Een flashback naar engelen in de zorg..

Sinds augustus dit jaar ben ik lid geworden van een koor, StemmInn in Twello en vanmiddag heb ik de voor mij eerste uitvoering bij een verzorgingshuis in Apeldoorn. Op het programma staat een selectie van kerstliedjes en ik vind het spannend. Niet alleen omdat het voor mij mijn eerste uitvoering is maar ook de locatie, het publiek, en dat blijkt terecht. 

We worden gastvrij ontvangen in een huiskamer met koffie, thee en lekkernijen, geserveerd in en op servies van vroeger, warm en huiselijk. Als het tijd is verhuizen we naar de eerste huiskamer waar de bewoners al klaarzitten voor ons. Ik kijk en slik de brok in mijn keel weg, zo goed als mogelijk want oh wat val ik terug in de tijd. Ik zie mijn mama weer, genietend van de liedjes en mijn papa als onvoorwaardelijke liefde aan haar zijde.

Ik zie het genieten maar ook bij sommigen de verwarring. Ik zie de toewijding en liefde van de verzorgers en ben daar net als vroeger door geraakt. De mevrouw die bijna vanuit haar stoel dirigeert, de kleuterjuf die enthousiast praat en klapt, de meneer met zijn mondharmonica, de mevrouw die het allemaal niet begrijpt en het niet kan verwerken. De verzorgenden die dat alles zien en opvangen. En ja, ik zing uit volle borst en geniet van het genieten van de bewoners. 

Na afloop voel ik me trots en blij, papa en mama zijn vast trots. Maar vooral raakt me de blijdschap van één van onze koorleden die dit optreden als verzorgende al jaren op haar verlanglijstje had staan. Voor mij een engel in de zorg, zoals ook mijn mama engelen om haar heen had, onbetaalbaar en niet in geld uit te drukken!

Deze middag heeft me geraakt, weer teruggebracht naar herinneringen aan een moeilijke periode, maar hoe mooi dat ik onderdeel mocht zijn van dit lichtpuntje.

Een flashback naar engelen in de zorg..