, vol liefde en genieten.

We toeren terug naar huis en breken het Vaderdagcadeau aan, een Nobel jenever met Thaise ginger ale, meegenomen van ons laatste bezoek van Ameland. We proosten samen in de zon en kijken naar de prachtige wolkenluchten die komen en weer gaan. 

Ik voel wat ik mis, koester wat ik had en wat ik heb, dubbel maar zo intens.

Vaderdag 2021

Leeg nest, vol hart...

Gisteravond realiseerde ik het mij nog niet echt, de eerste keer wakker worden op Moederdag zonder kinderen in huis. De eerste keer Moederdag in een echt leeg nest.

Mijn jongste zoon had mij al subtiel laten weten dat wat hij eigenlijk van plan was niet mogelijk was. Een zelf geplukt boeket bloemen, volgens de traditie van mijn Lief.. de bloemen bloeiden nog niet. Maar hij had een ander idee...  En zo werd ik vanmorgen wakker, meende geluiden te horen maar toch niet. ging uiteindelijk om 10 uur naar beneden omdat ik nu toch echt wel aan koffie toe was.  zo vreemd, Verdi die al binnen was, de deur naar de bijkeuken die open was, nog steeds geen idee.  Ik wilde koffie, en zag het briefje op de koelkastdeur. 

Zo lief..!! mijn ontbijtje stond klaar! Mijn geliefde ontbijtje met volle kwark, beschuitjes en verse aardbeitjes.. Alles klaar, met liefde klaargemaakt voor mij.. cadeautje nummer 1. Na de koffie even naar mij papa, voor die derde Moederdag zonder mijn mama. Weer naar huis voor mijn eigen kids. en na het verrassingsontbijt van mijn jongste zoon wachtte mij het cadeau van mijn dochter (roze rozen) en het cadeau van mijn oudste zoon. Een cadeau dat hij had uitgekozen voor mijn burn-out. Een cadeau dat hij passend vond en zo passend was. Rituals... met zo de juiste titel..

Mijn Moederdag, 

Mijn zo bijzondere dag..  

Mijn drie prachtkinderen.

Mijn zo bijzondere cadeautjes..

Mijn zo alles..

Mijn zo niet te te bevatten rijkdom..

Mijn liefde...

Onvoorwaardelijk en totaal...

Mijn kids...

Martje, Teun en Gijs..

Mijn alles...

Mijn Moederdag

De waarde van herdenken en twee minuten stil...

Ik weet niet beter, ben ermee opgevoed. Het herdenken op 4 mei van de doden van de Tweede Wereldoorlog. De twee minuten stilte om acht uur. Totdat ik uitvloog weet ik niet beter of we zaten thuis op de bank voor de tv, en daarvoor voor de radio. Respect voor hen die vielen. Twee minuten stil.

Inmiddels, tientallen jaren verder, heb ik drie volwassen kinderen die zijn uitgevlogen, niet meer thuis op de bank. Ook hen heb ik, hebben we, opgevoed met respect voor dodenherdenking en Bevrijdingsdag. De twee minuten stilte waren niet meer dan normaal, toen..

Hoe blij en dankbaar ben ik dat zij, uitgevlogen en wel, alle drie vanavond twee minuten stil zijn geweest, in hun eigen omgeving. Helemaal vanzelfsprekend, heel natuurlijk. Met een extra dimensie omdat ze weten dat hun opa in 1940 de bommen heeft zien vallen op Rotterdam. Zoals opa zegt: “ik hoef mijn ogen maar te sluiten en ik hoor de bommen nog vallen”.

Elk jaar weer raken de verhalen mij rondom de herdenking. De niet te bevatten wreedheden, de massamoord, de totale gruwelijkheid, het verdriet, verteld en meer nog verzwegen. 

Verhalen die nooit vergeten mogen worden, verhalen die verteld moeten blijven worden.

De waarde van herdenken en twee minuten stil, ook nu, juist nu.

 

Met een glimlach stem ik op een andere manier, met nieuwe inzichten, voor mijn kinderen...

Verkiezingen 2021. 

Mijn hele stemgerechtigde leven heb ik gebruik gemaakt van mijn stemrecht. Onder invloed van jeugd, opvoeding en verdere levenservaring ben ik verhuisd van midden naar rechts en van rechts naar links. Al meer dan 15 jaar ligt mijn politieke hart bij de SP, vanuit gevoel. Elke keer bevestigde ook de stemwijzer mijn keuze vanuit mijn hart en mijn gevoel van wat juist is.

Eigenlijk vind ik het bizar dat de verkiezingen op dit moment doorgaan. Met zoveel sectoren die nog gesloten zijn, met de avondklok en de oproep tot een minimum aan bewegingen vind ik het op z’n minst dubieus dat de verkiezingen in deze periode “gewoon” doorgang vinden. En met Rutte onverminderd hoog in de peilingen bekruipt mij ook een onbehaaglijk gevoel. De crisis waar de hele wereld mee te maken heeft hoort los te staan van verkiezingscampagnes. Dit keer gaven de stemwijzers die ik invulde voor mijn gevoel afwijkende uitslagen.

Mijn drie volwassen kinderen hebben elk vertrouwen in de politiek verloren, ze zijn daarin lamgeslagen. Ze zijn somber over hun toekomst met een klimaat dat volledig naar de knoppen gaat als het doorgaat zoals het nu gaat. De zorg waarop de afgelopen 10 jaar ernstig veel is bezuinigd, behalve voor de managementtop. De GGZ en jeugdzorg die is overgeheveld naar de Gemeenten met alle gevolgen van dien. Ik prijs mij gelukkig dat ik in een goede gemeente woon met heel veel aandacht voor alle groepen en alle mensen. Maar Twello is geen Rotterdam, Den Haag of Amsterdam, dat besef ik maar al te goed.

Na meerdere stemwijzers en artikelen over de grootste partijen en ook de kleinste partijen heb ik mij verdiept in die laatste groep. Ik heb besloten dat ik dit jaar stem op een nieuwkomer, een kleine nieuwe partij. Ik heb besloten mijn stem uit te brengen op een kandidaat in de leeftijdscategorie van mijn drie kinderen. Omdat mijn kinderen een toekomst verdienen met een een toekomst voor hun kinderen, als zij die krijgen.

Dit jaar, 2021, wordt mijn stem daarom symbolisch. Met heel veel mooie kandidaten op de lijst, vanuit jong tot mijn mooie leeftijd, gaat mijn stem naar Fabian van Hal van Splinter. Fabian, in de leeftijdscategorie van mijn kinderen, en Splinter, van wie ik de missie en visie een warm hart toedraag. En hun logo, de Phoenix verrijzend uit haar eigen as, is meer dan symbolisch.

Elk succes begint met een heel klein stapje.

Met een glimlach stem ik op een andere manier, met nieuwe inzichten, voor mijn kinderen...

Ademloos blij...

Ik heb drie bijzondere kinderen. Bijzonder, omdat ze “anders” zijn, elk in hun eigen Zijn. Drie prachtige kinderen met elk hun eigen rugzak vol ervaringen. Drie kinderen voor wie het leven anders liep, zo niet volgens wat men als “standaard” bestempelt. 

Mijn oudste dochter, mijn prachtkind zoals ik haar altijd noem. Inmiddels heeft zij een een stempelkaart vol met diagnoses. Toch knokt zij zich haar leven door, vanuit diepe dalen weer langzaam richting haar top. Niemand weet wat zij doorstaat, ik kan mij er inmiddels iets bij voorstellen, maar nooit zoals het echt voor haar is. Dat is in het nu niet meer erg, dat niet weten van mij. Zij weet dat ik haar accepteer zoals zij is, en ik weet dat zij is zoals zij is, mijn mooie prachtkind met haar ongekend talent.

Mijn oudste zoon die zijn zo heel eigen weg zo heeft gevonden. Binnen zijn eigen kaders, zijn eigen verlangens volgt hij zijn pad. Ik hou van hem en hij houdt van mij, en van zijn zus en broertje. Nooit gefaked, altijd 100% puur. Dat kan niet anders met klassiek autisme. Faken bestaat niet, sociaal gewenst gedrag evenmin. Alles is puur. Geweldig om zijn visie op liefde en geluk te horen. “Iedereen mag zichzelf zijn”, daar kan menigeen nog veel van leren..

Mijn jongste zoon, niet autistisch maar met zijn eigen volle rugzak en inmiddels ook met zijn eigen stempelkaart. Half januari is ook hij uitgevlogen en volgt zijn eigen pad. Ik zie zijn zelfvertrouwen groeien, zie zijn kwetsbaarheid langzaam transformeren in zijn eigen kracht, een kracht die hij nu eindelijk zelf gaat voelen. Vanavond liet hij mij twee muzieknummers horen die hem raakten, met de voor deze mama noodzakelijke lyrics eronder. En dat weet hij, dus heeft hij die al opgezocht. Na het luisteren praten en tranen bij mij, niet van verdriet maar van blijdschap, blij dat hij groeit en eindelijk bloeit.

Een bijzondere week dit met mijn bijzondere kinderen.

Ik voel me rijk, dankbaar en gelukkig,

en vooral ademloos blij...

Een bijzondere taxirit, een bijzonder mens...

Vandaag was een bijzondere dag. Een dag met een crematie in familiekring. Een rit van Twello naar Rotterdam en vice versa,. Een onzekere rit vanwege de weersomstandigheden code rood.

Een rit die uiteindelijk toch doorgang kon vinden. De heenreis via Valys met TCR, en terug met een andere, particuliere chauffeur. Twee ritten, twee chauffeurs. Twee betrokken en zorgzame mensen. Heen en terug.

Heen vanaf Twello naar Rotterdam, mijn vader helpend in de taxi vanaf het gladde wegdek.

Heen met een behulpzame chauffeur van TCR, terug met een behulpzame particuliere chauffeur, beiden via Valys. Begeleiding van huisdeur tot taxideur en vice versa. Met zorg en aandacht.

De heenreis veilig en op tijd aangekomen, daarna de plechtigheid. De terugreis even veilig en vol vertrouwen. Het verschil in heenreis en terugreis de chauffeur van reis 1, in dienst van, en chauffeur van reis 2, particulier en ZZP’er. Beiden even betrokken, beiden even zorgzaam.

Beiden mijn vader aan de arm nemend in en uit de taxi, met de gladheid, zorgzaam om hem te behoeden voor een een val.

Het verschil in heen- en terugreis. De heenreis met een chauffeur in dienst van, met een vaste baan. De terugreis met een zelfstandige chauffeur, met alle zorgen van een ZZP’er.

Allebei net zo betrokken, allebei zorgzaam, allebei rijdend voor Valys.

Maar de heenreis was verzekerd van een vaste baan, de terugreis van eigen onderneming.

Beide mannen even zorgzaam, de één verzekerd, de ander niet. Zijn lege terugrit is voor eigen rekening. En dus voor hem, hierbij een oproep, een aanbeveling.

Zoek je een rit, een betrouwbaar persoon, veiligheid en hartelijkheid?

Dit is mijn aanbeveling: A.M. Kaddouri, wagennummer 197 van RTC.

Waarvan akte...

Een bijzondere taxirit, een bijzonder mens...

Goed Gedaan Dus | GGD Noord- en Oost Gelderland

Al maandenlang is de GGD in het nieuws. Over testcapaciteit en vaccinaties. Over drukte en wachttijden en recent het nieuws over een datalek. Het gebrek aan voldoende vaccinaties, waar de GGD zelf overigens niets aan kan doen. Maar er is weinig te vinden over de bemensing van dit gigantische systeem dat de testen en vaccinaties in goede banen moet leiden op een zorgvuldige manier.

Daarom dit verhaal, bedoeld als een groot compliment naar al die medewerkers.

Vorige week ontving mijn vader van 91 jaar een oproep via de huisarts dat hij zich kon aanmelden voor de vaccinatie. Die zelfde middag hebben we een afspraak gemaakt via de GGD.

Mijn vader werd te woord gestaan door een vriendelijke jongeman die het hele verplichte vragenlijstje netjes en geduldig afwerkte. Na afloop van het telefoongesprek zei mijn vader letterlijk: “Wat een sympathieke knul was dat.” Tot zover het eerste contact.

Vandaag was de datum voor de eerste prik die in Apeldoorn stond gepland om 12.30 uur.

Daarbij het dringende verzoek pas vijf minuten voor tijd naar binnen te gaan.

Bij het oprijden van het terrein stond een vriendelijke meneer die ons doorverwees naar de parkeerplaats voor minder validen zodat papa niet ver hoefde te lopen met zijn rollator.

Eenmaal binnen de eerste intake door een stralende jonge vrouw met een lieve glimlach en alle aandacht. Vervolgens van anderhalve meterstip naar anderhalve meterstip, daarna doorschuivend in de rijen stoeltjes die ook keurig op afstand stonden. Zonder uitzondering vriendelijke en geduldige medewerkers die steeds weer alles volledig checkten en dubbelcheckten. Er heerste een rustige prettige sfeer en precies zoals het in de folder stond konden we na een half uur én een kwartiertje in observatie de sporthal weer verlaten. Allebei tevreden liepen we weer naar de auto, blij dat papa zijn eerste prik heeft gehad.

Lieve medewerk(st)ers van de GGD Noord- en Oost Gelderland in Sporthal Mheenpark, dank voor jullie glimlach, jullie tijd, jullie geduld en jullie zorgvuldigheid!

GGD | Goed Gedaan Dus..!