Feestje op Ameland... Rik en Martine, voor nu en later!

Feestje.. een woord dat in deze tijd een negatieve lading heeft.

Geen massabijeenkomsten, geen party's, Maar intiem kan het toch nog wel, verantwoord, al dan niet met mondkapje.

Ameland, heerlijk eiland, synoniem van vrijheid, rust en genieten.

Fietsen door de duinen, uitrusten bij een strandtent langs het schelpenpad, en in de avond kiezen voor eten bij een heerlijk lokaal restaurant.

In dit geval het Koaikers Huus, verscholen in de duinen.

Niet in het centrum maar juist daarbuiten, bijna onzichtbaar maar tegelijkertijd zo voelbaar.

Één met de natuur, één met de omgeving, in alle puurheid.

De tournedos van Rik is onvergelijkbaar, met wisselende bijgerechten maar wel in die unieke en onvergelijkbare Beurre Rouge.. ik weet niet wat het is maar geniet met mijn ogen dicht..

Vers gebakken aardappeltjes en wisselende knapperige verse salade erbij, de combinatie is meer dan een feestje. In deze Coronatijd met zoveel beperkingen iets om extra te koesteren, veilig en zo heerlijk.

De zorg, de bezorging, de extra’s, het maakt het bestellen en het eten tot een culinaire beleving maar juist ook tot die ultieme eilandbeleving.

Puur, echt, met liefde klaargemaakt, zo helemaal uniek Ameland met eigen karakter.

Karakter van Rik en Martine.

Aanrader, genieten, engeltje op je tong, met bevlogenheid en passie.

Wat wil je nog meer?

Ik zeg Rik en Martine....feestje op Ameland

Voor nu bezorgen en later aan tafel!

Zo trots op mijn dochter..!

 Trots, gloeiend van trots ben ik.

Mijn meisje, inmiddels uitgegroeid tot een jong volwassen vrouw, maar nog steeds mijn meisje.

Jij, mijn meisje die dezelfde naam draagt als jouw oma, wat zou ook oma trots zijn op jou!

Dwars door veel obstakels zoek en vind jij jouw weg.

Jouw weg die met hart en ziel in de zorg ligt.

Twee maanden geleden ben je van baan veranderd, mede vanwege jouw net geconstateerde slaapstoornis, dat kon er ook nog wel bij, bij alles wat je al hebt.

Vol verwachting ging je de nachtdienst in bij Casa Bonita, het mooie huis waar jouw oma bijna drie jaar gewoond heeft.

Vol verwachting, maar dingen liepen anders, door factoren waarop jij geen invloed had, en ook kwam jij jezelf tegen. Je ging het gevecht aan met alle kracht die je in je hebt.

Na twee maanden besloot je dat jouw grens meer dan bereikt was.

Het was genoeg, je was op en wilde geen fouten maken, én je wilde zorg verlenen op de manier die in jouw mooie donder zit.

Dus besloot je stoppen, en (oma regelt alles vanaf daarboven) je kon terug naar je oude geliefde plekje bij de Martinushof waar op dat moment vacatures waren voor de nacht.

Je werd met open armen ontvangen en je gaat er met open hart weer in, maar niet voordat je die twee maanden netjes en correct hebt afgesloten.

Lieve Martje, wat ben ik trots op hoe jij zelf jouw pad weer baant, hoe jij verwoord wat je voelt, wat je wilt en wat je niet wilt, op jouw zuiverheid en integriteit.

Hoe je met ziel en zaligheid teruggaat naar “jouw” mensjes, zoals jij dat noemt.

Je hebt meer dan genoeg obstakels maar je flikt het hem toch maar weer!

Mijn meisje, mijn dochter, met glanzende ogen en een stralende lach, op en top liefde voor het vak dat op jouw lijf geschreven is..

Oma kijkt trots en met een grote glimlach toe, naar haar kleindochter die haar naam meer dan waard is.

En ik?

Ik glimlach, voel me rijk en ben blij dat ik naast jou, voor jou en achter jou mag staan wanneer dat nodig is, maar je ook kan loslaten, omdat je nu zelf vliegen kan, op jouw sterke kleurrijke vleugels.

Zo trots op mijn dochter...!

“Not all those who wonder are lost”

Jij hebt zo jouw weg gevonden...

Mijn dochter...

Ik heb al zo vaak over jou geschreven, over de stappen in jouw leven..
Vanmiddag was daar eindelijk het moment, het moment van het officieel uitreiken van jouw diploma als helpende in de zorg.
Je was al geslaagd, je hebt al een jaarcontract, alleen het papiertje moest nog komen.

Vanmiddag was dat moment, in klein gezelschap..
We kwamen aan, jij en je vriend, zijn moeder, ik en jouw broertje, en je opa.
We werden verwelkomd in een kamer met slingers, koffie en taart.

Mijn dochter..
Wat kreeg je mooie woorden, hoe treffend werd er verwoord hoe jij het hebt gedaan.
Hoe treffend jouw hobbels en jouw bergen, hoe treffend ook jouw opstaan en weer doorgaan..
Jouw passie, jouw ziel voor de zorg.
Jouw talent en bevlogenheid..

Je hebt jouw papiertje meer dan verdiend, maar wat mooier is, is dat de mensen met wie jij werkt zo boffen met jou.
En ja, je hebt je de kennis eigengemaakt, maar bezieling kun je niet leren, die zit in je donder..
Die bezieling lieve dochter, maakt jou tot wie je bent.
Waardevol, een liefdevolle toevoeging aan zoveel levens.

Mijn dochter,
Zoekend, struikelend, opstaand, vloekend, wanhopig, moedig, hoopvol en vasthoudend aan haar droom...

Zo trots ben ik op jou..

Jij hebt zo jouw weg gevonden...