Wat is jouw favoriete jeugdboek? Zo’n simpele vraag met zo’n enorme impact..

Een interne oproep van één van onze leesmediacoaches BIJ de Bieb om in het kader van de Grote Vriendelijke 100 een eigen top 5 van jeugdboeken in te leveren maakt dat ik heel ver terug moet in de tijd. Ik app mijn collega voor de zekerheid met de vraag “definieer jeugdboeken?” en krijg als antwoord tot 18 jaar, in bibliotheektermen A t/m D boeken. Overigens heb ik op aanraden van diezelfde collega onlangs het fantastische jeugdboek 1991 van Tom Rijpert in één ruk uitgelezen. Dan ben je 65 jaar en wordt meegesleurd in een superspannend jeugdboek waarvan ik na de laatste bladzijde denk “dit is toch veel te spannend voor 15+?. Vervolgens moet ik over die gedachte dan ook weer heel hard lachen en dat is precies wat boeken doen. Je fantasie prikkelen, je meeslepen, je dwingen tot nadenken en vooral nieuwe werelden ontdekken.

Mijn nieuwe oude bijzondere boekenkast heb ik ingedeeld in levensfases. Reisboeken en -kaarten, boeken over Rotterdam, boeken van schrijvers verbonden met mijn schrijfvakanties in Italië, bieb boeken, nieuwe ontdekkingen en, helemaal onderin, boeken van vroeger tot heel vroeger. Daar staan titels in van W.G. van der Hulst, oude streekromans, sprookjesboeken en klassiekers als Gejaagd door de wind. En ja, ook een trilogie van Joop ter Heul. Ik pak het boek en zie dat de druk van na mijn twintigste is. Gravend in mijn herinnering weet ik weer dat ik deze trilogie gekocht heb jaren nadat ik de verhalen heb gelezen omdat ik zo geschaterd heb bij de verhalen van de Jopopinoloukicoclub. Een boek van toen, altijd bewaard en nog steeds zo kostbaar. 

Maar jeugdboeken? Ik pieker me suf maar kom er niet bij. Dus google ik op jeugdboeken in de periode 1960-1980 en daarmee gaat er een wereld van vroeger open.

Ik val terug in de tijd, ontdek mijn eerste oh zo dierbare boekje van Irmgard Smits. Bij het zien van de omslag schiet ik al vol door de herkenning van toen. Ik stuit op de boeken van Leni Saris van wie ik er vele heb verslonden. Ik herinner me opeens weer het boekwinkeltje van Tante Mies in Rotterdam waar ik uren zoet was. Niet om boeken te kopen want daar was geen of weinig geld voor, maar puur om die specifieke geur van boeken op te snuiven en te kijken. De schrijfster Leni Saris woonde boven het boekwinkeltje van tante Mies en zo mocht ik zomaar een keer op visite bij mijn idool. Ik zie het nog moeiteloos voor me, een prachtige klassieke vrouw, keurig gekapt, in een kamer vol met boeken. Ik mocht thee drinken met haar en voel opnieuw hoe bijzonder dat was.

Leni Saris, schrijfster van vele Witte Raven pockets. Ik had er meer dan 300. Ergens ooit heb ik al die boeken weggegeven en stiekem heb ik daar altijd spijt van gehad.

En nu, door die simpele oproep van een collega, ben ik opeens terug in vroeger. Ik heb geen boekjes meer van Irmgard Smits of Leni Saris maar ik werk bij de bieb dus ga ik zoeken in de catalogus én ik vind ze!

Ik reserveer twee titels en heb twee dagen later beide boekjes uit mijn jeugd in handen. Ik ben er echt zo ontzettend blij mee en ja, ík schoot er ook weer van vol.

Beide boekjes lonken me toe vanuit mijn boekenkast en ik ga ze weer lezen vol verwachting. Letterlijk terug in de tijd, letterlijk terug naar de warmte, het gevoel en de beleving van toen. En dat alles door die ene simpele vraag.

Wat is jouw favoriete jeugdboek? 

Zo’n simpele vraag met zo’n enorme impact..

Een méér dan buitengewoon gesprek..

Rakend en intrigerend, dat is de aankondiging al. Vanavond op NPO1 om 20:35, drie politici die geïnterviewd worden door mensen met autisme. Ik sla aan en niet voor niets. Als ervaringsdeskundige mama weet ik hoe puur autisme is. No fake, liegen onmogelijk, verrassingen in overvloed.

En dat is precies wat er in en uit dit programma komt. Onversneden pure vragen waarop alleen een onversneden puur antwoord mogelijk is. Geen gekonkel, geen omwegen, de vraagsteller stelt een overduidelijke vraag waarbij geen ontsnapping mogelijk is. En dat voelen de drie geïnterviewden feilloos aan. Dus no escapes. De puurheid van de interviewers met autisme wordt voelbaar overgenomen wat dit programma tot een verademing maakt. Voor mij als kijker en ik denk stilletjes ook voor de drie politici die vanuit een totaal ander perspectief de vragen beantwoordden. Alleen dat was een verademing.

Ik heb genoten, was stil, vertederd, ademloos en geamuseerd. Voer voor discussie, stof tot nadenken, kortom een fantastische uitzending én aanrader mocht je deze gemist hebben! NPO1, 14 oktober.

Een méér dan buitengewoon gesprek..

Eerst even landen nu..

Deze zondag begint onverwacht mooi met een heerlijke wandeling samen met een vriendinnetje die ik al -te- lang niet gezien heb. Bijkletsen en intussen genieten van de prachtige herfstkleuren en daarna afsluiten met koffie en gebak, wat een heerlijk feestje is dat, en dan ligt de middag nog voor me.

Afgelopen zomer heb ik een prachtige expositie bezocht op landgoed Kleine Noordijk. Natuurlijk kende ik de naam maar het was de eerste keer dat ik er kwam en ook het kleine prachtige theater zag. 

Een paar weken geleden lees ik een aankondiging van een voorstelling daar, door Dictus & Dictus. Ik ben heel nieuwsgierig en besluit een kaartje te bestellen. De voorstelling is vanmiddag en ik verheug me erop omdat het verhaal me pakt. Verwachtingsvol is niet het goede woord omdat ik niet weet wat ik kan verwachten. Ik denk dat verbeeldingsvol misschien een mooier woord is. Het kleine intieme theater voelt als een warm dekentje. Dit is mijn eerste keer hier. 

Vanaf het eerste moment dat de broers Dictus & Dictus opkomen en beginnen laat ik me meevoeren in hun verhaal waarin zang en vertellen elkaar afwisselen versterkt door beelden, échte beelden die hun voorstelling ook letterlijk zichtbaar maken. Ik ga niet de inhoud vertellen omdat ik een ieder die deze voorstelling gaat zien dezelfde onbevangenheid toewens die ik voelde. Want oh wat word je stap voor stap, beeld voor beeld, klank na klank meegevoerd in hun verhaal dat mij af en toe mijn adem doet inhouden. Bij één lied voel ik de tranen opkomen en bij gebrek aan een zakdoekje laat ik die ook maar gewoon druppelen. Ik ben geraakt, geraakt door wat zij vertellen en het publiek doen voelen.

Want dat ik niet de enige ben die diep onder de indruk is blijkt na de voorstelling wanneer er nog wordt nagepraat. Bijna gedwongen terug in de tijd die de meesten nog wel kennen maar waaraan de herinnering vervaagd is. Peter en Wim Dictus leggen die geschiedenis echter pijnlijk bloot. Extra pijnlijk omdat het verhaal ook nu meer dan actueel is. Dat maakt dat je deze voorstelling niet zomaar kunt loslaten. 

Het zorgt voor napraten en ook dat is een extra toegift na de toegift die zij al gaven. Terug op de fiets naar huis voel ik me vol en blij, vol van deze prachtige voorstelling en blij met mijn eerste bezoek aan dit heerlijke theater. 

Eerst even landen nu..