Verjaardagscadeau voor Alzheimer..

Vorige week was het een half jaar geleden dat mijn lieve mama op 90 jarige leeftijd overleed.

Bijna drie jaar lang was ze liefdevol verzorgd in zorginstelling Casa Bonita Twello waar mijn vader haar elke dag opzocht. Mama had al meer dan 10 jaar lang Alzheimer, de laatste jaren in een vorm waardoor ze niet meer thuis kon wonen, tot groot verdriet van mijn vader.

Vorige week was ook de verjaardag van mijn papa, ook hij werd 90 jaar en hij wilde dit vieren.

Vieren met een Moluks Indisch buffet in het gezelschap van familie, buren en trouwe vrienden uit de dichte kring om hem en om mama heen.

Zoals hij zelf ook hun 60-jarige huwelijkskaart had ontworpen, hun kerstkaart en de dankbetuiging na het overlijden van mama, zo maakte hij ook zelf de kaart voor zijn 90-jarig verjaardagsfeest.

Op de kaart stond een foto van hem op hun zo geliefde strand met de zee op de achtergrond.

Een warme uitnodiging met als laatste zinnetje:

“kado (envelopje) gaat als gift naar onderzoek dementie”. 

Als “spaarpot” had hij een mooi oud cadeaublik meegenomen waarin hij de enveloppen kon doen.

Het werd een prachtig feest waarbij mama voelbaar aanwezig was en papa genoot in dierbaar gezelschap. Na afloop thuis natuurlijk samen nog nagenieten en de enveloppen openen.

Enveloppen met mooie lieve kaarten, lieve woorden, en met inhoud, de één na de ander.

We waren er stil van met elkaar...

En zo is er deze week maar liefst een bedrag van 600 euro overgemaakt naar Alzheimer Nederland, als donatie voor meer onderzoek naar dementie.

Een prachtig initiatief van papa gevoed door zijn jarenlange ervaring als partner en mantelzorger, maar vooral gevoed door zijn liefde voor mama.

Papa vroeg mij of ik er iets over wilde schrijven, zodat misschien meer mensen op dit idee zouden komen, en omdat onderzoek zo hard nodig is.

Bij deze lieve papa,

Uw verjaardagscadeau voor Alzheimer Nederland..

Lieve papa, wat ben ik trots op u...!

Al wekenlang, jarenlang draait alles om mama, mama van wie we vier weken geleden dachten dat het nu toch echt het laatste stukje was..

Wij niet alleen, ook de arts en de verzorgenden dachten hetzelfde.

En weer herpakte mama het roer van haar prachtige schip.

Al wekenlang, jarenlang gaat papa dagelijks, soms wel twee keer per dag naar mama.

Zo vermoeid maar onvermoeibaar, zo moe maar niet te stuiten..

Mama is zijn Lief, zijn levenslief, en dus gaat hij naar haar toe, moet en wil hij naar haar toe.

Papa doet alles nog zelf, doet ook de was voor mama en strijkt die ook nog zelf, niet omdat hij dat moet maar omdat hij dat wil.

Voor haar, zoals ze dat altijd voor hem en voor ons heeft gedaan.

Het is een principe waar hij niet vanaf wijkt...

Mama is dol op chocola, dus zorgt papa altijd voor chocolaatjes..

Mama is dol op aardbeien, dus zorgt papa voor verse aardbeitjes die hij haar liefdevol voert..

Mama is zijn leven...

Vier weken geleden dachten we voor de zoveelste keer dat mama zou gaan, en voor de zoveelste keer zette ze iedereen weer op het verkeerde been, weer kwam ze erdoor, weer liet ze iedereen naar adem happen, verbijsterd, vol ongeloof..

Haar wand kan gevuld worden met alle tegeltjeswijsheden die er maar zijn, mama gaat alle tegeltjes te boven, sterk en zo vol liefde en kracht, oerkracht..

Maar papa dan?

Papa, die ook oud is en moe, soms zo heel moe..

Papa, die voor zichzelf zorgt en de zorg voor mama zo heel dapper volhoudt..

Papa, die mij gisteren vertelde dat hij zolang hij kon naar mama zou gaan, omdat, zo zei hij, hij met haar verkleefd was, zij al meer dan zestig jaar zijn lief is..

Papa, die oude fotootjes opnieuw laat afdrukken, fotootjes voor mama, met haar opa en oma, fotootjes uit haar vroege jeugd die ze moeiteloos herkent en waarvan ze geniet..

Lieve papa,

Als iemand laat zien wat onvoorwaardelijke liefde en trouw is, dan bent u dat wel.

U vecht minstens net zo hard als mama, onvermoeibaar en onstuitbaar.

Vanmiddag zat u naast mij op de bank in de tuin, moe maar vol verhalen, zo vol vuur..

Zo vol liefde, vertrouwen en vechtlust.

Stil ben ik...

Lieve papa, wat ben ik trots op u....!

Samen bestaat nog wel...

Vrijdagmiddag 16.30.

Ik word gebeld door een collega met de mededeling dat mijn baas een lumineus idee heeft.

Geïnspireerd door de berichten rond NLdoet wil ook hij een bijdrage leveren.

We mogen 8000 planten ter beschikking stellen voor het goede doel en aan mij de taak om deze actie op Facebook te verspreiden.

Ik plaats het bericht en vrijwel direct stromen de reacties binnen, allemaal hartverwarmend, stuk voor stuk.. het hele weekend ben ik ermee bezig en wat is het moeilijk om te moeten gaan kiezen.

Elke reactie ademt betrokkenheid, bevlogenheid en compassie.

Het is letterlijk verwarmend om te voelen hoeveel mensen betrokken zijn bij medemensen, hoeveel aandacht en liefde er is voor en vanuit de zorg voor elkaar.

Individualisme viert hoogtij, zo hoor je vaak, maar wat ik lees is verre van individualistisch..

In de loop van het weekend zie ik namen terugkomen, namen van zorgsinstellingen die verschillende locaties hebben, medewerkers van die verschillende locaties die elkaar erop attent maken, elkaar taggen, allemaal enthousiast, zonder uitzondering.

Zondagmorgen na 10 uur moet ik gaan selecteren en weer loop ik alle reacties door.

Ik heb er moeite mee dat niet iedereen planten kan krijgen maar dat is logistiek gewoon niet mogelijk. Wij zijn een veredelaar, we produceren zaden, we denken in zaden maar nu even in planten, heel veel planten..

Zorgvuldig en in overleg kiezen we de gelukkigen, blije reacties zijn ons deel.

Maandagmorgen, vandaag worden de planten opgehaald maar die moeten nog wel worden geraapt zoals dat heet, en klaargezet op karren..

Alle hens aan dek, de mouwen letterlijk opgestroopt, wordt de klus geklaard.

Geweldige collega's die de hele dag doorbuffelen.

En dan de "winnaars", met recht de winnaars...

Ze hebben auto's en mensen geregeld. De ene een bus, de andere een vrachtauto, en weer anderen komen in een colonne van personenauto's, de stoelen naar voren en inladen die planten, desnoods maar twee keer rijden, of drie keer.

Wat deze dag onbetaalbaar maakt zijn de vele blije gezichten, het enthousiasme en de blijdschap over de planten en wat ze er allemaal mee gaan doen en hoe blij de mensen zullen zijn die van de planten mogen gaan genieten.

Niet alleen de winnaars van vandaag maar iedereen die gereageerd heeft zijn mensen die écht gaan staan voor wat ze zeggen, die zich inzetten voor een ander, niet in de bank blijven hangen maar écht het verschil maken.

Samen bestaat nog wel...!

Dag van de Mantelzorg

Maandagmorgen.
Ik ben aan het werk en zie de berichten voorbijkomen.
Morgen is het 10 november, de Dag van de Mantelzorg.
Ik zie het voorbijkomen via verschillende bloemisten, gelukkig krijgt deze dag steeds meer verdiende aandacht.
Tot zover het "werk"deel, want het zoveel gedeelde bericht doet mij de tranen in de ogen schieten..

Mijn papa van 86 is al jaren mantelzorger, mantelzorger voor mijn demente mama.
Met eindeloos geduld zorgt hij voor haar, met eindeloos geduld en een intense liefde staat hij haar bij, dag en nacht.
Zijn vrouw met wie hij al meer dan 60 jaar samen is, mijn mama voor wie mijn papa het veilige en rotsvaste fundament in haar verwarde leven is.
Hij is haar houvast, haar baken, haar haven..

Maar ik zie mijn papa vermoeider worder, magerder worden, zijn huidskleur almaar grauwer worden.. eigenlijk kan het niet meer, is het veel te zwaar.
Opgeven is geen optie voor hem, nog niet.
Steeds weer stelt hij het onvermijdelijke uit, het onvermijdelijke moment dat mijn mama naar een verzorgingshuis moet.
Hij weet het maar hij wil het niet, kan het nog niet..
Wanneer mijn mama hem omhelst en knuffelt en zegt hoeveel ze van hem houdt, hoe goed ze het samen toch hebben, dan kijkt hij mij wanhopig aan..
"Hoe kan ik haar nu wegdoen, dat kan toch niet?"
Wegdoen....alleen het woord al....
Ik zie zijn strijd, zijn wanhoop, zijn onmacht, maar overal bovenuit zijn intense liefde..

Vandaag is mijn dochter begonnen met haar eerste stagedag.
Ze volgt de opleiding Verzorgende IG, haar hart gaat uit naar de ouderenzorg.
Haar stage gaat zij lopen bij het verzorgingshuis waar mijn mama nu met stip op de wachtlijst staat.
Zij kiest voor de zorg met hart en ziel, en daar ik ben trots op en heel blij mee.

Maar mijn papa heeft geen keuze.
Toch is hij nu mantelzorger, en wat voor één....

Ik zie de berichten steeds waziger voorbijkomen, de tranen druppen op mijn bureau.
Morgen ga ik mijn papa een hele mooie plant brengen, een mooie grote cyclaam uit "eigen" keuken, de grootste en mooiste die ik vinden kan.
En ik breng ik er ook één naar het dagverblijf waar mijn mama nu al een jaar zo liefdevol verzorgd wordt door zorgzame vrijwilligers.

Applaus voor al die 3,7 miljoen mantelzorgers in Nederland.

Maar het grootste applaus van mij is voor mijn papa....