Wat nou stempelkaart!

Vandaag is de verjaardag van mijn dochter Martje. Mijn mooie prachtkind wordt 27 jaar en wil dit graag in kleine kring vieren bij mij thuis. Met haar vriend, oudste broer, twee hartsvriendinnen en een oud collega. Natuurlijk vind ik dat goed. Voorafgaand aan het bezoek aan mij gaat ze met haar vriend eerst langs mijn vader, haar opa, met taart natuurlijk. Om half drie zijn ze bij mij. De visite druppelt binnen en het weer is gelukkig dusdanig dat we lekker buiten kunnen zitten. Luc, het vijfjarige zoontje van haar hartsvriendin zorgt ervoor dat alle hapjes op tafel staan en iedereen een drankje krijgt. Ik heb flashbacks naar de jonge jaren van mijn oudste zoon Teun die die taak ook altijd op zich nam.

Het is een prachtige middag die steeds prachtiger wordt. Mensen met een “stempelkaart” vol diagnoses die volledig zichzelf zijn, in alle puurheid. Prikkels mogen en kunnen er zijn, geen mens die dat raar vindt. Een klein jochie dat zich vrolijk tussen alles en iedereen door beweegt. Ik herinner mij dat ik voor hem een cadeautje heb bewaard, een zakje Lego met een politieauto, van 5-12 jaar. Hij is nu vijf jaar dus kan ik het hem geven. Hij is er blij mee en wil het graag in elkaar zetten. En hoe mooi is het dan wanneer Teun, zelf ooit volledig verslingerd aan Lego met de meest ingewikkelde technische bouwsels, aanbiedt hem te helpen.

Ik zie mijn zoon, die vaak net iets te hard praat in zijn eigen verhalen, op zachte en rustige toon samen met het jochie het bouwsel aangaan, stap voor stap. Teun laat hem zelf de stukjes uitkiezen met behulp van de tekening. In alles laat hij het kind kiezen zonder zelf de regie te nemen.

Ik kijk ademloos toe, ontroerd en verrast. Dit had ik nooit durven dromen.

Datzelfde zie ik bij alle anderen die eromheen zitten en toekijken, vol verwondering.

Als het laatste stukje gelegd is en het politieautootje compleet is aait Teun het jochie over z’n bol en zegt: “dat heb je goed gedaan”. Hij neemt een een trein later dan gepland, “voor Luc”, zoals hij dat zelf simpelweg zegt.

Wanneer Teun weg is genieten we allemaal nog even na, vanuit verwondering, bewondering en begrijpen. Allemaal met en vanuit ons eigen Zijn, onze eigen beleving. Zo wordt het een bijzondere verjaardag van mijn mooie dochter, met momenten om te koesteren.

Momentjes met en voor een ieder maar wel heel puur gevoeld en gedeeld.

Wat nou stempelkaart!

Bright eyes.... voor mijn lieve dochter

Lieve Martje,

29 april 1995 om 21.05 kwam jij ter wereld, mijn mooie kleine meisje, vier weken te vroeg. Morgen wordt jij 25 jaar, een kwart eeuw oud.  We kunnen dat niet vieren zoals we dat zo graag zouden willen. Je bent verdrietig om zoveel dingen waarop je weinig of geen invloed hebt. Je hebt al zoveel hobbels genomen, stond op het punt om nieuwe wegen in te slaan, voorzichtig verkennend en met positieve energie, totdat Corona alles op z’n kop zette, zoals bij zoveel mensen. Je hebt geen zin in je verjaardag, niet op deze manier.

Maar lieve mooie dappere dochter van mij, jij wordt morgen 25 jaar en juist op die dag vier ik jouw leven, elk jaar opnieuw. Met alle hobbels en bobbels en tegenslagen ben ik zo ontzettend trots op jou. Op je doorzettingsvermogen, je overwinningen, je oog voor diegenen die je liefhebt en die jou liefhebben. Trots op hoe jij je door alles heenslaat, hoe moeilijk ook. Trots op jouw talent en gave om dat prachtig en raak te verwoorden in gedichten of een blog. Zelf ben je daar nog steeds wat onzeker in, ondanks alle positieve reacties die je krijgt.

Jouw tijd komt nog lieve schat. Daarvan ben ik overtuigd.

Ik wil jou iets geven als symbool.

Geloof, hoop en liefde.

Geloof in jouw mooie zelf, hoop op een goede toekomst en liefde, vooral voor jouzelf.

Dat vind je lief zeg je, maar je wilt graag iets anders. Je wil graag jouw favoriete boek uit je kindertijd en jonge jaren, een boek dat je letterlijk hebt stukgelezen. Waterschapsheuvel, niet in de herziene nieuwe versie maar de oude, die door jou zo gekende en gekoesterde tekst. Niet meer nieuw te koop maar wel tweedehands.

Ik zie je nog liggen tijdens onze vakanties vroeger, op een handdoek op het strand met voor de zoveelste keer Waterschapsheuvel in je handen. Wanneer ik je vraag of je nu geen zin hebt in een ander boek antwoordt je heel beslist “nee, ik vind dit mooi”.

En dus heb ik vandaag een exemplaar besteld “in goede staat”, weliswaar niet als paperback met zachte kaft want die was niet meer te vinden. Maar, zoals jij mij laat weten, het gaat om de inhoud. Symbolischer kan het niet zijn lieve dochter. Want hoewel jij vaak twijfelt aan jezelf, ook bij jou gaat het om de inhoud. Die is net zo rijk als het verhaal van jouw geliefde boek.

Lieve lieve dochter, 

aan de vooravond van jouw vijfentwintigste verjaardag denk ik terug aan het in verwachting zijn van jou, herbeleef ik jouw geboorte, jouw thuiskomen en alles wat daarna kwam. Mijn kleine meisje dat is opgegroeid van een vrolijke peuter tot een mooie jonge vrouw. Mooi van buiten maar vooral van binnen. Jouw reis is nog maar net begonnen.

Vertrouw op je intuïtie en jouw Bright Eyes, net als Vijfje...

Voor jou: https://youtu.be/cGyQmH9NZcw

Liefs, mama xxx