Mijn horizon is oneindig..

De Kerstdagen zijn voorbij, vol mooie beelden met alle kinderen en mijn beide ouders.

Prachtige diamanten momentjes van helderheid en liefde.

Zo rond de Kerst begint ook het terugkijken, terugkijken naar wat het jaar gebracht heeft.

Voor mij, jarig in december, is het dan ook terugkijken naar mijn afgelopen levensjaar, dubbelop dus..

Het was een turbulent jaar, vol van veel.

Als ik de film in mijn hoofd start en alles laat stromen, buitelen er zo heel veel beelden naar boven die mij gelukkig maken, dat red je niet met één fotoalbum..

Beelden van mijn lief en mij samen in de sneeuw, ontbijten aan zee op Sicilië, en natuurlijk dat onvergetelijke moment van samen lopen op de rand van de Etna, dansend op de vulkaan..

Mijn jongens die dit jaar voor het eerst vlogen en dat zo vol enthousiasme beleefden.. 

Ik ben weer in de zee van Zakynthos, zie die ene schildpad z'n kopje boven het water uitsteken, even dat imposante schild waar we zo op hoopten..

Ik zie hoe goed mijn dochter het doet in haar nieuwe studie, hoe zij haar weg steeds meer gaat vinden, sterk en zelfbewust, ze weet wat ze wil, ontdekt steeds meer haar talenten.

Ik zie hoe mijn zoon na een meer dan pittig jaar belangrijke stappen heeft gedaan, een opleiding, nieuwe kansen in een nieuwe veilige woonomgeving, op weg naar zijn eigen volwassen leven.

Mijn jongste, met zijn 16 jaar nog zo zoekende, maar ook steeds meer vindend. 

Hij komt er wel, daar ben ik zeker van..

Dat alles vervult me met geluk en vertrouwen.

Mijn 10 jarig jubileum op mijn werk waar ik zo van hou, in een bad van lieve collega's en met warme woorden van mijn "baas", woorden waar ik blij mee ben, die ik heb opgeslagen in mijn hart.

Mijn werk dat me in aanraking brengt met prachtige bijzondere mensen, een nooit ophoudende ontdekkingsreis.

Ik denk aan de bijzondere familie, vrienden en vriendinnen rondom mij heen, vriendinnen elk met hun eigen kracht en zo heel waardevol voor mij. 

In de film van het afgelopen jaar zie ik ook de nieuwe mooie mensen die ik heb leren kennen voorbijkomen, de warme vriendschappen die daaruit ontkiemd zijn en vast en zeker zullen doorgroeien.

Zoveel mooie draadjes in mijn leven...

En natuurlijk waren er ook donkere wolken, was er hevige storm en dreigend onheil.

"Life isn't about waiting for the storm to pass. It's about learning to dance in the rain"

Wanneer ik terugkijkend de balans opmaak overheerst het geluksgevoel in al haar volheid.

Dat maakt dat ik me sterk voel, vol van kracht.

Dat maakt dat ik straks het nieuwe jaar vol vertrouwen in dans...

Voor mij geen stip aan de horizon..

Mijn horizon is oneindig....

Ik laat je niet los maar hou je anders vast....

Daar ga je dan...

Na een turbulent jaar waarin steeds duidelijker werd dat jij je eigen weg wilde gaan, moest gaan, voor jezelf en voor ons, is het moment nu daar.

We hebben samen je spullen gepakt en de dingen gekocht die je nodig hebt op jouw nieuwe plek.

Je gaat samenwonen met 3 andere jongens, gelijkgestemd zoals jij het zelf noemt.

Samen in een veilige omgeving van beschermd wonen.

We hebben verschillende locaties bezocht, jij en ik.

De laatste locatie vond je geweldig, je zei letterlijk met uitgestrekte armen "this is it!!", en zo voelde het voor mij ook.

Het is snel gegaan, als in een achtbaan, maar het voelt goed.

Je bent eraan toe, mijn achttienjarige zoon..

En nu ga je dus, en ik hoef je niet los te laten.

Ik hoef je alleen maar anders vast te houden...

Eerst stonden we met de gezichten naar elkaar toe, met de armen om elkaar heen..

Nu hou ik je vast terwijl jouw gezicht naar buiten is gericht, je kijkt de wijde wereld in, maar ik zal altijd achter jou staan, jou vasthouden wanneer het nodig is en je weer laten gaan wanneer het kan..

Niet loslaten maar anders vasthouden, dat heb ik het afgelopen half jaar geleerd...

Je bent vorige week aan een talentenexpeditie begonnen, razend enthousiast ben je daarover.

Je gaat als alles goed is een op maat gesneden opleiding volgen, met de focus op jouw talenten.

Zoveel om dankbaar voor te zijn, en dat ben ik ook..

Dankbaar voor zoveel actieve medewerking en participatie vanuit de gemeente.

Ja, het kan ook anders, de transitie jeugdzorg.

Bevlogen mensen op alle fronten, Autimaat, JP van den Bent, CJG en WMO, Eega en Riwis Wonen, allemaal hebben ze hun eigen bijdrage geleverd in jouw traject.

En jouw mama is blij, blij dat jij, mijn lieve mooie zoon, zijn vleugels uitslaat.

Blij dat jij dat kunt doen onder de veilige hoede van mensen die jou leren leren...

Blij ben ik, en toch stromen af en toe de tranen zomaar ineens vanuit het niets over mijn wangen...

Afgelopen zondag hebben we eindelijk samen de film gekeken die we al zo lang samen zouden kijken.

Met elkaar, Five people you meet in heaven, een film in het Engels, niet ondertiteld en drie uur lang.

In het laatste jaar van jouw HAVO had je het boek gelezen en de film gezien.

Jij zat naast me en wist precies wanneer ik zou gaan huilen.

Jij, met jouw klassiek autisme, sloeg op de juiste momenten je lange arm om mij heen...

Wat een bijzondere middag, wat een cadeau heb je mij gegeven...

Daar ga je lieve zoon van mij...

Ik laat je niet los maar hou je anders vast....

Haar handen om mijn gezicht..

Het was een pittige week, een week van veel en vol.

Na drieeneenhalve maand bellen, praten en zoeken kreeg ik dinsdagmorgen een telefoontje dat er een plek was voor mijn zoon op een locatie van beschermd wonen.

De sneltrein had haar eindstation bereikt.

En met het bereiken van dat eindstation braken bij mij de sluizen.

Alle emotie barstte eruit, in golven van tranen.

Tranen van ontlading, van blijdschap maar ook afscheid nemen.

Een nieuwe fase, nieuwe hele grote stappen voor mijn zoon.

En ook deze week de 57e trouwdag van mijn papa en mama.

Papa, die het nog zo goed weet en beleeft, en mama, die het in al haar groeiende verwarring niet meer weet, het niet meer beseft..

Zo confronterend is dat.

Een pittige week...

Vanavond belde mijn vader of ik nog boodschappen moest doen, of ik nog brood voor hen kon meenemen. Natuurlijk kon ik dat.

Ik bracht het brood bij hen langs, mijn mama wilde net even een dutje doen, zo ving ik op toen ik de hal binnenkwam.

Maar mijn binnenkomen verstoorde dat moment.

Ik vertelde mijn verhaal en mijn vader hoorde alles aan.

Ook mijn mama luisterde maar ik kon niet inschatten wat zij echt mee kreeg of begreep.

Totdat ik brak en moest huilen.

Mijn mama, zo ver weg en zo dwalend zei "kom maar kindje", en ik kroop bij haar op schoot.

Ik moest huilen en ze streelde mijn haren, zei tegen mijn vader dat hij even gewoon stil moest zijn..

En bijna machteloos zei ze dat ze zo weinig kon doen..

En ik zei vertelde haar dat ze precies dat gaf wat ik nodig had op dat moment.

Haar handen om mijn gezicht, koesterend, beschermend...

En mijn zo verwarde mama keek mij helder als glas aan en zei: "natuurlijk doe ik dat, ik heb je toch bij mij gedragen?".

En ik huilde en voelde mij gekoesterd en liefgehad in mijn moeders armen....

Zo verward, zo dwalend, maar op cruciale momenten dat oermoedergevoel..

Ik hoop dat ik dat van haar mag erven.

En dit gevoel zal ik voor altijd bewaren,

Haar handen om mijn gezicht....

Dag van de Mantelzorg

Maandagmorgen.
Ik ben aan het werk en zie de berichten voorbijkomen.
Morgen is het 10 november, de Dag van de Mantelzorg.
Ik zie het voorbijkomen via verschillende bloemisten, gelukkig krijgt deze dag steeds meer verdiende aandacht.
Tot zover het "werk"deel, want het zoveel gedeelde bericht doet mij de tranen in de ogen schieten..

Mijn papa van 86 is al jaren mantelzorger, mantelzorger voor mijn demente mama.
Met eindeloos geduld zorgt hij voor haar, met eindeloos geduld en een intense liefde staat hij haar bij, dag en nacht.
Zijn vrouw met wie hij al meer dan 60 jaar samen is, mijn mama voor wie mijn papa het veilige en rotsvaste fundament in haar verwarde leven is.
Hij is haar houvast, haar baken, haar haven..

Maar ik zie mijn papa vermoeider worder, magerder worden, zijn huidskleur almaar grauwer worden.. eigenlijk kan het niet meer, is het veel te zwaar.
Opgeven is geen optie voor hem, nog niet.
Steeds weer stelt hij het onvermijdelijke uit, het onvermijdelijke moment dat mijn mama naar een verzorgingshuis moet.
Hij weet het maar hij wil het niet, kan het nog niet..
Wanneer mijn mama hem omhelst en knuffelt en zegt hoeveel ze van hem houdt, hoe goed ze het samen toch hebben, dan kijkt hij mij wanhopig aan..
"Hoe kan ik haar nu wegdoen, dat kan toch niet?"
Wegdoen....alleen het woord al....
Ik zie zijn strijd, zijn wanhoop, zijn onmacht, maar overal bovenuit zijn intense liefde..

Vandaag is mijn dochter begonnen met haar eerste stagedag.
Ze volgt de opleiding Verzorgende IG, haar hart gaat uit naar de ouderenzorg.
Haar stage gaat zij lopen bij het verzorgingshuis waar mijn mama nu met stip op de wachtlijst staat.
Zij kiest voor de zorg met hart en ziel, en daar ik ben trots op en heel blij mee.

Maar mijn papa heeft geen keuze.
Toch is hij nu mantelzorger, en wat voor één....

Ik zie de berichten steeds waziger voorbijkomen, de tranen druppen op mijn bureau.
Morgen ga ik mijn papa een hele mooie plant brengen, een mooie grote cyclaam uit "eigen" keuken, de grootste en mooiste die ik vinden kan.
En ik breng ik er ook één naar het dagverblijf waar mijn mama nu al een jaar zo liefdevol verzorgd wordt door zorgzame vrijwilligers.

Applaus voor al die 3,7 miljoen mantelzorgers in Nederland.

Maar het grootste applaus van mij is voor mijn papa....

Afscheid en weer verder gaan

Afscheid nemen en weer verder gaan..

We doen het ons hele leven.

We komen dingen tegen, mensen tegen waar we mee door gaan totdat er zich iets voordoet waardoor we weer bijstellen, aanpassen, of er afscheid van nemen.

Afscheid is altijd weemoedig, pijnlijk ook soms, maar het is nodig om door te kunnen gaan.

Pas wanneer je afscheid kunt nemen van iets of iemand is er die opening om door te kunnen gaan.

Afscheid van mensen, van denkbeelden, overtuigingen en illusies, we lopen er vroeg of laat tegenaan. Makkelijk is het nooit.

Maar pas wanneer je echt afscheid kunt nemen openen zich nieuwe deuren, nieuwe ramen, komen er nieuwe horizons, eindeloos ver...

 

Noodgedwongen afscheid nemen is een voldongen feit, maar soms kun je, moet je zelfs, zelf het initiatief nemen om afscheid te nemen van iets, van iemand, om door te kunnen gaan met jouw leven. En ja, zo'n afscheid kan ongelooflijk pijn doen, maar uiteindelijk geeft het rust.

Deze week was een week van nieuwe inzichten, belevingen en afscheid.

Afscheid van dat wat ooit was, afscheid van hoop en illusies.

Maar in dat afscheid is er de geboorte van iets nieuws, iets moois, vol geloof, hoop en liefde.

Wat daaruit voort gaat komen weet niemand, daarom ook heet het hoop en verwachting.

Zonder verlies geen hoop....

En vanuit de hoop komt er nieuwe levenslust, nieuw vertrouwen.

Ik neem afscheid en ga verder...

Onzichtbare draadjes..

Heb jij dat ook wel eens? 

Dat je aan iets of iemand denkt en dat er dan ergens iets gebeurt of voorbij komt waarvan je denkt: toeval bestaat niet?

Ik wel, en daar kan ik dan zo verwonderd door zijn....

De afgelopen week was een week met veel ingrijpende gebeurtenissen en goede en hoopgevende berichten, veel emoties dus, helemaal in combinatie met de alom gierende vrouwelijke hormonen.

Het was een goede week, een mooie week, vol van veel.

En alsof het zo moest zijn kwamen op het juiste moment de juiste mensen voorbij, met de juiste berichtjes of foto's, of gewoon zonder woorden..

Vandaag scheen de zon, die prachtige herfstzon met dat speciale najaarslicht.

En ik mijmerde, mijmerde over die onzichtbare draadjes, die draadjes die allemaal voor een verbinding staan, verschillende verbindingen, elk met hun eigen karakter, zo uniek.

En ik telde mijn draadjes en voelde me rijk, voelde de energie weer stromen, als weldadige golven.

Pakte mijn beeld van albast om haar te polijsten en genoot bij elke nieuwe laag van wat ik zag, wat ze prijsgaf, mijn beeld, haar innerlijk..

Rust en ruimte in mijn hoofd, en in die rust en ruimte kwamen ze allemaal voorbij, mijn draadjes. 

En het zijn allemaal vrouwen, bijzondere vrouwen, sterke vrouwen, elk met haar eigen unieke zijn.

Zo verschillend in plaats en tijd, maar zo verbonden met mij, ik met hen...

Onverbrekelijke onzichtbare draadjes...

De grens bereikt....

Al weken, dagen, uren komen de beelden voorbij via allerlei kanalen.

Beelden van een niet te stuiten vluchtelingenstroom.

Foto's, reportages, verhalen, beelden die meer zeggen dan 1000 woorden...

Al drie vlammetjes heb ik geschreven, en alle drie al weer in de prullenbak gegooid, omdat wat ik schreef al weer ingehaald was door nieuwe beelden.

Omdat wat ik schreef van een onbeholpen machteloosheid is.

Weer zit ik naar de tv te kijken, het programma "de grens bereikt" op NPO1.

En ja, ik kan me best wel voorstellen dat wanneer er in een kleine gemeenschap of volkswijk zomaar ineens een AZC komt, zonder dat daarover goed gecommuniceerd is, er angst ontstaat, angst voor het vreemde, het onbekende. Maar wanneer er dan gesteld wordt dat kinderen niet meer veilig zouden zijn, blonde vrouwen als lustobject gezien worden door "die mannen", dan draait mijn maag zich om.

Dan voel ik een enorme plaatsvervangende schaamte opkomen voor zulke ongenuanceerde en ronduit beledigende uitspraken. 

Dat gevoel van schaamte werd nog eens extra benadrukt door de drie prachtige vrouwen die aan tafel verschenen, een jonge vrouw die als kind met haar moeder uit Bosnië was gevlucht, een jonge vrouw wiens ouders gevlucht waren uit Eritrea -zijzelf is hier geboren, ze is inmiddels arts- en tenslotte een meisje uit Syrië, nog maar heel kort in Nederland maar vol vuur en vlam iets van haar leven te maken in het land dat haar veiligheid bood en hopelijk blijft bieden. Drie prachtige vrouwen met een doel in hun leven, vastberaden, sterk en trots.

De prachtige beelden van fotografe Marieke van der Velden met twee mannen aan het strand, elk in hun moerstaal, het hadden zomaar buurmannen kunnen zijn, gelijkwaardig in hun zijn.

Er lijkt procentueel "iets meer" draagvlak te komen voor de opvang van vluchtelingen in Nederland, maar de zorgen blijven, zorgen over het mogelijk ten koste gaan van "ons".

Ons.....

Wie is ons?

Wie zijn wij?

Wat als Amerika alle mensen met hun wortels in Nederland de oceaan over zou zetten?

Dat zou een mooie uittocht worden....

Ons is wij, en wij zijn mensen, allemaal mensen die de aarde bewonen, ons aller aarde.

Kunnen we dan tenminste ons hart openstellen? 

En vanuit ons hart doen wat we kunnen? Ieder naar eigen vermogen?

Voor velen is de grens namelijk nog lang niet bereikt, die zijn nog op de vlucht....