Totaal aantal pageviews

zondag 10 mei 2015

Mijn Moederdag

Moederdag.....voor sommigen een commercieel feest, voor anderen een beetje, maar ook voor velen een dag met extra gevoelswaarde.
Gevoelswaarde omdat je zelf moeder bent, omdat je jouw moeder op die dag net dat beetje extra aandacht en waardering wilt geven, of om haar juist op die dag extra te herdenken...
Ik ben mama en heb ook zelf mijn mama nog.
Voor mij vandaag dus een dubbele dag, een dag met dubbel zoveel emoties.

Vanmorgen kneukelend liggen wachten in bed, wachtend totdat de slaapkamerdeur opengaat.
Mijn kinderen zijn niet klein meer, maar dat mag de voorpret niet drukken, alleen al het feit dat ze er alledrie zijn maakt dat de dag niet meer stuk kan, op voorhand al niet.
Eindelijk gaat de deur open, net als vroeger doe ik alsof ik verrast wakker word.
Zij weten dat ik allang wakker ben, ik weet dat zij het weten, maar allemaal spelen we ons zo heerlijke spel.
Eerst de traditionele bos bloemen van mijn Lief, die ochtend vroeg zelf geplukt.
Koolzaad, zevenblad, boterbloemen, seringen en alles wat hij kon vinden samengebundeld tot een enorm boeket, mooier bestaat niet.
Natuurlijk een beschuitje met verse aardbeien, ook dat hoort er zo bij.
En dan de cadeautjes, cadeautjes die met zoveel zorg en liefde zijn gezocht en gekocht.
Van mijn volwassen dochter een orchidee, verpakt in de pot die ze ooit als eerste van mij heeft gekregen toen ze uit huis ging. Daarbij de boodschap dat aan die bloem een moeder-dochter dag gekoppeld zat, een dagje samen iets doen, alleen zij en ik, en ik mag kiezen wat ik leuk vind...
Dan pijn oudste zoon, die behalve zijn tradionele reep pure chocola in verrassende verpakking aankomt met een kleine lieve Boeddha, voor de liefste moeder, met nog extra benadrukt de goede wensen die daarbij horen...en als ultiem cadeau van hem 5 asperges, gehaald bij de groenteman, met een pakje ham erbij. "Omdat asperges jouw lievelingsgroenten zijn".
En de jongste, die aankomt met een prachtig houten hart met de prachtige spreuk "volg je hart, want dat klopt", en nadat ik daarvan bekomen ben krijg ik van hem een speech, een speech over de tekening die hij voor mij gemaakt heeft, een tekening met een boodschap, met een verhaal..
En als slotakkoord een prachtige armband van mijn Lief, met een symboliek die alleen wij kennen..

Na een heerlijk ontbijt met elkaar in de tuin zitten, samen in het zonnetje..
En dan naar mijn mama toe, met bloemen, ondat ze daar zo dol op is.
En elk jaar dat zij er nog is, is weer een cadeau, een bijzondere dag om te vieren, om te koesteren.

Moederdag, wat nou commercieel? Zo beleefd is het liefde, waardering, aandacht, bevestiging, en zo fijn om te dat zo te krijgen....en het te kunnen geven.

Ik ga de keuken in, asperges schillen met mijn beide zoons, straks lekker traditioneel met ham en ei en peterselie, en heerlijke saus...

En ik voel mij gelukkig, voel me blij, geniet zo van deze bijzondere dag.

Mijn Moederdag....

maandag 13 april 2015

Tussen hemel en aarde

Etna.....
Vulkaan op Sicilië, een nog actieve vulkaan.
Natuurlijk had ik wel eens plaatjes gezien, kende haar vooral van aardrijkskundelessen van heel lang geleden...
Nu stonden we klaar, klaar voor een tocht naar de Etna, op sprookjesachtig Sicilië.
Onze gids stond ons op te wachten met een stoere jeep.
Voor het eerst in mijn leven in een echte jeep, hoe gaaf is dat?!
Vanuit Catania reden we via allerlei binnendoorweggetjes richting Etna, onderweg vertelde de gids honderduit over de geschiedenis en de sporen van de vulkaan.
Het landschap veranderde, veranderde van zachtgroen naar grijs, asgrijs....
Hoe hoger de jeep kwam hoe desolater het landschap.
Desolaat en tegelijkertijd van een onaardse schoonheid.
Het was alsof we door een maanlandschap reden, onwerkelijk, surrealistisch.
Als brekende bewijzen van die verwoestende kracht ineens een dak van een huis nog net uitstekend boven de veraste aarde, de rest van het huis verzwolgen door de lavastroom.
Een tocht vol oh's en ah's, maar ook vol stiltes, diep onder de indruk, sprakeloos....
Hoger en hoger kwamen we, tot bij de kabelbaan op 1900 meter, vanwaaruit we mogelijk naar de top konden mits de omstandigheden goed waren.
We stapten uit in muren van sneeuw en wolken van mist, of was het mist van wolken?
Op de top was het zonnig, zo werd ons verteld, we zouden per sneeuwbully verdergaan naar boven..

Niets had ons kunnen voorbereiden op wat we zagen, waar we doorheen ploegden...
Besneeuwde en verijsde lavabrokken en rotsen die samen een kristallen wereld vormden, een wereld waar wij doorheen reden, een bijna klingelend onaards sprookje...
En toen waren we boven, boven op 2900 meter.
We stapten uit en daar was ze, als een koningin stond ze daar trots, vanuit haar top flarden rook en zwavel....
Onder onze voeten de witte sneeuw, boven ons hoofd een lucht blauwer dan blauw, een snerpend koude wind om ons heen....en in dat alles die bijna voelbare oerkracht in al haar pracht...
Dan word je stil, dan word je klein, dan lijkt de wereld zover weg, daar op die rand...

Intens genieten, alles op mijn netvlies gebrand...
Te voet ging het verder naar de rand van de krater op 3000 meter, de krater ontstaan tijdens de uitbarsting van 2001.
Stapje voor stapje in de ijle lucht, soms glibberend over de ijzige sneeuwlaag.
Omhoog, verder omhoog.....
En dan de rand.....
Weg was de sneeuw, kleine lavasteentjes onder onze voeten...
Ik pakte een handvol steentjes in die ijzige kou, ze waren warm, warm in mijn handpalm...
Zoveel oerkracht, zoveel imposante schoonheid, tranen in mijn ogen, een brok in mijn keel...

Liedje in mijn hoofd....dansen, dansen, dansen op de vulkaan.....
En dat hebben we gedaan, gedanst op de vulkaan, mijn Lief en ik...
En daarna samen over de rand de hele krater rondgelopen..., de nog warme steentjes onder onze voeten...

tussen hemel en aarde...


zaterdag 4 april 2015

Boven de wolken

Het blijft voor mij een unieke en adembenemende sensatie.
De vliegtuigmotoren ronken, langzaam taxiet het naar de baan, dan het aanzwellende gebrul.
Ze neemt vaart, versnelt en komt los van de grond.
Langzaam maar zeker klimt ze verder, hoger en hoger...
En dan, dan adembenemende moment dat ze door het wolkendek heenbreekt.
Dat moment...
Opeens die schitterende zon, de lucht blauwer dan blauw, de wolken als een witte weelde onder je.
Een witte wattendeken, vredig en kalm, glad en rimpelloos.
Ik zie in het felle zonlicht soms die zilveren flitsen en pijlen op afstand, elk vliegtuig op weg naar haar bestemming, dichtbij of ver weg, of heel ver weg.
Ze roepen bij mij associaties op met elfen, of misschien wel engelen..
Door het raampje kan ik de warmte van de zon voelen, ik druk mijn gezicht tegen het glas en doe mijn ogen dicht....
Ik ben voorlopig even boven de wolken....
Dan open ik mijn ogen en zie dat het wolkendek heeft plaatsgemaakt voor een andere witte weelde.
Besneeuwde bergtoppen onder mij, indrukwekkend en majesteitelijk.
Besneeuwde gletsjers, rivieren als een zilveren lint.
Tussen de bergtoppen witte dotten wolk, wat een serene rust.
De zon schijnt recht in mijn gezicht, wat een geluk heb ik!
De bergen verdwijnen, ik zie nog even een gouden gloed, diep beneden mij,  een meer dat de zon stralend weerkaatst.
Nog anderhalf uur vliegen voor we op onze bestemming zijn, Sicilië.
Daar gaan we dansen op de vulkaan, mijn Lief en ik.

Maar eerst nog even heerlijk boven de wolken....




zaterdag 28 maart 2015

Onverklaarbare kracht

Niet alles in je leven is om te delen, niet alles zomaar in het openbaar.
Sommige dingen zijn te groot, te persoonlijk of te ingrijpend.
Je deelt ze in je eigen warme kring van familie en vrienden, veilig en warm.
Maar soms is er gewoon teveel, loopt je bordje over, en heb je het gevoel dat je stikt.
Je lijf protesteert op allerlei manieren, je lijf zegt je dat het code rood is..
En dan....
Dan vind je zomaar ineens mensen op jouw pad die elk op hun eigen manier jou helpen.
Helpen je te bevrijden van blokkades, je letterlijk lucht geven.
Ogenschijnlijk onverklaarbaar....

Al eerder was ik terecht gekomen in de warme handen van Marion, eigenaresse van http://medi-well.nl/Zij had bij mij voor elkaar gekregen wat geen fysiotherapeut lukte, en dus had ik vertrouwen in haar.
Vanmiddag kon ik weer bij haar terecht, mijn spieren stram, mijn lijf zo stijf.
En zoals altijd nam ze de tijd, gaf mij de tijd.
Knopen werden ontward door haar kundige handen, en daarmee kwam de ontspanning.
Maar de druk op mijn borst bleef...

En wat ze toen deed was afgaan op haar kennis maar meer nog op haar gevoel.
Aarzelend vroeg ze mijn toestemming, mijn instemming.
Ze raakte de meest pijnlijke plekken, maakte ruimte en liet daarmee vrij wat mij letterlijk benauwde.
Marion is niet zweverig, integendeel, maar wel gaat ze af op haar gevoel, voelt zich zoals ze zelf zegt, gestuurd....
En gestuurd door wie of wat dan ook, ze nam de steen van mijn borst en de knoop uit mijn buik, en gaf mij zo die zo broodnodige ont-spanning.

En zo ging ik naar huis, vrijuit ademend, met nieuwe energie, vrijgekomen energie.
Energie die ik maar al te goed kan gebruiken op mijn volle bordje.
Soms komen dingen uit een andere dimensie, onverklaarbaar maar ook onmiskenbaar, niet te bewijzen, niet te onderbouwen, maar zo voelbaar...

Onverklaarbare kracht, zomaar ineens op je pad....






zaterdag 14 maart 2015

Een regen van sterrenstof

Sterrenstof...
Ik heb het altijd een mooi woord gevonden.
Ademloos kan ik genieten van flonkerende sterrenhemels, maar bij sterrenstof stel ik mij een soort van waas van alle sterrendeeltjes voor, als een bijna ondoordringbaar gordijn van flonkering..

Soms zijn er helemaal geen sterren te zien, dan lijkten de nachten donker, vol wolken, wind en duisternis. Zorgen om mijn kinderen die soms zo in de knoop zitten met hun autisme, hun pubertijd, hun twijfels, hun onzekerheid.
En ik, die links, rechts of diagonaal ga, soms wanhopig zoekend naar de goede richting, almaar weer knokkend om hun rugzak maximaal te vullen zodat ze voldoende voedsel hebben om zelf te kunnen gaan reizen.

Maar dan...
Ineens....
Ontploft de hemel..
Regent het sterren..
En wordt het een gordijn van sterrenstof....

Wanneer ik mijn dochter aan de telefoon heb die heel volwassen en overdacht haar probleem met mij deelt. Ik luister, hoor haar en voel de trots door mij heenstromen. 
En ik besef hoezeer zij is gegroeid, hoeveel inzicht zij ook over zichzelf heeft gekregen. 
En dan ben ik zo verschrikkelijk trots op haar, heb zoveel vertrouwen dat zij haar weg wel zal vinden, haar geluk zal vinden..

En dat is op dezelfde avond waarop mijn autistische zoon, die tot voor kort vond dat hij heus geen hulp nodig had, mij volkomen verrast en omver blaast....
Ontroerd en geraakt door een film die we samen keken, geraakt door emoties en dat zelfs verwoordend, voor mij bijna verbijsterend.
Ons gesprekje op de rand van zijn bed, nu opeens zo groot, zo kostbaar wanneer hij mij vertelt dat hij het gevoel heeft dat hij aan het leren is, zijn blik, zo anders dan voorheen.
Zijn knikje, beslister en groter dan voorheen.
Het gesprek dat hij vanmiddag had met zijn opa, aan wie hij vertelde dat hij meer echte gesprekken met mensen wilde hebben..

Zomaar een regen van sterrenstof.....

zondag 25 januari 2015

Onbetaalbare zorg

Onvermijdelijk en meedogenloos kwam het moment naderbij.
Het moment dat het beter zou zijn dat mijn steeds meer in haar dementie verdwalende mama naar de dagopvang zou gaan. Niet eens zozeer voor haarzelf, maar wel voor mijn vader, die zichtbaar vermoeider werd door de 24/7 alertheid die hij voor mijn mama moet hebben.
Dagopvang. De coördinator van Trimenzo had het al een paar keer voorzichtig te berde gebracht, maar mama zette steevast de hakken in het zand. Weg zonder papa? Geen sprake van!
"Breng me dan maar direct weg, geef me maar een pilletje", zei ze...
En mijn dappere papa worstelde liefdevol verder, als haar man en als mantelzorger.
Totdat het onvermijdelijk werd.
Weer kwam de coördinator langs, en met respect naar mijn ouders en vol warme betrokkenheid kreeg ze het voor elkaar dat de aanvraag verzonden zou worden, met instemming van mijn beide ouders.
Dat was begin november, en vrij snel kregen we het bericht dat mama vanaf medio december 3 dagen per week naar de dagopvang kon in Twello, naar De Barnte.
Het was even slikken voor mijn vader en hij besloot te beginnen met 2 dagen per week. 
Samen met mijn vader ging ze kennismaken, eenmaal binnen vond ze alles prima, maar weer buiten bleef ze koppig in haar nee, en nog geen minuut later was ze het weer vergeten.
Wat zagen we er allemaal tegenop toen die eerste dag naderde...

Verdrietig en verward zat ze te wachten, haar jas al aan, mijn vader zoals altijd aan haar zijde.
Toen het busje voorreed die haar zou halen stapte ze de deur uit, zwaaide nog een keer naar mijn vader en reed weg, mijn vader machteloos achterlatend.

Na twee uurtjes belde hij met de opvang, dat mocht altijd hadden ze hem gezegd.
Mijn mama bleek het uitstekend naar haar zin te hebben, lief en gezellig te zijn en ze was nu aan het koekjes bakken...
Koekjes bakken? Mama aan het koekjes bakken?
Rond half vier werd ze weer thuisgebracht, een briefje in haar tas waarin een kort verslagje over wat de bezoekers vandaag gedaan hadden. De bezoekers ja, geen patiënten, geen cliënten, maar bezoekers.
Een warm verslagje met daaronder de namen van de begeleiders.

We konden wel huilen van blijdschap.
Wat leek mama daar goed te zitten, wat leek het goed te gaan...
En dat was ook zo.
Langzaam kreeg papa meer rust en vertrouwen, voelde zich minder schuldig.
Weer kwam de coördinator langs om te evalueren, inmiddels was ze zelf niet meer zeker van haar functie. Het was januari 2015 en de hele zorg gaat op z'n kop..
Ze vertelde hoeveel moeite het haar kostte om mensen af te wijzen of niet met zekerheid te kunnen zeggen hoe zaken wel of niet zouden gaan.
Haar zorg stond in haar gezicht geschreven, haar ogen spraken boekdelen...
De zorg werd onbetaalbaar.....

Intussen lag er een brief met een uitnodiging voor bezoekers en hun mantelzorgers om een nieuwjaarsreceptie te bezoeken en ook het 10-jarig bestaan van De Barnte te vieren.
Mama stapte binnen, keek om zich heen en meldde dat ze hier nog nooit geweest was.
Ondertussen begroette ze de begeleiders alsof ze hen al jaren kende..
Er was een glaasje bubbels, er waren hapjes, koffie, thee en fris...

Maar bovenal was er die allesoverstelpende warmte van begeleiders, vrijwilligers en de leiding.
Allemaal stralend, allemaal warm, allemaal vol liefde en plezier.
Allemaal vechtend voor "hun" opvang, "hun" mensen...

Diep onder de indruk ging ik weg die avond, onder de indruk en ontroerd, en o zo dankbaar dat mijn mama daar zat, met zoveel zorg omringd werd...
Een latere evaluatie versterkte dat gevoel alleen nog maar.
We moesten even wachten, mijn vader en ik. Mama zat nog wel bij ons maar voelde zich duidelijk al helemaal thuis bij "haar kluppie".
Er wandelde een mevrouw rond die vroeg of er nog een plekje was voor haar, ze moest naar het toilet.
"Natuurlijk mevrouw, loopt u maar even met mij mee", zei een begeleidster die haar gezellig bij de arm pakte en al babbelend met haar meeliep.
Ondertussen bleek dat de krant spoorloos was, de krant waaruit elke dag gezamenlijk de puzzel werd gemaakt. Een van de vrijwilligsters opperde dat mevrouw x die vermoedelijk wel in de tas zou hebben, die stopte namelijk alles in haar tas.

De deur van de gang ging open en mevrouw kwam weer terug van het toilet, met haar tasje aan haar arm. Weer vrolijk gearmd met de begeleidster, die de krant in haar andere hand had, en ja, die was inderdaad uit de tas gekomen.
Zonder irritatie, zonder betutteling, maar respectvol, met humor, plezier en met liefde, heel veel liefde....
En bij zulke mensenmensen zit mijn mama. En ze mag praten en spelen in haar eigen wereld, omringd door anderen in hun eigen wereld, met een warme deken van zorg, waarbij een groot deel door vrijwilligers gedaan wordt...

Van onschatbare waarde...
Om te koesteren, 
om te bewaken, 
om zeker te stellen, 
om trots op te zijn....

Inderdaad, deze zorg is onbetaalbaar......



vrijdag 9 januari 2015

Voor mijn lieve dochter....

Vrijdagavond, nog even kijken op Facebook.
In het nieuwsoverzicht verschijnt een post van mijn dochter, een post met een prachtig stukje.
Het raakt me, zoals ze mij wel vaker raakt met haar trefzekere schrijfsels.
Wat ze schrijft weerspiegelt haar strijd, haar onzekerheid, haar dappere doorgaan maar bovenal haar kracht. 
En ik denk aan mijn meisje, ga terug in de tijd en zie haar in een versnelde film groot worden van peuter tot de jonge vrouw die zij nu is.
Een jonge vrouw, soms zo dwarsgezeten door haar autisme, maar tegelijkertijd haar kracht ontdekkend. 
Vaak zo verward, zo onzeker over zichzelf.
Ik wilde dat ik haar zou kunnen overtuigen hoe mooi en bijzonder zij is.
Hoe trots ik op haar ben wanneer ik haar zie zitten achter de kassa bij de C1000.
Nooit chagrijnig, altijd vriendelijk naar de klanten, een aardig woord en een lieve lach voor iedereen.
Haar geduld met vooral oudere mensen.
Soms verschuil ik mij even achter een pilaar en geniet van mijn meisje, geniet ervan hoe zij daar zit.
Trots ben ik dat zij een kerstkaart krijgt van een klant die schrijft dat hij hoopt ook dit jaar nog veel bij aan aan de kassa te mogen komen.
Hoe mooi is dat?

Maar mijn meisje worstelt, worstelt met dat wat haar soms zo lijkt te beperken.
Worstelt met het onbegrip van anderen, worstelt vooral met zichzelf, zo ongeduldig ook....
Zij zoekt haar eigen weg en die gaat niet over rozen.
En ik weet dat ik moet loslaten, maar weet ook dat zij weet dat ik haar nooit echt zal loslaten.
Dat kan ook niet, zij is mijn kind, mijn meisje, voor eeuwig met mij verbonden door die onverbrekelijke navelstreng.

Die navelstreng waar alle voeding ooit doorheen ging, die navelstreng die mij haar pijn laat voelen, maar ook haar groei, haar kracht en haar pracht.

Vrijdagavond, nog even op Facebook kijken, mijn lieve dochter, wat ben ik trots op jou.....