Ver voorbij de sterren..

Decembermaand.. 

feestmaand zoals dat heet..

De kerstreclames en muziek vliegen je om de oren op elk moment, rauw en vaak zo ongewenst.

Ver-werken....

Kerst is het feest van samenzijn, brult een reclame mij tegemoet.

Ik zapp en beland in het programma five days van Beau, over zijn vijf dagen in een hospice. Eigenlijk moet ik doorzappen maar ik blijf hangen..ik wil het niet zien maar toch ook wel. Het is rakende tv en ik vind het mooi hoe Beau zijn emoties ongegeneerd laat zien.

Had mijn lief dat gewild? No way!

Had mijn mama dat gewild? Echt niet, ze zou even heel hard huilen en vervolgens haar tranen drogen en zeggen: “Zo, en nu weer verder”.

Het aangrijpende programma gaat bijna respectloos over in weer een nieuw reclameblok met als eerste titel “fijne feestdagen”, hoe wrang is dat.

Stomme deuntjes van Sky Radio..

Decembermaand, de maand met veel lichtjes, en nee, bij mij staat nog geen boom, nog niet. Ik weet niet of ik er wel zin in heb met alles wat er is maar vooral met alles dat er niet meer is. Die voor altijd lege stoelen aan tafel, de herinneringen, mooi maar deze maand vooral zo vol verdriet..

En toch, toch denk ik dat ik een heel klein boompje ga kopen, en dat ik daar toch lichtjes in ga hangen en kaarsjes ga aansteken.

Omdat leven alleen mogelijk is met licht, kansloos is bij duisternis.

Dat is de les van mijn lief en van mijn mama, lééf, leef met alles dat je in je hebt, en geef nooit op. En dat is heel hard werken, en ver-werken..

Ik wens een ieder, elk met zijn of haar herinneringen, momenten van bezinning en stille kostbare beelden, al dan niet aan een volle tafel met wellicht die denkbeeldige lege stoel. Hef het glas op de liefde en houd daaraan vast.

Want dat wat was, is en blijft, voor altijd,

ver voorbij de sterren..

Mijn jasje, van mama’s jasje..

Het begon met de tas die ik kocht van mijn nichtje, mijn favoriete tas “Mix de la Cultura”. Handgemaakt en uniek, met stoffen en details uit verschillende landen. Mijn nichtje maakt als hobby’s de meest bijzondere tassen en tasjes, en meer. Ze had deze tas niet speciaal voor mij gemaakt maar ik vond haar speciaal, dus ik kocht de tas en sleep haar overal mee naartoe. Tijdens één van onze ontmoetingen noemde ze de mogelijkheid om een spijkerjasje te pimpen, dat leek me een leuk idee. Dat idee was van nu een klein jaar geleden, en er was nog niets van gekomen.

Inmiddels is het straks één jaar geleden dat mijn mama overleed, en onlangs hebben we haar kledingkast uitgezocht. Wat mocht weg en wat willen we bewaren?

Zo kwam ook het mantelpakje voorbij, gemaakt van zijde dat papa en mama samen ooit gekocht hadden tijdens hun onvergetelijke reis naar Indonesië. Stof gekocht op Sulawesi, samen, met de bedoeling er een jurk van te maken. Het werd een mantelpakje, een creatie die mama voor het laatst droeg op hun zestigjarige trouwdag, 17 november 2018.

Dat pakje mocht dus niet weg, daar wilde ik iets mee, en ik belde mijn nichtje.

Zij maakte een ontwerp, en samen hebben we dat besproken en uitgezocht, maar zij is de kunstenares, zij ziet details waar ik niet aan denk, niet op kom.

Ze ging aan het werk en hield me op de hoogte, vroeg wat ik wel en niet wilde, en ging er vol passie mee aan de gang. En zo kreeg ik net voordat ik op de boot stapte naar Ameland, samen met mijn vader, twee dagen voor wat hun trouwdag zou zijn, het berichtje dat het jasje klaar was, met een hele serie foto’s.

Een spijkerjasje, gepimpt met decoraties gemaakt van de stof uit Sulawesi, de mouwen zijn de mouwen uit het jasje van mijn mama. Haar kleuren, haar favoriete blauw, opgesierd met knoopjes en kraaltjes die zij prachtig zou hebben gevonden, en ik daarom ook.

Dus ga ik dit weekend mijn zo’n bijzondere jasje ophalen, samen met mijn papa.

En dat is nu al, voordat ik het gezien heb, een zo meer dan dierbaar jasje.

Omdat het mijn jasje is, van mama’s jasje...

 

Thuiskomen in ‘t Nije Huuske, meer dan een menukaart alleen..

Thuiskomen is het altijd al op Ameland, al heel lang en nog elke keer steeds meer.

Thuiskomen op het eiland van mijn jeugd, het eiland waar wij al zoveel herinneringen hebben liggen, lief en leed. Elke keer weer wanneer de boot los komt van de wal begint het thuiskomen, en eenmaal aangelegd in Nes voelt het als thuis.

Samen, en ook alleen, is het steeds weer genieten, genieten van de rust en de ontspanning, de natuur en de mensen, de zee en het strand, de mooie luchten en de konijntjes rondom het huisje. De grote boze buitenwereld is ver weg, en ik voel me altijd weer zo los daarvan wanneer ik hier ben.

Dit weekend was weer zo’n moment, een moment van lucht, liefde en herinneren, en daar hoort natuurlijk ook uit eten bij. We hebben al zoveel plekjes, voor koffie, een Nobeltje, een lunch of een maaltijd. Elk plekje heeft zijn eigen charme, maar dit weekend hebben we toch weer een pareltje ontdekt. Niet zomaar een pareltje maar een soort van thuiskomen, thuis in een nieuw huisje, ofwel thuis in ‘t Nije Huuske in Buren.

Het restaurant voelt als een warme huiskamer, de beide eigenaars voelen als een warme gastheer en gastvrouw, met de nadruk op warm.

Er is een kaart, maar wanneer we niet kunnen kiezen wordt er spontaan een combinatie gemaakt van verschillende verrukkelijke gerechten, zodat we samen kunnen proeven van al dat lekkers. En lekker is een understatement, de gerechten zijn stuk voor stuk meer dan verrukkelijk!

Botermalse rendang met haar zo authentieke smaak, bijzondere spareribs zonder botje die je bijna kunt zuigen, en een schnitzel vers gepaneerd met een blauwe kaas en meer heerlijks daardoor.

Zo overheerlijk en met zo veel liefde en aandacht geserveerd dat we besluiten om de volgende dag weer naar dit mooie Nije Huuske te gaan, dit keer voor de vis.

We laten ons verrassen, zo hebben we afgesproken, en een verrassing wordt het.

Het voorgerecht met zalmtartaar en coquilles en kokkels met zeekraal en Pernot, hoe verzin je het.. Daarna het hoofdgerecht, een overheerlijke schotel met mosselen uit Nieuw Zeeland, huisgerookte zalm en een hele verse Griet, gelardeerd met knapperige gebakken aardappeltjes en beetgare groenten.

Genieten met met een hoofdletter, en intussen verwend en verwarmd door een lieve gastvrouw en gastheer/kok. Als afsluiting natuurlijk een bijzonder dessert waarvan ik alleen de Bikkel nog graag wil noemen, speciale chocola die je met een hete drank moet laten smelten in je mond..

Die ervaring ga ik niet beschrijven, die moet je gewoon zelf ervaren!

Maar, los van dit meer dan heerlijke eten, is dat wat het verschil maakt de huiselijke sfeer, de aandacht en de passie voor koken.

Wij voelden ons verwend.

Het voelde als thuiskomen, zoveel meer dan een menukaart alleen...

Dankjewel Sijtse en Gerdien voor twee heerlijke avonden!!

Misschien wel de grootste kunst..

Het begon in Toscane, Italië, boven op die magische berg.

Tijdens mijn schrijfweek in september ontmoette ik daar een vijftal bijzondere mensen waaronder Michel en Roel. Twee prachtige warme mannen met een passie voor kunst. Ik hing aan hun lippen en genoot van hun verhalen, vooral van de hartstocht en het enthousiasme waarmee ze vertelden.

Een ochtend in hun kielzog door Pietrasanta op zoek naar marmer of ander moois werd een feestje. In mijn kamer staat nog een kleurrijk blok marmer dat haar schoonheid nog moet gaan prijsgeven als bijzondere getuige van die week.

Michel en Roel, twee kunstenaars die werken onder de naam Les Deux Garçons.

Vorige week mocht ik hun vernissage bijwonen bij Jaski Galerie in Amsterdam.

Hun specialisatie is taxidermy (opgezette dieren), een kunst die zij op confronterende wijze combineren met marmer en brons, gedecoreerd met wapens, harnassen en helmen.

De dieren nemen revanche...

Revanche op de manier waarop wij mensen, hen achteloos en meedogenloos negerend, de aarde langzaam maar zeker de vernieling in helpen. De dieren nemen hun gevechtspositie in..

In de titels van hun beelden wordt de absurditeit treffend verbeeld, “La Frère de Bambi”, het broertje van Bambi. Bambi als symbool van de onschuld, het beeld voorzien van een grimmige wapenuitrusting. Ook beroemde kunstwerken als de Piëta van Michelangelo en de Denker van Rodin hebben zij met apen een andere dimensie gegeven. Je kunt niet zomaar naar hun kunstwerken kijken, ze smeken je bijna om de diepere betekenis te zien.

Zelf vond ik Les petit hero’s het meest ontroerend, twee piepkleine muisjes waarvan één in een soort van Star Wars outfit, en de ander die moedig en strijdlustig uit een lege witte muur lijkt te breken, dapperheid ten top.

Wanneer ik beide mannen niet ontmoet zou hebben, zou ik anders gekeken hebben naar hun kunst, maar met hun verhaal en gedrevenheid leerde ik er niet anders naar te kijken, maar er écht naar te kijken en daarmee te zien.

Misschien is dat wel de grootste kunst.

noot: de dieren die in de werken van Les Deux Garçons zijn opgenomen, zijn een natuurlijke dood gestorven en op legale wijze verkregen. 

La Revanche is nog tot Zondag 1 december te bewonderen. 

Lange lummel...

Al dagen hik ik er tegenaan.
Morgen zou jij jarig zijn, 65 jaar zou je worden, morgen..

En vanavond zou ik jou dan om precies 00.00 uur alvast jouw cadeautje geven.
Zo deden we dat in de tijd dat we samen waren. Toen ik vanmorgen vroeg wakker werd was het besef er direct en ik ben nog even heel, heel diep onder mijn dekbed gekropen.

Vanmiddag kreeg ik een appje van mijn oudste zoon, die vroeg of het uitkwam dat hij na zijn werk even langs kwam. “Natuurlijk! Gezellig!” appte ik terug.

En zo had ik vanmiddag laat mijn twee jongens aan tafel, gebroederlijk achter de laptop met één of ander voor mij onbegrijpelijk spel. Ik maakte een foto die ik stuurde aan hun grote zus, die daarop reageerde met een heleboel hartjes. En alle drie weten ze zo dat jij morgen jarig zou zijn.

In een opwelling bel ik mijn dochter, ze gaat vanavond de nachtdienst weer in.

En ja, zij en haar vriend zeggen onmiddellijk “ja” op mijn voorstel, ze komen eraan.

Hutspot was jouw überfavoriete verjaardagsmaal, dus dat is pas voor morgen, niet voor vanavond.

Vanavond hou ik een andere traditie in ere, patat van de Kokkie met een lange lummel speciaal erbij. Voor degenen die geen idee hebben wat dat is, het is een extra lange frikandel, en wat kon jij daarvan genieten, met die mooie grote grijns.

Ik eet het nooit meer zomaar, kies dat altijd bewust op momenten die iets betekenen.

Vanavond is jouw oudejaarsavond, vanavond pak ik een borrel, een borrel die ook jouw favoriet was. Maar eerst eten, samen met mijn kids en hun aanhang, die jou alleen kennen uit de verhalen en de foto’s. 

Samen, met patat van de Kokkie,

en een lange lummel…

Zo mooi eigen…

Twee kinderen al uitgevlogen, de jongste nog in huis.

Drie kinderen met elk zo hun eigenheid.

Eigen in wie ze zijn en wat ze doen, en wat ze niet doen.

Een eigenheid die me soms tot wanhoop brengt of razernij, maar vaker nog een eigenheid die me stil maakt, trots en met een grote glimlach..

Ze maken hun eigen keuzes, in hun eigen tempo.

Met hun eigen hobbels, pieken en dalen, maar wel eigen. Twee van mijn drie kinderen hebben een relatie, ook weer zo met hun unieke eigenheid. 

Eigen in praten, denken en doen, eigen in niet doen.

Los van conventies, los van de gevestigde orde zoeken zij allemaal hun eigen weg in dit leven. Ik kijk, hoor en zie, ben soms radeloos maar ook vaak ademloos..

Hoe mooi is het om zo eigen te kunnen zijn, dwars tegen alle stromen in.

Soms moeilijk te bevatten, soms ook niet begrijpend, maar vaak ook gewoon zo mooi.

En zo heel mooi eigen….

Het verhaal van de krans...

Vanmiddag ben ik in Zutphen samen met met Willy, een meer dan bijzondere vriendin.

Vriendin, niet in de zin dat we elkaar veel en vaak zien, maar in de zin van een meer dan bijzonder contact. Gedeelde smart, gedeelde levenservaring, gedeeld is het magische woord.

Gedeeld zonder woorden....

Voor de vierde keer op rij mag ik een bijzonder cadeau ontvangen, voor de vierde keer op rij een krans gemaakt door Willy. Een krans, drie keer met rozenbottels maar nu met eikels, omdat haar kweker ermee opgehouden is.

Een krans met een verhaal, zoals ook al eerder verteld en gedeeld.

http://vlammetjesvancarin.blogspot.com/2018/09/rozenbottelkrans-een-zo-dierbaar.html

Oktober 2019. 

Weer krijg ik een berichtje, weer heeft Willy een krans voor mij gemaakt, voor het vierde jaar op rij. Het is mooi, zoveel meer dan mooi..

Het is een gedeelde rugzak, gedeelde herinneringen, gedeeld verdriet, gedeelde emotie.

Woorden zijn niet nodig, moeiteloos voelen en vullen we elkaar aan.

Een zo mooi mens, invoelend en vanuit haar instinct precies dat doen wat past..

Een krans van rozenbottels voor mij, die mijn lief zo prachtig vond, werd een traditie.

Daarna een groot hart voor mijn mama, een explosie van onverwachte kleuren, zo passend..

En nu weer, een berichtje dat er weer een krans op mij wachtte, dit keer niet met rozenbottels maar met eikeltjes, met net zoveel liefde gemaakt, voor mij, voor mijn lief, voor mijn vader, voor mij, voor dat wat was, is en wat mag zijn..

Die krans is zoveel meer dan een krans..

Het is een gedeelde emotie, een gedeeld verlies,maar ook een gedeelde hoop, en een heleboel liefde..

Het is het verhaal van de krans....