Misschien wel juist omdat het lente is?

Gisteren was het een eerste zonovergoten lentedag. Blije mensen op straat en overvolle terrasjes. Ook voor mij een heerlijke lentedag waarvan ik samen met mijn lieve dochter heb genoten. Niet op een overvol terras maar in de rust en intimiteit van een gezellig restaurantje binnen.

Dochter blij, ik blij, samen blij.

Het voelt extra dierbaar omdat het drie weken geleden is dat een goede vriendin van haar volkomen onverwacht is overleden. Jong en vol toekomstplannen vol verwachting en dan toch zomaar ineens weg, definitief. Ook ik kende haar en had een bijzondere band met haar. Dat maakt de beleving met mijn prachtkind extra kostbaar, omdat het zomaar over kan zijn, kwetsbaar als het leven is. Dus wordt de spreuk “pluk de dag, Carpe Diem” weer zoveel meer dan een tegeltjeswijsheid, een diep besef.

Vanavond mijmer ik erover. Mijmeren was een favoriet woord van mijn papa en zo val ik terug in de tijd en in de herinneringen. Herinneringen van verliezen en afscheid nemen voor altijd. Daarbij kolkt dan mijn aversie naar boven tegen het woord “gecondoleerd”. Met name de laatste jaren krijg ik dat woord niet meer uit mijn strot en zeer waarschijnlijk heeft dat te maken met met jeugd. De aversie tegen dat woord wordt steeds sterker. Ik kies ervoor om bij condoleances (dat woord heb ik geen moeite mee) iets anders of gewoon niets te zeggen. Of juist misschien wel genoeg, met woorden zonder woorden. Met een blik, een extra handdruk, een omhelzing. Maar niet dat -voor mij- zo kille, hulpeloze “gecondoleerd”, hoe goed bedoeld ook.

Waarom dit nu zomaar bij mij opkomt? Ik weet het niet maar niets is zomaar. Misschien juist wel omdat gisteren zo’n ongelooflijk kostbaar moment was, intens en vol liefde zonder maskers, puur en ongerept.

De zon schijnt, de bloembollen barsten open, de bomen en struiken ontluiken in hun frisse groen. Het leven lijkt in alles voluit tot bloei te komen, dus..

misschien wel juist omdat het lente is?