Lieve papa, wat ben ik trots op u...!

Al wekenlang, jarenlang draait alles om mama, mama van wie we vier weken geleden dachten dat het nu toch echt het laatste stukje was..

Wij niet alleen, ook de arts en de verzorgenden dachten hetzelfde.

En weer herpakte mama het roer van haar prachtige schip.

Al wekenlang, jarenlang gaat papa dagelijks, soms wel twee keer per dag naar mama.

Zo vermoeid maar onvermoeibaar, zo moe maar niet te stuiten..

Mama is zijn Lief, zijn levenslief, en dus gaat hij naar haar toe, moet en wil hij naar haar toe.

Papa doet alles nog zelf, doet ook de was voor mama en strijkt die ook nog zelf, niet omdat hij dat moet maar omdat hij dat wil.

Voor haar, zoals ze dat altijd voor hem en voor ons heeft gedaan.

Het is een principe waar hij niet vanaf wijkt...

Mama is dol op chocola, dus zorgt papa altijd voor chocolaatjes..

Mama is dol op aardbeien, dus zorgt papa voor verse aardbeitjes die hij haar liefdevol voert..

Mama is zijn leven...

Vier weken geleden dachten we voor de zoveelste keer dat mama zou gaan, en voor de zoveelste keer zette ze iedereen weer op het verkeerde been, weer kwam ze erdoor, weer liet ze iedereen naar adem happen, verbijsterd, vol ongeloof..

Haar wand kan gevuld worden met alle tegeltjeswijsheden die er maar zijn, mama gaat alle tegeltjes te boven, sterk en zo vol liefde en kracht, oerkracht..

Maar papa dan?

Papa, die ook oud is en moe, soms zo heel moe..

Papa, die voor zichzelf zorgt en de zorg voor mama zo heel dapper volhoudt..

Papa, die mij gisteren vertelde dat hij zolang hij kon naar mama zou gaan, omdat, zo zei hij, hij met haar verkleefd was, zij al meer dan zestig jaar zijn lief is..

Papa, die oude fotootjes opnieuw laat afdrukken, fotootjes voor mama, met haar opa en oma, fotootjes uit haar vroege jeugd die ze moeiteloos herkent en waarvan ze geniet..

Lieve papa,

Als iemand laat zien wat onvoorwaardelijke liefde en trouw is, dan bent u dat wel.

U vecht minstens net zo hard als mama, onvermoeibaar en onstuitbaar.

Vanmiddag zat u naast mij op de bank in de tuin, moe maar vol verhalen, zo vol vuur..

Zo vol liefde, vertrouwen en vechtlust.

Stil ben ik...

Lieve papa, wat ben ik trots op u....!

Over pareltjes en een prachtige Goede Vrijdag...

Goede Vrijdag, in de bank met kaarsjes aan, de afwasmachine draait.

Mijn jongste zoon is een uurtje geleden met zijn vriendin de hort op gegaan, veel later dan gepland. Later vanwege de mooie en intense gesprekken aan tafel..

In de bank, namijmerend en alles laten landend is mijn hoofd barstensvol maar vredig..

Gisteren had ik een intensieve dag met een cursus, een cursus voor mijn werk die ook -hoe kan het anders- mij ook persoonlijk raakte.

Het was een schrijfcursus die behalve nieuwe inzichten ook mooie nieuwe verhalen gaf.

Verhalen van vreemde mensen, de mensen vreemd maar de verhalen vaak zo bekend.

Een dag die ik afsloot met een bezoekje aan mijn geliefde zee, nu alleen, daar waar ik altijd zo intens genoot samen met mijn Lief. 

De vele schelpen op het strand herinnerden mij aan de de vaas op mijn vensterbank, de vaas met daarin de schelpen van zijn vele reizen wereldwijd, aangevuld met de schelpen van ons samen..

Voor het eerst heb ik geen schelpen meegenomen, de laatste schelp in de vaas dateert van Schiermonnikoog, 7 april 2017, drie maanden na zijn overlijden.

Bij thuiskomst heb ik na even aarzelen toch nog naar de Passion gekeken en bij de laatste nummers tranen met tuiten gehuild omdat het zo raakte, zo intens binnenkwam.

Vandaag vrijdag, Goede Vrijdag, ik moest vroeg op pad.

Een mooie lunch met mijn schoonzussen met mooie gesprekken. Daarna door naar mijn mama die toen ik aankwam net volledig onder zeil bleek te zijn..

Ik heb haar niet gekust omdat ze zover weg was en ik bang was haar wakker te maken..

Een borreltje met mijn papa en uiteindelijk om half zes weer thuis, moe en munt.

Mijn jongste zoon en zijn vriendin boden aan om boodschappen te doen en ook te koken, en dat aanbod nam ik dankbaar aan..

Wraps werden het, zij kookten samen en dekten de tafel, en aan tafel kwamen de gesprekken.

Gesprekken over momenten, bepalende momenten..

Gesprekken over het hoe, wanneer en waarom, over verwondering en beleving.

De mobiels lagen ver weg en bleven uit beeld.

Ze hadden een afspraak maar de tijd bleek al ver overschreden toen een van ons de tijd checkte.

Dus vlogen zij weg en ik ruimde op, mijn hoofd vol van waar we allemaal over hadden gesproken..

Mijn kinderen, zo volwassen, zo kind ook nog, nog wijs toch al..., zo samen ook...

Pareltjes...pareltjes van gesprekken...

Het was een zo heel goede vrijdag...

Schatten uit oude doosjes...

Al wekenlang is mijn papa bezig met het uitzoeken en sorteren van foto's, foto's uit heel veel oude dozen, doosjes en mapjes.
Zijn sorteren gaat niet altijd logisch en dus bevat elk doosje weer onverwachte verrassingen die soms binnenkomen als een emotionele bom.
Zo ook vanmiddag..

Na een bezoekje aan mijn mama ging ik nog even mee met mijn papa.
Toen ik binnenkwam stond er een klein doosje op tafel, een doosje met wat brieven.
Mijn papa vertelde dat er brieven inzaten van mijn oma, dus ik pakte het en begon erdoorheen te bladeren,
Brieven van mijn oma aan ons, haar dochter, schoonzoon en kleinkinderen..
Brieven vlak na het verlies van haar man, mijn opa..
Het ademde verlies, eenzaamheid maar vooral ook zo doorgaan.

Een kladje met tekstjes voor mijn poeziealbum, voor mij van mijn oma, ik heb het briefje mee naar huis genomen als was het een schatkaart...
Fotootjes van mij, mijn zusje en broertje, zusje met haar favoriete pop, broertje met zijn gekoesterde teddybeer, de teddybeer die nog op zolder ligt, 46 jaar na zijn overlijden tijdens de windhoos op Ameland. Verdriet en woede komt in mij op, waarom....waarom....??!!!
Zo'n mooi jochie van vijf jaar oud, rood haar en sproetjes, spontaan en lief...
Het heeft mijn leven voor altijd gevormd...

Oude pasfoto's van papa en mama, mijn god wat zie ik mijn jongste zoon terug in mijn vader..
Een gouden zwemmedaille van mijn mama, wat kon ze zwemmen maar ze mocht niet door in haar jeugd, wedstrijdzwemmen was op zondag en dat was ondenkbaar voor mijn opa en oma.
Maar ze had wel mooi goud...!!

Van het doosje naar een album met de geboortes van mijn kinderen, hun kleinkinderen.
De liefde spat eraf, opa en oma stoeiend en genietend, bartsensvol liefde..
Ik blader door en door en door en zie zoveel jaren en momenten weer scherp op mijn netvlies.

Weer thuis, in de bank voor de tv waarnaar ik niet meer kijk..
De foto's, beelden en herinneringen gaan in een film voorbij...
Het handgeschreven kladje van mijn oma ligt naast mij...

Schatten uit oude doosjes....

Van onschatbare waarde.....

Ma.....een fenomenale voorstelling vol herkenning....

Deventer Schouwburg, vanavond samen met mijn dochter die werkzaam is in de zorg voor mensen met dementie.

Onlosmakelijk verbonden met de zorg voor mijn mama en haar oma, die sinds twee jaar liefdevol verzorgd wordt in verzorgingstehuis CasaBonita. Twee jaar inmiddels, terwijl we nooit gedacht hadden dat mama de opname ooit nog zou meemaken gezien haar fysieke toestand.

Maar ze is er nog, en hoe....

In al haar kwetsbare pracht, dagelijks bezocht door mijn papa, de liefde van haar leven.

Niet meer 24/7 samen, en toch ook wel, onlosmakelijk en onverbrekelijk verbonden in onvoorwaardelijke liefde.

Deventer Schouwburg, 18 februari om 16.00 uur ‘s middags.

Het boek van Hugo Borst tot leven gebracht door EricCorton.

En -hoe bijzonder is dat- Eric is de kleinzoon van een hartsvriendin van mijn mama.

Haar hartsvriendin is al jaren geleden overleden maar ik, als dochter, heb nog prachtig mooie herinneringen aan haar, mijn “tante Janny”, de vriendschap met mijn mama, de lol die zij samen hadden, het leed dat zij samen konden delen van en met elkaar...

Deze voorstelling had daarmee bijvoorbaat al een extra dimensie..

Eric alias Hugo, alias zoon of dochter van....

Je kwam op en je pakte, je raakte...

Je begon met de historie van je ouders, hun kennismaking, hun verliefdheid, hun fluitje...

Het fluitje van hem voor haar..

Op twee tonen na was dat het fluitje van mijn vader voor mijn moeder, zelfs mijn dochter herkende het fluitje, en daarmee was voor ons de toon gezet..

De oorlogsjaren, de honger, de liefde, liefde voor altijd....in elk geval voor zestig jaar en meer..

Onvoorwaardelijk, onverbrekelijk, ondeelbaar, onvergelijkbaar.....

Het verhaal van het langzaam verliezen, de gaten in het geheugen, het niet meer weten..

Wel het gevoel en toch ook niet.., het niet meer weten en toch soms ook pijnlijk zo wel..

De papieren die in chaos vanuit de lucht vallen en niet meer te bundelen zijn..

Het proces van de eerste gesprekken met de geriatrisch arts, daarna die vermaledijde BPOZ, drie keer JA zeggen op de vraag of je beseft dat je achter slot en grendel gaat..

De onttakeling en het tegelijkertijd toch de waarde behouden, op die unieke niet te evenaren manier.. en ook het verlies van sommige waarden, pijnlijk en onomkeerbaar...

De waarde van de verzorgenden en vrijwilligers, met hun eindeloos geduld en liefde, zorg en betrokkenheid, hun zachte hand, hun koesteren, en het schreeuwende gevecht van dan te moeten weggaan terwijl alles in je schreeuwt dat je moet blijven, als kind, als partner...

Zestig jaar samen en dan gedwongen gescheiden worden, niet omdat je dat wilt maar omdat het niet meer kan.. hartverscheurend en ten hemel schreiend...

Eric, wat heb je het verhaal van Hugo en zijn mama en het verhaal van velen vanavond stil en schreeuwend verwoord, in alle machteloosheid maar ook met acceptatie..

Je kon bijna de hele voorstelling een speld horen vallen, zelfs in de lange stiltes...

En wat was het mooi de lach en de tranen van herkenning te zien en te voelen..

Iedereen in de zaal had er zijn of haar eigen band mee, onmiskenbaar...

En ja, het treft ons allemaal, direct of indirect maar onvermijdelijk..

Stil ben ik, vol ben ik, verdrietig ben ik maar ook warm, warm van liefde voor mijn prachtige mama, mijn geweldige papa, alle liefdevolle verzorgers van mijn mama en bovenal, zo intens dankbaar dat ik nu nog zowel mijn mama als mijn papa nog heb.

Weliswaar fysiek niet meer samen, maar in liefde onverbrekelijk en onlosmakelijk verbonden..

“Ma”, een fenomenale voorstelling vol herkenning..

Vol liefde, zo intens vol liefde....

Een kostbare Nieuwjaarsborrel....

Eind november vorig jaar kregen we de melding dat voor de bewoners van Casa Bonita en familie de nieuwjaarsborrel op 12 januari 2018 gehouden zou worden.

Ik schrijf hier bewust nog de “oude” naam, omdat die zo de ziel weergeeft van de locatie Twello zoals ze nu heet.. 

Casa Bonita betekent “mooi huis”, en dat is wat het ook zo is..

Voorgaande jaren werd er vroeg op oudejaarsavond vuurwerk afgestoken voor de bewoners, alles in de intimiteit van elke eigen huiskamer, buiten op het terras, met familie erbij.

Dit jaar had het team besloten dat het na de Kerstdagen wel erg veel onrust gaf voor de bewoners. Natuurlijk zou er wat klein vuurwerk worden afgestoken maar dan alleen voor de bewoners, zonder de extra prikkels van familie.

En uiteraard werden daar prachtige foto’s van gemaakt die geplaatst werden op het besloten Familienet, want ook daarin is het team onvermoeibaar.

12 januari vanaf 15.00 uur, de glaasjes champagne stonden klaar, met en zonder alcohol. De oliebollen waren warm en een schoondochter van één van de bewoners had een stapel kniepertjes gebakken. De tafels in huiskamer drie waar mijn mama woont waren aan elkaar geschoven tot één lange tafel, daaraan de bewoners met familieleden, vrijwilligers en verzorgenden. Ook een aantal die niet of niet meer hoefden te werken waren erbij, gewoon omdat ze dat wilden.

Hoezo betrokkenheid?

Een warme speech en daarna met elkaar proosten op het nieuwe jaar.

De geestelijk verzorger die er ook bij was, die elke bewoner kent bij naam, hun verhalen kent..

Vrijwilligers die duidelijk net zo genoten van de warmte en blijdschap, het plezier.

Na de oliebollen en kniepertjes met slagroom kwamen de schalen vol zelfgemaakte hapjes, met een drankje voor wie dat wilde.

Mijn mama kreeg haar limonade in een champagneglas, en toen iemand tegen haar zei: “zo, u heeft mooie roze champagne”, antwoordde ze dat het geen champagne was maar limonade in een champagneglas...

Geweldige momenten, zo kostbaar om het genieten van iedereen te zien..

Stralende bewoners, dankbare familie en het team van dit prachtige huis dat zo betrokken is in alle opzichten.

Zoveel warmte, zoveel liefde, zoveel zorg....

Zorggroep Apeldoorn, locatie Twello, voor mij stiekem nog steeds Casa Bonita, mooi huis...

Dank voor deze kostbare Nieuwjaarsborrel...!

Twellose Kerstmarkt met Griekse warmte...

Kerstmarkt in Twello.

Warme winterkraampjes en lichtjes, ik wandel er samen met mijn vader overheen.

https://www.vanheesversmarkt.nl/opent haar deuren tot helemaal achterin, een medewerkster geeft ons een enthousiaste rondleiding, helemaal geweldig, papa geniet volop.

We drinken een wijntje, proeven een hapje, mijn papa en ik, en wandelen daarna naar huis.

Het is inmiddels half zeven, wat zullen we doen met eten..

Papa somt op wat hij nog in de vries heeft, samen komen we tot de conclusie dat het niet echt aanlokkelijk is.. 

Papa stelt voor samen naar de Griek te gaan, Mykonos, zijn überfavoriete restaurant in Twello. 

We bellen, het restaurant zit vol maar we kunnen om 19.15/19.30 terecht.

Wanneer we binnenkomen worden we verwelkomd met die zo karakteristieke Griekse hartelijkheid. En ja, natuurlijk speelt het mee dat mijn papa een trouwe gast is, maar misschien maakt dat het juist nog wel mooier.

Het is druk, knetterdruk. Alle medewerkers rennen zich de benen uit het lijf maar met een brede glimlach op het gezicht. Gastvrijheid voor alles.

We krijgen een Ouzo, bestellen en genieten daarna van ons eten.

De muziek speelt, de ober loopt af en aan, en we sluiten af met een cappuccino.

En zoals vaker worden we getrakteerd op een heerlijk glaasje Kumquat.

Rozig en voldaan gaan we weg, mijn papa en ik, gedag gezegd en uitgezwaaid door de gastheer van Mykonos.

We lopen de kou in terug naar huis, maar innerlijk verwarmd door die niet te evenaren Griekse warmte.

Twellose Kerstmarkt met Griekse warmte...

Van Hees Versmarkt

Jij hebt zo jouw weg gevonden...

Mijn dochter...

Ik heb al zo vaak over jou geschreven, over de stappen in jouw leven..
Vanmiddag was daar eindelijk het moment, het moment van het officieel uitreiken van jouw diploma als helpende in de zorg.
Je was al geslaagd, je hebt al een jaarcontract, alleen het papiertje moest nog komen.

Vanmiddag was dat moment, in klein gezelschap..
We kwamen aan, jij en je vriend, zijn moeder, ik en jouw broertje, en je opa.
We werden verwelkomd in een kamer met slingers, koffie en taart.

Mijn dochter..
Wat kreeg je mooie woorden, hoe treffend werd er verwoord hoe jij het hebt gedaan.
Hoe treffend jouw hobbels en jouw bergen, hoe treffend ook jouw opstaan en weer doorgaan..
Jouw passie, jouw ziel voor de zorg.
Jouw talent en bevlogenheid..

Je hebt jouw papiertje meer dan verdiend, maar wat mooier is, is dat de mensen met wie jij werkt zo boffen met jou.
En ja, je hebt je de kennis eigengemaakt, maar bezieling kun je niet leren, die zit in je donder..
Die bezieling lieve dochter, maakt jou tot wie je bent.
Waardevol, een liefdevolle toevoeging aan zoveel levens.

Mijn dochter,
Zoekend, struikelend, opstaand, vloekend, wanhopig, moedig, hoopvol en vasthoudend aan haar droom...

Zo trots ben ik op jou..

Jij hebt zo jouw weg gevonden...