Misschien wel juist omdat het lente is?

Gisteren was het een eerste zonovergoten lentedag. Blije mensen op straat en overvolle terrasjes. Ook voor mij een heerlijke lentedag waarvan ik samen met mijn lieve dochter heb genoten. Niet op een overvol terras maar in de rust en intimiteit van een gezellig restaurantje binnen.

Dochter blij, ik blij, samen blij.

Het voelt extra dierbaar omdat het drie weken geleden is dat een goede vriendin van haar volkomen onverwacht is overleden. Jong en vol toekomstplannen vol verwachting en dan toch zomaar ineens weg, definitief. Ook ik kende haar en had een bijzondere band met haar. Dat maakt de beleving met mijn prachtkind extra kostbaar, omdat het zomaar over kan zijn, kwetsbaar als het leven is. Dus wordt de spreuk “pluk de dag, Carpe Diem” weer zoveel meer dan een tegeltjeswijsheid, een diep besef.

Vanavond mijmer ik erover. Mijmeren was een favoriet woord van mijn papa en zo val ik terug in de tijd en in de herinneringen. Herinneringen van verliezen en afscheid nemen voor altijd. Daarbij kolkt dan mijn aversie naar boven tegen het woord “gecondoleerd”. Met name de laatste jaren krijg ik dat woord niet meer uit mijn strot en zeer waarschijnlijk heeft dat te maken met met jeugd. De aversie tegen dat woord wordt steeds sterker. Ik kies ervoor om bij condoleances (dat woord heb ik geen moeite mee) iets anders of gewoon niets te zeggen. Of juist misschien wel genoeg, met woorden zonder woorden. Met een blik, een extra handdruk, een omhelzing. Maar niet dat -voor mij- zo kille, hulpeloze “gecondoleerd”, hoe goed bedoeld ook.

Waarom dit nu zomaar bij mij opkomt? Ik weet het niet maar niets is zomaar. Misschien juist wel omdat gisteren zo’n ongelooflijk kostbaar moment was, intens en vol liefde zonder maskers, puur en ongerept.

De zon schijnt, de bloembollen barsten open, de bomen en struiken ontluiken in hun frisse groen. Het leven lijkt in alles voluit tot bloei te komen, dus..

misschien wel juist omdat het lente is?

Lege ruimte, wachtend op..

Leeg is het sleutelwoord, ruimte de wanhoop en de hoop.

Tot mijn eigen verbazing en verbijstering is mijn laatste blog van bijna zeven maanden geleden.

Niet zo gek, na zoveel maanden van zorgen om en voor mijn vader, en alles daarna.

Geen ruimte voor wat dan ook, alleen overleven.

Papa is gegaan, het huis is leeg. Dozen vol spullen zijn verhuisd van zijn naar mijn huis, wat ook bij mij weer vroeg om dingen te reorganiseren. Pas sinds twee dagen is mijn eettafel weer leeg, vrij van dozen en spullen. Dat schept weer ruimte maar tegelijkertijd geeft het een leegte aan. De leegte van het niet meer naar mijn papa te hoeven gaan na zoveel maanden van intensieve zorg. De leegte van het niet meer hebben van mijn werk bij Buitenpost waar ik mij zo op mijn plek voelde. Die leegte is confronterend en verpletterend.

Ruimte, ruimte voor mijzelf is opeens volop aanwezig, alleen het invullen daarvan kost de nodige moeite en gewenning omdat ik het zo ontwend ben. Dat voelt nog zo leeg, zo hol. Waar ik eerder in de modus stond van doordenderen vraag ik nu hulp, omdat ik het niet alleen kan. En gelukkig krijg ik die hulp, én de steun van mijn kinderen en lieve mensen om mij heen.

Maar poeh, ik ben nog niet gewend aan de ruimte en de leegte.

Toch ben ik de enige die daar weer invulling aan kan geven, op de manier die bij mij past.

En dus gaat mijn retro-tafeltje met dito stoeltje niet op Marktplaats maar naar zolder. Het wordt mijn “klei” tafeltje. Met een blok klei dat al 6 jaar in mijn schuurtje staat omdat ik meer van het hakken dan van het bouwen ben. Maar in de winter is hakken buiten niet echt een optie, dus geeft kleien wellicht weer nieuwe ruimte en daarmee minder leegte, waarmee de ruimte hopelijk weer wordt vervuld. Niet opgevuld, want dat is kunstmatig.  Vervuld is gevoel, en dat zou fijn zijn.

En dit eerste schrijfsel na zeven maanden voelt ook als vervulling.

Lege ruimte, wachtend op…

Dilemma...wat moet je wel en vooral niet zeggen?

Terwijl ik mijzelf nog even wakker hou om niet te vroeg naar bed te gaan om vervolgens halverwege de nacht klaarwakker te liggen scroll ik nog even door Facebook.

De films en programma’s op tv kunnen mij niet boeien deze decembermaand, alles ademt sentiment en zelfs voor een Bambi als ik is dat nu vaak een flinke overdosis.

Ik blijf hangen bij een bericht van het Genootschap Onze Taal en begin de reacties eronder te lezen, reacties vol van pijn en verdriet, reacties vanuit een soms zo ander perspectief.

Het bericht zet me aan het denken, ik aarzel, wil eigenlijk ook reageren maar er komt zoveel naar boven dat ik het wegklik. Het blijft echter rondzingen in mijn hoofd, laat mij niet los en dus niet naar bed gaan.

Dat verdient een vlammetje...

Het bericht gaat over “passende” berichten bij ziekte of verlies, en de oproep is om te laten weten wat jij fijn vond om te horen en vooral wat niet, en dus komt er een storm van herinneringen bij mij los.. van recent tot lang geleden..

Nu bijna twee jaar geleden verloor ik mijn lief na vele jaren van ernstige ziekte.

Hijzelf koos ervoor er vooral luchtig over te doen, en wij, zijn directe omgeving, deden met hem mee, het was zijn manier van overleven.

Wat mij pijnlijk raakte in die die jaren was het feit dat er soms mensen kwamen die hem als eerste de vraag stelden “hoe is het nu met je?”, waarna ze vrijwel direct, voordat hij überhaupt antwoord kon geven, begonnen te vertellen over wat zij zelf allemaal hadden meegemaakt, niet luisterend naar hem, tenenkrommend was dat.

Wat hartverwarmend was waren de mensen die met regelmaat van zich lieten horen, door een handgeschreven kaartje, een telefoontje, appje of bezoek, lieve woorden, vaak machteloos maar zo gemeend. Die kaartjes, berichtjes en bezoekjes staan in mijn hart gegrift, evenals een simpele aanraking of gewoon een blik.. en de regelmaat is daarbij het sleutelwoord.

Dan daarna, na zijn overlijden...

Hoe vaak al heb ik moeten horen dat ik “nog jong genoeg ben, er vast nog wel iemand op mijn pad komt”.... Ongetwijfeld goed bedoeld en misschien zelfs wel waar, maar als er toch íets is dat je niet wilt horen na het overlijden van je grote liefde dan is het dat wel.. Omdat ik netjes ben opgevoed heb ik steeds beleefd geknikt, maar intussen schreeuwde alles in mij het uit, vloekend en tierend.

En hoe ben ik zelf dan?

Hoe reageer ik op ziekte en verdriet in mijn omgeving?

Ik hoop op de manier zoals ik zelf als warm en waardevol heb ervaren.

Ik hoop dat ik luisterend en invoelend ben, ben mij er zo van bewust dat woorden zo ontoereikend zijn. Een knikje, een aanraking, een begrijpende blik (want begrijpen doe ik het, dat scheelt) is vaak voldoende.

Geen “van harte beterschap” bij kansloze kanker, dan liever een blanco kaartje met gewoon liefs en sterkte.  Je schouder aanbieden, je armen om iemand heenslaan, iemand laten huilen zonder te zeggen “stil maar”, woorden zonder woorden.

Ik vind de oproep van het Genootschap Onze Taal een SIRE campagne waard, beter dan de PLUS reclame die nu meedogenloos vaak uitgezonden wordt.

Mijn gedachten gaan uit naar de mensen in mijn omgeving die met ziekte of verlies hebben te maken of hebben gehad.

De decembermaand is dan zo geen feestmaand.

Ik noem hun namen in mijn hoofd en neem mij voor hen deze dagen persoonlijk iets te laten weten, gewoon om hen te laten weten dat ik aan hen denk en dat heel eventjes laat merken, gewoon omdat dat misschien een piepklein vlammetje is in een soms zo ijskoude maand.

Doe jij dat ook?

Dan is er geen dilemma meer....

Ik wens een ieder warmte, licht, maar ook ruimte voor tranen deze komende dagen, en voor het komende jaar moed, vertrouwen, lucht, licht en liefde, vooral heel veel liefde....

Liefs, Carin