Volle maan....

Ik zit even buiten en kijk naar de volle maan, en er schiet mij het liedje van Marco Borsato te binnen.

"Waarom wij worden geboren en ook weer gaan.."

Gaan....

Afgelopen dinsdag hebben we mijn mama naar een verpleeghuis gebracht, gelukkig vlakbij, Casa Bonita, wat een prachtige naam, "mooi huis", en dat is het.

Een noodzakelijke en onvermijdelijke stap, maar oh zo moeilijk..

Het ging niet meer, mijn vader kon de zorg niet meer alleen aan, en samen met mijn zus hebben we 9 dagen en nachten de zorg met elkaar gedeeld, totdat ook dat niet meer ging.

Die enorme stap die we geen van allen wilden, die enorme stap moest genomen worden, met pijn in ons hart..

Onze mama, al meer dan zestig jaar onverbrekelijk met onze papa.

Hoe konden we haar wegbrengen, hoe konden we hen scheiden?

Wreed was het, oh zo wreed..

Maar het kon niet meer, dus kwam er dat moment, het moment dat we mama wegbrachten naar haar nieuwe plekje. En onze mama gleed erin, bijna moeiteloos, zo bijna als vanzelfsprekend.

Dat wat steeds een onoverkomelijke stap leek bleek waarheid te worden.

En het is goed nu.

Mama is in haar wereld, en haar wereld is niet meer gebonden aan tijd en plaats.

Als we komen is ze blij, als we weggaan zwaait ze vrolijk..

Drie dagen is ze daar nu, drie dagen waarin wij, mijn papa, zusje en ik nog worstelen met dat wat er is, wat er was, wat er komt..

Maar mijn mama worstelt niet meer, ze heeft rust en vrede.

En dat te zien maakt mij dankbaar voor alles wat er is en is geweest.

Die onvoorstelbaar dierbare momenten, uitspraken die ik nooit zal vergeten, opgeslagen in mijn hart, voor altijd..

Ik kan nog naar haar toe, kan haar nog knuffelen, en al noemt ze mij soms anders, ik weet mij voor altijd geliefd en gekoesterd.

Zoals mijn dochter zei: "oma kan mij honderd namen noemen, maar ik weet dat haar hart weet wie ik ben".

En zo is het....

Ik zit even buiten en kijk naar de volle maan..

Antwoorden krijg ik niet maar ik weet waarom zij bestaat...

Zoveel liefde, zoveel kracht, mijn mama.

Volle maan...

De engelen van de thuiszorg

Het is half twee 's nachts..

Ik sta in de tuin van mijn ouders en kijk naar een wolkenloze sterrenhemel, even een frisse neus.

En ik laat de dag van vandaag aan mij voorbij gaan.

De dag waarop wij hoorden dat de BOPZ indicatie voor mijn mama is afgewezen waardoor de noodzakelijke opname in een verzorgingshuis vooralsnog niet kan doorgaan.

Tot de volgende stap zijn we dus nog steeds aangewezen op wat we zelf aankunnen, met hulp van de thuiszorg. Die onbetaalbare thuiszorg. 

Elke dag komen er "thuis-zorgers" bij mijn mama langs, zorgers die met hart en ziel hun werk doen. Het kan niet anders dan dat ze dat met hart en ziel doen wanneer je ziet hoe zij deze zorg verlenen. Zoveel liefde, zoveel aandacht, zoveel betrokkenheid, zoveel geduld.

Het is indrukwekkend en ontroerend, elke keer weer..

Elke thuiszorgmedewerker heeft haar of zijn eigen stijl, maar de verbindende factor is het gevoel, de overtuiging, de zorg, de liefde..

En wanneer ik dan ook weer vandaag berichten voorbij zie komen over bezuinigingen in de zorg dan draait mijn maag zich om.

Want wat zouden zoveel mensen zijn zonder die thuiszorg?

Wat zouden wij zij zijn zonder die thuiszorg?

Dus breng ik een ode aan de thuiszorg, de thuiszorg die het mogelijk maakt dat mijn mama optimale en liefdevolle zorg krijgt. De thuiszorg die ervoor zorgt dat mijn papa het kan volhouden.

De thuiszorg die zoveel gezichten heeft, echte gezichten, echte mensen..

De thuiszorg waarop bezuinigd wordt waar ze eigenlijk veel meer zouden verdienen.

Het is inmiddels half drie 's nachts.

Om 3 uur komt de thuiszorg, vanaf vandaag ook 's nachts, deze nacht voor de tweede keer.

En weer is dat een zorger met een ziel.

Zoveel zorgers voor zoveel mensen, 24 uur per dag.

Voor hen een diepe buiging.

Voor de engelen van de thuiszorg....