Ik wiebel nog heel even door..

December is voor mij al 7 jaar een wiebelmaand. Een maand waarin vooral gemis zo intens aanwezig is. In 2016 de laatste Kerst met mijn grote liefde, in 2017 de eerste Kerst zonder hem. In 2018 het overlijden van mijn lieve mama, vandaag alweer 4 jaar geleden. In 2019 de eerste Kerst zonder haar. Die maand viel ik ook uit op mijn werk wat een flinke en langdurige burn-out bleek te zijn. Toen iets met Corona en dit jaar overleed mijn lieve papa, dus de eerste Kerst zonder hem én de eerste Kerst zonder beide ouders.  Ik ben blij dat mijn papa en mama weer “bij elkaar” zijn en heb daar ook vrede mee. Toch dringt het besef van wees zijn steeds dieper in mij door en dat is best heftig, al heb ik hen zo heel lang bij me mogen hebben. Ook mijn kinderen wiebelen elk jaar deze maand door, we doen allemaal ons best maar het bleef ook steeds wat geforceerd. 

Tot dit jaar, deze Kerst. Mijn mooie dochter stelde voor om er dit jaar weer een ouderwetse Kerst van te maken, met vrolijkheid, muziek en een mooie Kerstfilm. Letterlijk schreef ze: “Wat ik heel erg mooi zou vinden is om dat mooie, warme kerstgevoel van vroeger weer tot leven te brengen samen en te genieten van die mooie dagen. Dus wil ik bij deze voorstellen om zelf, voor jullie allemaal een heerlijk diner klaar te maken (bij mij of mama, wat zij wil) zoals opa en oma dat vroeger deden. Soep a la oma, rollade en natuurlijk de stoofpeertjes. Hoe fantastisch zouden zij het vinden als we die mooie traditie kunnen voortzetten? Daar sta ik met plezier een dag voor in de keuken”.

De broertjes reageerden direct enthousiast en ik zat met kippenvel en tranen.

En zo geschiedde. Ik zou de boodschappen doen en samen met Martje koken. Toen ze arriveerde toverde ze uit haar handtas het kleine rood-wit geblokte schortje dat ze als kleuter aanhad wanneer ze oma mocht helpen in de keuken of opa in de moestuin. En ook een pet van opa kwam uit haar tas want die droeg hij altijd dus de pet moest op en het schortje om.

Playlist aan met Kerstklassiekers, de jongens kwamen binnen en de sfeer was warm en vrolijk. Welke kerstfilm kwamen we niet uit dus toen we de tv aanzetten bleek er een speciale uitzending te zijn van hoogtepunten uit het circus van Monte Carlo. Laat dat nu net het programma zijn dat we vroeger in ons samengestelde gezin standaard aan hadden staan. Sjef en ik prutsen in de keuken en alle kids voor de tv met het circus aan. Hoe compleet kan het zijn? Voor het eerst sinds jaren had ik, hadden wij allemaal weer een beetje het oude vertrouwde Kerstgevoel, met dank aan deze stoere stap van mijn dochter.

Dan vandaag, de dag na Kerst, de sterfdag van mijn mama. Het hakt er toch weer harder in dan ik dacht. Ik besluit een liedje voor haar op te zoeken, iets met mama, maar welk lied ik ook vind, het voelt niet als passend bij mijn mama. Dan stuit ik op Heintje, die ooit in 1967 het liedje zong: “mama, jij bent de allerliefste van de hele wereld”. Ik breek, omdat mijn moeder dat liedje geweldig vond en het altijd luidkeels meezong, totdat mijn broertje in 1972 overleed. Daarna kon ze het liedje niet meer meezingen en alleen maar huilen, omdat mijn broertje dat tegen haar gezegd had. Dus heb ik vanmiddag gehuild, om haar en voor haar en ook voor mijzelf, omdat ik juist deze maand, op mijn verjaardag, wakker werd met diezelfde woorden van mijn dochter aan mij. 

Vandaag gedenk ik mijn mama en naast haar mijn papa, voor altijd samen.

De wiebelmaand is nog niet voorbij maar ik kan gelukkig terugkijken op een hele warme en vooral liefdevolle Kerst.

Ik wiebel nog heel even door..

Decembermaand, je krijgt me niet klein!

Het wordt december, volgens de kalender “feestmaand”.

Niet zoals ik dat voel. Teveel verdrietige herinneringen in deze maand. “Je moet je eigen slingers ophangen”, één van die vele tegeltjes. Maar wat als ik gewoon even geen zin heb in mijn eigen slingers? Wat als ik het liefst wil wegkruipen onder een dekentje en even niets meer wil?

Ik wil wel maar heb zó geen energie, geen zin. Lichtjes aansteken?  Soms fijn maar soms ook gewoon zó niet! Laat het maar donker zijn, want donker is het, aardedonker. Donkere dagen, donkere herinneringen, met slechts hier en daar een fragiel lichtje.

Ben ik dit? Ik, die altijd knok naar het licht?

Ja, dit ben ik ook.  Altijd vechtend, knokkend, altijd de mooie momenten koesterend, maar soms zo meedogenloos onderuit gehaald door het verdriet en de wanhoop.

Ja, dat ben ik ook, zoals zovelen met mij. 

Naar de buitenwereld sterk en strijdlustig, inwendig in een tomeloze diepte.

En dat mag ook! Zolang ik mijzelf er weer bovenop knok, steeds opnieuw, uit die soms zo bodemloze put.

Ik pak mijn katana en trek mijn harnas aan, kijk in de spiegel, haal diep adem en denk:

Decembermaand, je krijgt me niet klein!

Ver voorbij de sterren..

Decembermaand.. 

feestmaand zoals dat heet..

De kerstreclames en muziek vliegen je om de oren op elk moment, rauw en vaak zo ongewenst.

Ver-werken....

Kerst is het feest van samenzijn, brult een reclame mij tegemoet.

Ik zapp en beland in het programma five days van Beau, over zijn vijf dagen in een hospice. Eigenlijk moet ik doorzappen maar ik blijf hangen..ik wil het niet zien maar toch ook wel. Het is rakende tv en ik vind het mooi hoe Beau zijn emoties ongegeneerd laat zien.

Had mijn lief dat gewild? No way!

Had mijn mama dat gewild? Echt niet, ze zou even heel hard huilen en vervolgens haar tranen drogen en zeggen: “Zo, en nu weer verder”.

Het aangrijpende programma gaat bijna respectloos over in weer een nieuw reclameblok met als eerste titel “fijne feestdagen”, hoe wrang is dat.

Stomme deuntjes van Sky Radio..

Decembermaand, de maand met veel lichtjes, en nee, bij mij staat nog geen boom, nog niet. Ik weet niet of ik er wel zin in heb met alles wat er is maar vooral met alles dat er niet meer is. Die voor altijd lege stoelen aan tafel, de herinneringen, mooi maar deze maand vooral zo vol verdriet..

En toch, toch denk ik dat ik een heel klein boompje ga kopen, en dat ik daar toch lichtjes in ga hangen en kaarsjes ga aansteken.

Omdat leven alleen mogelijk is met licht, kansloos is bij duisternis.

Dat is de les van mijn lief en van mijn mama, lééf, leef met alles dat je in je hebt, en geef nooit op. En dat is heel hard werken, en ver-werken..

Ik wens een ieder, elk met zijn of haar herinneringen, momenten van bezinning en stille kostbare beelden, al dan niet aan een volle tafel met wellicht die denkbeeldige lege stoel. Hef het glas op de liefde en houd daaraan vast.

Want dat wat was, is en blijft, voor altijd,

ver voorbij de sterren..

Dilemma...wat moet je wel en vooral niet zeggen?

Terwijl ik mijzelf nog even wakker hou om niet te vroeg naar bed te gaan om vervolgens halverwege de nacht klaarwakker te liggen scroll ik nog even door Facebook.

De films en programma’s op tv kunnen mij niet boeien deze decembermaand, alles ademt sentiment en zelfs voor een Bambi als ik is dat nu vaak een flinke overdosis.

Ik blijf hangen bij een bericht van het Genootschap Onze Taal en begin de reacties eronder te lezen, reacties vol van pijn en verdriet, reacties vanuit een soms zo ander perspectief.

Het bericht zet me aan het denken, ik aarzel, wil eigenlijk ook reageren maar er komt zoveel naar boven dat ik het wegklik. Het blijft echter rondzingen in mijn hoofd, laat mij niet los en dus niet naar bed gaan.

Dat verdient een vlammetje...

Het bericht gaat over “passende” berichten bij ziekte of verlies, en de oproep is om te laten weten wat jij fijn vond om te horen en vooral wat niet, en dus komt er een storm van herinneringen bij mij los.. van recent tot lang geleden..

Nu bijna twee jaar geleden verloor ik mijn lief na vele jaren van ernstige ziekte.

Hijzelf koos ervoor er vooral luchtig over te doen, en wij, zijn directe omgeving, deden met hem mee, het was zijn manier van overleven.

Wat mij pijnlijk raakte in die die jaren was het feit dat er soms mensen kwamen die hem als eerste de vraag stelden “hoe is het nu met je?”, waarna ze vrijwel direct, voordat hij überhaupt antwoord kon geven, begonnen te vertellen over wat zij zelf allemaal hadden meegemaakt, niet luisterend naar hem, tenenkrommend was dat.

Wat hartverwarmend was waren de mensen die met regelmaat van zich lieten horen, door een handgeschreven kaartje, een telefoontje, appje of bezoek, lieve woorden, vaak machteloos maar zo gemeend. Die kaartjes, berichtjes en bezoekjes staan in mijn hart gegrift, evenals een simpele aanraking of gewoon een blik.. en de regelmaat is daarbij het sleutelwoord.

Dan daarna, na zijn overlijden...

Hoe vaak al heb ik moeten horen dat ik “nog jong genoeg ben, er vast nog wel iemand op mijn pad komt”.... Ongetwijfeld goed bedoeld en misschien zelfs wel waar, maar als er toch íets is dat je niet wilt horen na het overlijden van je grote liefde dan is het dat wel.. Omdat ik netjes ben opgevoed heb ik steeds beleefd geknikt, maar intussen schreeuwde alles in mij het uit, vloekend en tierend.

En hoe ben ik zelf dan?

Hoe reageer ik op ziekte en verdriet in mijn omgeving?

Ik hoop op de manier zoals ik zelf als warm en waardevol heb ervaren.

Ik hoop dat ik luisterend en invoelend ben, ben mij er zo van bewust dat woorden zo ontoereikend zijn. Een knikje, een aanraking, een begrijpende blik (want begrijpen doe ik het, dat scheelt) is vaak voldoende.

Geen “van harte beterschap” bij kansloze kanker, dan liever een blanco kaartje met gewoon liefs en sterkte.  Je schouder aanbieden, je armen om iemand heenslaan, iemand laten huilen zonder te zeggen “stil maar”, woorden zonder woorden.

Ik vind de oproep van het Genootschap Onze Taal een SIRE campagne waard, beter dan de PLUS reclame die nu meedogenloos vaak uitgezonden wordt.

Mijn gedachten gaan uit naar de mensen in mijn omgeving die met ziekte of verlies hebben te maken of hebben gehad.

De decembermaand is dan zo geen feestmaand.

Ik noem hun namen in mijn hoofd en neem mij voor hen deze dagen persoonlijk iets te laten weten, gewoon om hen te laten weten dat ik aan hen denk en dat heel eventjes laat merken, gewoon omdat dat misschien een piepklein vlammetje is in een soms zo ijskoude maand.

Doe jij dat ook?

Dan is er geen dilemma meer....

Ik wens een ieder warmte, licht, maar ook ruimte voor tranen deze komende dagen, en voor het komende jaar moed, vertrouwen, lucht, licht en liefde, vooral heel veel liefde....

Liefs, Carin