nu eerst deze film...

Gisteravond...

Iemand heeft op de “play”knop gedrukt in mijn hoofd, en de film start onontkoombaar. Er is geen pauzetoets en de “stop”knop werkt niet.

Dus laat ik mij zonder weerstand meevoeren in een stroom van herinneringen..

Als in een caleidoscoop wisselen de beelden zich af, in up-tempo.

Ik zoek op mijn telefoon de afspeellijst met jouw naam waarin ik alle nummers opsla waaraan een herinnering kleeft of die om een andere reden terugvoert naar jou. Het ene na het andere nummer klik ik aan en laat mijn herinneringen en tranen de vrije loop. Mooie, liefdevolle en verdrietige beelden wisselen elkaar af tijdens het luisteren, sommige nummers zoals Dansen aan Zee luister ik drie keer achter elkaar. Moe en leeg ga ik naar bed, gelukkig is de nacht droomloos.

Wanneer ik laat wakker word staan op mijn telefoon al de nodige lieve berichtjes.

Eerst koffie en dan lezen. Lieve berichtjes, verwacht en onverwacht, van dichtbij en van verder weg in de tijd, het doet me goed. Het geeft me troost dat mijn lief bij velen nog zo doorleeft, de betekenis die hij voor zovelen heeft gehad en nog heeft.

De film in mijn hoofd is inmiddels weer gestart en ik ga mee in de beelden van drie jaar terug.

Drie jaar alweer, bijna niet te bevatten..

Ik open mijn hart en hoofd met de film op de achtergrond en roep herinneringen op van dierbare en gelukkige momenten. Meestal lukt dat maar vandaag niet echt, er is teveel vermenging met de dag waarop jij dit leven verliet, en dat is ook goed, dat mag en kan ook niet anders.

De klok kruipt langzaam maar onstuitbaar richting 18.00 uur, het tijdstip waarop jij ging.

Vanmiddag ben ik speciaal een fles Four Roses gaan kopen, de borrel die jouw favoriet was en die we toen met elkaar gedronken hebben. Ik pak het kristallen whiskyglas dat ik je ooit gegeven heb van mijn dressoir, was het af en poets het tot het flonkert. Ik heb niemand om mij heen behalve de stilte van mijn huisje en dat voelt zoals het moet zijn.

Alleen jij en ik en mijn gedachten.

En tranen, golven van tranen, gemis en verdriet..maar daarna lieve schat, herpak ik mijzelf, eet ik patat en een lange lummel speciaal van de Kokkie, omdat ook dat zo jouw ding was. Zo herdenk en herbeleef ik deze dag terwijl de film zich zachtjes en met onderbrekingen verder afspeelt totdat hij overgaat in films over jouw leven en leven met jou, maar dat is pas later.

Nu eerst deze film van vandaag...

...Want de letters van mijn naam, 
blijven in het zand niet staan....

Kerstavond, een avond vol verwachting…

Kerstavond, één dag na mijn 60^e verjaardag, een dag vol van veel..

Kerstavond, van vroeger tot nu..

Vroeger, thuis, met elkaar naar de Kerstnachtdienst, daarna een maaltijd met kersttimpjes, een soort roze broodjes met iets warms. Licht en warmte..

Vanaf mijn trouwen heel andere Kerstavonden, soms thuis bij mijn ouders, soms samen, op een heel andere manier. Ander programma, andere beleving.

Na mijn scheiding een nieuwe liefde, met andere gewoontes, andere belevingen.

De eerste Kerstavond samen, samen kijken naar All you need is love, iets dat ik nog nooit gezien had.

Met een doos tissues erbij die eerste keer, die eerste van 14 keren..

Ik genoot, en mijn lief genoot van mijn genieten.

Anno 2019

Die zo donkere decembermaand met zoveel verdrietige herinneringen.

Zoveel groot gemis, zoveel leegte.

En toch, toch kijk ik nu voor de zoveelste keer naar de klassieker A Christmas Carol, en zapp straks naar All you need is love Christmas Special, mét tissues. Omdat het zo goed voelt, zo terug in dierbare tijd, voor de zeventiende keer..

Terwijl geest nummer twee, de geest van het heden, voorbijkomt en zijn wijze uitspraken doet besef ik eens en temeer dat verleden, heden en toekomst onlosmakelijk verbonden zijn, en dat de enige die hierin een verandering kan aanbrengen alleen ikzelf ben..

Los van dat wat was, is en komt, ben ik zelf de enige die mijn pad kiest, mijn keuzes maakt, mijn weg vindt..

Ik kijk naar boven, zie wat ik zie en wil zien, en wens voor jou, jullie en ons allemaal een warme Kerstavond, goede dagen met veel liefde, en vooral alle goeds, gezondheid en geluk voor een nieuw jaar dat komen gaat..

Kerstavond, een avond vol verwachting…

Geluksmomentje...

Een half uurtje na het samen eten zwaai ik mijn oudste zoon uit, mijn middelste kind.

Hij had me een appje gestuurd dat hij vandaag vanuit zijn werk naar mij toe wilde komen en dat hij graag mee wilde eten, en hoe of dat klonk?

Ik appte terug dat het mij hartstikke gezellig leek.

En zo kwam hij vandaag na zijn werk bij mij, en samen pratend over wat hij graag wilde eten koos hij voor hutspot, dus hutspot werd het.

Maar eerst even samen praten, over zijn werk, zijn werkstukken op de draaibank, wat er goed ging en wat er minder goed ging. Over groeven en gleuven, opspantechnieken en toleranties.

Stralend en overtuigd van zichzelf, hoe mooi is dat..

Hij vertelde over zijn online vriendschappen, over zijn plannen voor de zomervakantie.

Ik zit naast hem en geniet van zijn enthousiasme en open blik.

Mijn zoon, mijn zoon met de diagnose klassiek autisme, wat is hij gegroeid!

Mijn zoon, wat ben je van een prachtig kind een prachtige jonge man geworden!

We hebben het over de decembermaand en alles wat daarin is.

Ik vertel hem hoe trots ik op hem ben, we halen samen herinneringen op en ik lees hem een stukje voor uit mijn boek in wording, een stukje dat over hem gaat.

Hij luistert aandachtig en zegt daarna dat hij het prachtig vindt.

We praten over autisme, over hoe hij daarover denkt en hoe ik dat beleef en zie.

Het is een warm en volwassen gesprek, vol wederzijds begrip en respect.

Hij neemt zijn trein terug later dan gepland, omdat we nog in gesprek zitten..

Ik weet hoe bijzonder en veelzeggend dát is..!

Met een hele warme knuffel nemen we afscheid, ik zie hem gaan en doe met een enorme trotse glimlach de voordeur achter hem dicht, stuur hem daarna nog even een appje hoe fijn en bijzonder ik het samen praten en eten heb gevonden.

Hij ook, zo krijg ik terug..

Lieve bijzondere zoon, dankjewel voor deze mooie avond, mama zit hier met een hele grote glimlach..

geluksmomentje...

(foto Toscane 2014)

Ver voorbij de sterren..

Decembermaand.. 

feestmaand zoals dat heet..

De kerstreclames en muziek vliegen je om de oren op elk moment, rauw en vaak zo ongewenst.

Ver-werken....

Kerst is het feest van samenzijn, brult een reclame mij tegemoet.

Ik zapp en beland in het programma five days van Beau, over zijn vijf dagen in een hospice. Eigenlijk moet ik doorzappen maar ik blijf hangen..ik wil het niet zien maar toch ook wel. Het is rakende tv en ik vind het mooi hoe Beau zijn emoties ongegeneerd laat zien.

Had mijn lief dat gewild? No way!

Had mijn mama dat gewild? Echt niet, ze zou even heel hard huilen en vervolgens haar tranen drogen en zeggen: “Zo, en nu weer verder”.

Het aangrijpende programma gaat bijna respectloos over in weer een nieuw reclameblok met als eerste titel “fijne feestdagen”, hoe wrang is dat.

Stomme deuntjes van Sky Radio..

Decembermaand, de maand met veel lichtjes, en nee, bij mij staat nog geen boom, nog niet. Ik weet niet of ik er wel zin in heb met alles wat er is maar vooral met alles dat er niet meer is. Die voor altijd lege stoelen aan tafel, de herinneringen, mooi maar deze maand vooral zo vol verdriet..

En toch, toch denk ik dat ik een heel klein boompje ga kopen, en dat ik daar toch lichtjes in ga hangen en kaarsjes ga aansteken.

Omdat leven alleen mogelijk is met licht, kansloos is bij duisternis.

Dat is de les van mijn lief en van mijn mama, lééf, leef met alles dat je in je hebt, en geef nooit op. En dat is heel hard werken, en ver-werken..

Ik wens een ieder, elk met zijn of haar herinneringen, momenten van bezinning en stille kostbare beelden, al dan niet aan een volle tafel met wellicht die denkbeeldige lege stoel. Hef het glas op de liefde en houd daaraan vast.

Want dat wat was, is en blijft, voor altijd,

ver voorbij de sterren..

Mijn jasje, van mama’s jasje..

Het begon met de tas die ik kocht van mijn nichtje, mijn favoriete tas “Mix de la Cultura”. Handgemaakt en uniek, met stoffen en details uit verschillende landen. Mijn nichtje maakt als hobby’s de meest bijzondere tassen en tasjes, en meer. Ze had deze tas niet speciaal voor mij gemaakt maar ik vond haar speciaal, dus ik kocht de tas en sleep haar overal mee naartoe. Tijdens één van onze ontmoetingen noemde ze de mogelijkheid om een spijkerjasje te pimpen, dat leek me een leuk idee. Dat idee was van nu een klein jaar geleden, en er was nog niets van gekomen.

Inmiddels is het straks één jaar geleden dat mijn mama overleed, en onlangs hebben we haar kledingkast uitgezocht. Wat mocht weg en wat willen we bewaren?

Zo kwam ook het mantelpakje voorbij, gemaakt van zijde dat papa en mama samen ooit gekocht hadden tijdens hun onvergetelijke reis naar Indonesië. Stof gekocht op Sulawesi, samen, met de bedoeling er een jurk van te maken. Het werd een mantelpakje, een creatie die mama voor het laatst droeg op hun zestigjarige trouwdag, 17 november 2018.

Dat pakje mocht dus niet weg, daar wilde ik iets mee, en ik belde mijn nichtje.

Zij maakte een ontwerp, en samen hebben we dat besproken en uitgezocht, maar zij is de kunstenares, zij ziet details waar ik niet aan denk, niet op kom.

Ze ging aan het werk en hield me op de hoogte, vroeg wat ik wel en niet wilde, en ging er vol passie mee aan de gang. En zo kreeg ik net voordat ik op de boot stapte naar Ameland, samen met mijn vader, twee dagen voor wat hun trouwdag zou zijn, het berichtje dat het jasje klaar was, met een hele serie foto’s.

Een spijkerjasje, gepimpt met decoraties gemaakt van de stof uit Sulawesi, de mouwen zijn de mouwen uit het jasje van mijn mama. Haar kleuren, haar favoriete blauw, opgesierd met knoopjes en kraaltjes die zij prachtig zou hebben gevonden, en ik daarom ook.

Dus ga ik dit weekend mijn zo’n bijzondere jasje ophalen, samen met mijn papa.

En dat is nu al, voordat ik het gezien heb, een zo meer dan dierbaar jasje.

Omdat het mijn jasje is, van mama’s jasje...

 

Thuiskomen in ‘t Nije Huuske, meer dan een menukaart alleen..

Thuiskomen is het altijd al op Ameland, al heel lang en nog elke keer steeds meer.

Thuiskomen op het eiland van mijn jeugd, het eiland waar wij al zoveel herinneringen hebben liggen, lief en leed. Elke keer weer wanneer de boot los komt van de wal begint het thuiskomen, en eenmaal aangelegd in Nes voelt het als thuis.

Samen, en ook alleen, is het steeds weer genieten, genieten van de rust en de ontspanning, de natuur en de mensen, de zee en het strand, de mooie luchten en de konijntjes rondom het huisje. De grote boze buitenwereld is ver weg, en ik voel me altijd weer zo los daarvan wanneer ik hier ben.

Dit weekend was weer zo’n moment, een moment van lucht, liefde en herinneren, en daar hoort natuurlijk ook uit eten bij. We hebben al zoveel plekjes, voor koffie, een Nobeltje, een lunch of een maaltijd. Elk plekje heeft zijn eigen charme, maar dit weekend hebben we toch weer een pareltje ontdekt. Niet zomaar een pareltje maar een soort van thuiskomen, thuis in een nieuw huisje, ofwel thuis in ‘t Nije Huuske in Buren.

Het restaurant voelt als een warme huiskamer, de beide eigenaars voelen als een warme gastheer en gastvrouw, met de nadruk op warm.

Er is een kaart, maar wanneer we niet kunnen kiezen wordt er spontaan een combinatie gemaakt van verschillende verrukkelijke gerechten, zodat we samen kunnen proeven van al dat lekkers. En lekker is een understatement, de gerechten zijn stuk voor stuk meer dan verrukkelijk!

Botermalse rendang met haar zo authentieke smaak, bijzondere spareribs zonder botje die je bijna kunt zuigen, en een schnitzel vers gepaneerd met een blauwe kaas en meer heerlijks daardoor.

Zo overheerlijk en met zo veel liefde en aandacht geserveerd dat we besluiten om de volgende dag weer naar dit mooie Nije Huuske te gaan, dit keer voor de vis.

We laten ons verrassen, zo hebben we afgesproken, en een verrassing wordt het.

Het voorgerecht met zalmtartaar en coquilles en kokkels met zeekraal en Pernot, hoe verzin je het.. Daarna het hoofdgerecht, een overheerlijke schotel met mosselen uit Nieuw Zeeland, huisgerookte zalm en een hele verse Griet, gelardeerd met knapperige gebakken aardappeltjes en beetgare groenten.

Genieten met met een hoofdletter, en intussen verwend en verwarmd door een lieve gastvrouw en gastheer/kok. Als afsluiting natuurlijk een bijzonder dessert waarvan ik alleen de Bikkel nog graag wil noemen, speciale chocola die je met een hete drank moet laten smelten in je mond..

Die ervaring ga ik niet beschrijven, die moet je gewoon zelf ervaren!

Maar, los van dit meer dan heerlijke eten, is dat wat het verschil maakt de huiselijke sfeer, de aandacht en de passie voor koken.

Wij voelden ons verwend.

Het voelde als thuiskomen, zoveel meer dan een menukaart alleen...

Dankjewel Sijtse en Gerdien voor twee heerlijke avonden!!

Misschien wel de grootste kunst..

Het begon in Toscane, Italië, boven op die magische berg.

Tijdens mijn schrijfweek in september ontmoette ik daar een vijftal bijzondere mensen waaronder Michel en Roel. Twee prachtige warme mannen met een passie voor kunst. Ik hing aan hun lippen en genoot van hun verhalen, vooral van de hartstocht en het enthousiasme waarmee ze vertelden.

Een ochtend in hun kielzog door Pietrasanta op zoek naar marmer of ander moois werd een feestje. In mijn kamer staat nog een kleurrijk blok marmer dat haar schoonheid nog moet gaan prijsgeven als bijzondere getuige van die week.

Michel en Roel, twee kunstenaars die werken onder de naam Les Deux Garçons.

Vorige week mocht ik hun vernissage bijwonen bij Jaski Galerie in Amsterdam.

Hun specialisatie is taxidermy (opgezette dieren), een kunst die zij op confronterende wijze combineren met marmer en brons, gedecoreerd met wapens, harnassen en helmen.

De dieren nemen revanche...

Revanche op de manier waarop wij mensen, hen achteloos en meedogenloos negerend, de aarde langzaam maar zeker de vernieling in helpen. De dieren nemen hun gevechtspositie in..

In de titels van hun beelden wordt de absurditeit treffend verbeeld, “La Frère de Bambi”, het broertje van Bambi. Bambi als symbool van de onschuld, het beeld voorzien van een grimmige wapenuitrusting. Ook beroemde kunstwerken als de Piëta van Michelangelo en de Denker van Rodin hebben zij met apen een andere dimensie gegeven. Je kunt niet zomaar naar hun kunstwerken kijken, ze smeken je bijna om de diepere betekenis te zien.

Zelf vond ik Les petit hero’s het meest ontroerend, twee piepkleine muisjes waarvan één in een soort van Star Wars outfit, en de ander die moedig en strijdlustig uit een lege witte muur lijkt te breken, dapperheid ten top.

Wanneer ik beide mannen niet ontmoet zou hebben, zou ik anders gekeken hebben naar hun kunst, maar met hun verhaal en gedrevenheid leerde ik er niet anders naar te kijken, maar er écht naar te kijken en daarmee te zien.

Misschien is dat wel de grootste kunst.

noot: de dieren die in de werken van Les Deux Garçons zijn opgenomen, zijn een natuurlijke dood gestorven en op legale wijze verkregen. 

La Revanche is nog tot Zondag 1 december te bewonderen.