Zó geen kerstcommercial van Kruidvat..!

Ik zag ‘m kort geleden voor de eerste keer langskomen. De “nieuwe” kerstcommercial” van Kruidvat. Nieuw tussen aanhalingstekens omdat op You Tube staat dar hij al negen maanden online staat. Inmiddels heb ik de commercial al een paar keer voorbij zien komen en ik word er steeds misselijker van.

Dat is mijn persoonlijke perceptie en zegt niets over de beleving van een ander. Wat zie ik? Ik zie een moeder die haar ex met Kerst ontvangt, zichtbaar en voelbaar met tegenzin. Sarcasme voedt in onderstroom de boventoon. De frustratie van de moeder is niet te missen. Nodig je ex dan niet uit! Welk voorbeeld wil je geven aan je kinderen? Dat papa een kansloze sneue klootzak is? Met lekker veel leedvermaak? Hoe sneu ben je dan zelf?

Frustratie en wraakzucht, echt passend bij Kerst maar niet heus. Doe het goed of doe het niet, maar geef niet dit dodelijke signaal naar je kinderen. Kinderen die loyaal zijn aan papa en mama en voor wie zo’n situatie al moeilijk en gecompliceerd genoeg is. Of ze nu klein zijn of al (jong) volwassen.

Als je wilt rellen, doe dat lekker één-op-één, maar niet over de rug van de kinderen voor wie partij kiezen onmogelijk is. En ach, wat is die wraak dan sneu en goedkoop. Maar nogmaals, dat is mijn perceptie.

Zó geen kerstcommercial van Kruidvat..!

Die enorme impact van een leraar..

Afgelopen week zag ik op LinkedIn een bericht voorbijkomen over Adèle die onverwacht oog in oog kwam te staan met haar lerares Engels. Een prachtig en emotioneel moment dat me raakte, zodanig dat ik het doorstuurde naar mijn docent Engels. Docent en mentor tijdens mijn eerste jaar op de middelbare school Melanchthon in Rotterdam, Schiebroek.

Ruud Verspeek, mijn docent en mentor van bijna 50 (!) jaar geleden. Hij staat na al die jaren nog haarscherp op mijn netvlies. Waarom, waardoor? Ik wist het niet, weet het misschien nu wel.

Een jonge hond vol vuur en bevlogenheid, dat is wat ik mij herinner. Ook dat hij mij “zag”, hoe belangrijk wanneer je 12 jaar bent met al een rugzakje vol verdriet.

Drieëntwintig jaar later is er een reünie, ik ben op dat moment hoogzwanger van mijn eerste kind. Ik verheug me op de reünie, hoop er oud klasgenoten te ontmoeten en favoriete docenten.

De reünie is deels teleurstellend omdat zowel oud-klasgenoten als docenten ver, heel ver van mij afstaan. De herinneringen zijn weg, of vertroebeld, op een enkele uitzondering na.

Die uitzondering is mijn eerste mentor en docent Engels, en ook een docent geschiedenis.

Niet de docent geschiedenis die ik bedacht had maar juist diegene die ik nooit gedacht had.

Confronterend en verrassend. 

Er gaan weer jaren voorbij en ik zie een oproep voor een afscheid van nog een andere docent, mijn tekendocent. Het idee is om een boek met herinneringen voor hem te maken. Het initiatief komt van mijn docent Engels. Natuurlijk doe ik mee, met dierbare herinneringen aan die tekenlessen van een bijzonder mens. Ook hij staat nog scherp op mijn netvlies. Ook hij zag mij.

Hoe bijzonder is het wanneer je je na vijftig jaar nog moeiteloos die docenten kunt herinneren die een onuitwisbare indruk op je hebben gemaakt, zowel positief als negatief. Negatief is er ook, vanuit mijn basisschooltijd. Haar naam noem ik niet maar ik voel nog de juf die mij niet zag, mij vernederde voor de hele klas. Dát is de impact die een leerkracht of docent kan maken, een essentieel verschil kan maken. Het filmpje van Adèle bracht mij in een split second terug in mijn middelbare schooltijd, met zo herkenbare emoties en herinneringen.

Daarom een dankjewel naar Ruud Verspeek, mijn eerste mentor en docent Engels.

Dankjewel naar Hans van Strien, mijn docent tekenen die mij destijds zei dat ik best goed kon tekenen, alleen geloofde ik dat toen nog niet. Dankjewel naar Meneer Bachman, de geschiedenisdocent die mij wel zag, al zag ik hem toen niet.

En tenslotte, dankjewel naar de leerkrachten die voor mijn drie kinderen het verschil maakten, met hart en ziel en bevlogenheid. Ik noem hen niet bij naam omdat ik als de dood ben dat ik iemand vergeet en dat zou ik verschrikkelijk vinden. Want dat staat voor mij als een paal boven water..

Die enorme impact van een leraar..

NB: ook voor die docenten die nu vanuit ooit oppoppen.. 

 

Decembermaand, je krijgt me niet klein!

Het wordt december, volgens de kalender “feestmaand”.

Niet zoals ik dat voel. Teveel verdrietige herinneringen in deze maand. “Je moet je eigen slingers ophangen”, één van die vele tegeltjes. Maar wat als ik gewoon even geen zin heb in mijn eigen slingers? Wat als ik het liefst wil wegkruipen onder een dekentje en even niets meer wil?

Ik wil wel maar heb zó geen energie, geen zin. Lichtjes aansteken?  Soms fijn maar soms ook gewoon zó niet! Laat het maar donker zijn, want donker is het, aardedonker. Donkere dagen, donkere herinneringen, met slechts hier en daar een fragiel lichtje.

Ben ik dit? Ik, die altijd knok naar het licht?

Ja, dit ben ik ook.  Altijd vechtend, knokkend, altijd de mooie momenten koesterend, maar soms zo meedogenloos onderuit gehaald door het verdriet en de wanhoop.

Ja, dat ben ik ook, zoals zovelen met mij. 

Naar de buitenwereld sterk en strijdlustig, inwendig in een tomeloze diepte.

En dat mag ook! Zolang ik mijzelf er weer bovenop knok, steeds opnieuw, uit die soms zo bodemloze put.

Ik pak mijn katana en trek mijn harnas aan, kijk in de spiegel, haal diep adem en denk:

Decembermaand, je krijgt me niet klein!

Vrouw met autisme..

Op de valreep van de afsluiting van de Human Library in Twello mag ik gelukkig nog even het levende boek lezen van Irene. Haar titel is Vrouw met Autisme en natuurlijk intrigeert mij dat, als moeder van drie kinderen waarvan twee met autisme. Ons gesprek is niet vooraf ingepland en dus spontaan. Spontaan en onverwacht past niet in het plaatje van autisme dus ik ben al blij dat Irene ja zegt. Wanneer je het niet weet zie je niets bijzonders of afwijkends aan Irene. Wanneer je het wel weet en herkent zie je subtiele signalen, maar alleen omdat je het weet of meent te herkennen vanuit eigen beleving.

Ik zeg haar dat ik benieuwd ben naar haar verhaal omdat ik zelf een dochter heb met autisme en nog een boel andere stempels. Dat mijn prachtkind pas op achttienjarige leeftijd is gediagnosticeerd, in tegenstelling tot haar broertje bij wie het al op driejarige leeftijd duidelijk was. Ze glimlacht en vertelt dat zij, nu 39 jaar, haar diagnose pas kreeg toen ze 26 jaar was. De leeftijd van mijn dochter nu. Eigenlijk hebben we een gesprek van woorden zonder woorden, met een zuiver begrip van en voor elkaar.

Irene is intelligent en hoog opgeleid. Ze vertelt over haar strijd tegen onbegrip en onbekendheid, aan haar is toch niets te zien? Ik vertel haar over mijn dochter, mijn prachtkind die altijd tegen datzelfde oordeel aanloopt. Er is toch niets aan haar te zien?  Ons gesprek is mooi, met wederzijds begrijpen, bijna zonder woorden maar vooral met voelen, letterlijk invoelen en (h)erkennen. Zij is mooi, Irene. Ik zie en voel haar zoals ik mijn dochter zie en voel. Een stempelboekje vol maar zo puur in haar zijn.

Vrouwen met autisme worden ten opzichte van jongens en mannen veel later gediagnosticeerd omdat zij zich “gemakkelijker” aanpassen aan sociale rolpatronen. Ik schrijf “gemakkelijker” tussen aanhalingstekens omdat dat schijn is. Het tegendeel is waar. Juist die aanpassing zorgt voor meer onbegrip en heel veel stress met alle gevolgen van dien. 

Hebben we veel gepraat met woorden? Nee, we hebben vooral gevoeld en herkend, erkend.

Dankjewel Irene voor jouw moed en openheid. Ik kijk naar mijn dochter en zie mijn prachtkind, zoals ik jou zie als een prachtvrouw. Jullie maken de wereld een stukje mooier voor wie wil zien.

Vrouw met autisme..

Het onkruid in mijn hoofd ga ik wieden.

Vandaag is het zover, de Human Library in de bibliotheek in Twello. Levende boeken die geleend en gelezen kunnen worden, en ik mag daarbij gastvrouw zijn in de functie van “promotor”. Dat laatste valt nog niet mee want het is rustig in de bibliotheek. Toch heeft zich een aantal mensen aangemeld en druppelen er ook spontaan bezoekers binnen. Er is een drempel om in gesprek te gaan en sommige mensen nemen die drempel waarbij er grenzen worden overgegaan met prachtig nieuwe vergezichten.

Een rustig moment op deze middag. Een moment waarop ik zelf de kans heb om een levend boek te lenen. Er zijn elf titels die ik onmogelijk allemaal kan lezen als ze al niet gereserveerd zijn. Ik mag aanschuiven bij Naqib als het boek Vluchteling. Naqib blijkt een man die al meer dan twintig jaar in Nederland is. Hij is vluchteling uit Afghanistan en heeft na twintig (!) jaar nog steeds geen verblijfsvergunning. Zijn opleiding en ervaring worden in ons land niet erkend, toch heeft hij alles aangegrepen om onderdeel te worden van onze samenleving, samen met zijn zoontje, nu inmiddels zoon. Ik neem plaats aan zijn tafel en kijk in een paar open en liefdevolle ogen. Naqib vertelt en ik hang aan zijn lippen, onder de indruk van wat hij heeft meegemaakt maar nog meer onder de indruk van hoe hij dit omzet in blijdschap, liefde en vooral acceptatie. Rumi is zijn grote inspiratiebron. Naqib vertelt mij over Rumi en het soefisme, beeldend en verbeeldend. Hij vertelt mij over zijn leven hier en hoe blij hij is in dit prachtige land. Zijn ogen stralen.

In mij schieten als in een caleidoscoop de beelden voorbij van intolerantie en vooroordelen. De hardheid, de meedogenloosheid. Tegenover mij zit een man vol tolerantie en mededogen. Acceptatie van wat is, is zijn mantra. Ons gesprek gaat van twintig minuten naar dertig en meer. Het glas water blijft staan, de koffie wordt koud, zijn broodje blijft onaangeroerd liggen. Ik mocht dit boek lenen maar heb slechts de korte samenvatting kunnen lezen, net iets meer dan de achterflap. Maar wat menig boek niet voor elkaar krijgt lukt Naqib wel. Hij laat mij gaan met een gevoel van vrede, van acceptatie en vertrouwen. 

Ik moet even landen na het gesprek, ben erdoor geraakt. Dankjewel Naqib.

Het onkruid in mijn hoofd ga ik wieden.

 

Spelenderwijs met levende boeken..

Zaterdag 13 november a.s. is er in de Bibliotheek Twello een Human Library. Levende boeken die geleend en gelezen kunnen worden. Net als papieren en digitale boeken elk uniek en vooral divers. Als gastvrouw bij de bibliotheek werk ik hieraan mee en vanavond is er een voorlichtingsavond waarbij ook enkele “levende boeken” aanwezig zijn.

Om het ijs te breken en drempels te slechten beginnen we met een spelletje. We krijgen de opdracht om allemaal drie dingen op te schrijven over onszelf, twee die waar zijn en één die niet waar is. Die opdracht zorgt voor wat lacherigheid en en ongemak. Het doel is hierover één-op-één met elkaar in gesprek te gaan. Hoe mooi en bijzonder is het te ervaren dat er prachtige en onverwachte gesprekjes ontstaan. Luchtig, hilarisch maar ook op momenten intens de diepte in.

Zelf heb ik gesprekken met twee levende boeken. De eerste heeft als titel Troostdichter en de tweede heeft als titel Gay. Twee mannen, twee boeken, twee verhalen. Schijnbaar oppervlakkig duiken we al snel de diepte in, en dat binnen een minuut. Luisterend naar elkaar met een open blik en open geest. Het zijn korte maar échte gesprekken met wederzijds respect en oprechte interesse in elkaar. Niet online maar in levende lijve. Het is een feestje!

Vanavond is voorproeven, de echte Human Library is zaterdag en ik verheug me er mateloos op, al ben ik die dag als gastvrouw noch boek, nog lezer. Maar ik heb het voorwoord mogen beleven als een sneaky preview en dat smaakt naar meer, naar nieuwe boeken.

Spelenderwijs met levende boeken..

Stamppot rode kool, dit keer met een wel héél bijzonder cadeautje..

Sinds ik terug ben uit Italië, inmiddels bijna één maand geleden, heb ik mijn oudste zoon Teun nog niet gezien dus dat wordt de hoogste tijd. Afgelopen weekend bel ik hem om iets af te spreken, na zijn werk gezellig bij mij mee eten. Ik vertel hem ook dat mijn flesje pillow mist van Rituals op is en dat ik dit al een poosje nergens meer kan krijgen, overal uitgekocht, ook online. Dus ik vraag hem of hij misschien wil kijken bij de winkel waar hij dat in mei gekocht heeft, een prachtig setje voor mijn Moederdag. “Oké”, zegt hij en we spreken af dat hij mij laat weten wanneer hij komt eten.

Dat is vandaag. Op mijn vraag wat hij graag wil eten is zijn antwoord dat hij wel zin heeft in stamppot rode kool met een rookworst. Ook laat hij weten dat hij rond 17.30 bij mij is want hij moet eerst nog langs huis om iets op te halen. Ik duw zo goed mogelijk de gedachte weg aan wat dat zou kunnen zijn maar aangezien mijn mooie zoon nooit zomaar iets zegt heb ik een voorzichtig blij vermoeden.

Ik weet dat Teun niet graag laat eet na een lange werkdag dus ik zorg dat ik al aan het koken ben als hij komt. Zoals altijd is hij stipt op de afgesproken tijd. Na een dikke knuffel en een eerste babbel over zijn werk verdwijnt hij naar de gang en komt stralend de kamer weer in met een pakje in zijn hand. “Ik heb iets voor je!” roept hij uit terwijl hij mij het pakje geeft. Een klein zakje van Rituals. Ik vraag hem of dit echt is wat ik denk dat het is, en hij antwoordt ja, met weer die stralende lach.

En inderdaad is het dat zo verlangde flesje pillow mist van Jing waarmee ik moeiteloos vredig in slaap val. Na een hele dikke dankjewelknuffel vraag ik hem hoe hij dat voor elkaar gekregen heeft?

Hij vertelt dat hij naar dezelfde winkel is geweest waar hij voor Moederdag dat setje voor mij gekocht heeft. Dat hij daar heeft uitgelegd dat mama’s flesje op was en dat ik het zo graag wilde hebben en dat het overal uitverkocht is. En daarop heeft de medewerkster dat bewuste flesje uit een nieuw setje gehaald en dat aan Teun verkocht. De rest van het setje ging, zo vertelt hij, in een aparte mand met losse producten die ook weer verkocht kunnen worden. Ik zeg hem dat ik het wel wil betalen want ik heb het hem gevraagd. Hij is even stil en denkt na met zijn hoofd schuin. Dan zegt hij gedecideerd dat het een cadeau is, weer met die lieve lach.

Zó lief van mijn zoon, deze actie! En zó lief van de verkoopster dat zij dit gedaan heeft!

Dit zijn de echte geluksmomentjes, de koestermomentjes.

Daarna samen aan de stamppot rode kool met rookworst, natuurlijk zoals altijd met spekjes, dat is traditie.

Na het eten zijn blik op de klok om de eerstvolgende trein terug te nemen, ook dat is traditie

Stamppot rode kool, dit keer met een wel héél bijzonder cadeautje.. 

Dankjewel lieve Teun!