Wáárom zo respectloos?

In mijn vlammetjes schrijf ik over dingen die mij raken.

Meestal gaat dat over persoonlijke gebeurtenissen in mijn eigen omgeving, mijn eigen kring.

Dit keer voel ik de behoefte om over een fenomeen te schrijven dat overal en altijd aanwezig is, over iets dat mij vanavond raakte en waarvan ik boos, verdrietig en misselijk werd, echt misselijk..

De aanleiding is een artikel in De Volkskrant vandaag op Facebook.

Het gaat over de toespraak van de zestienjarige Greta Thunberg op de VN Klimaattop in New York. Bij het artikel staat een foto afgebeeld waar de boosheid vanaf spat.

Ik klik de link aan en lees het artikel.

Vorig jaar is mijn jongste zoon -op zijn vrije dag- naar Den Haag geweest op die klimaatspijbeldag. Daar ben ik trots op, omdat hij vanuit ZIJN eigen overtuiging een statement wilde maken.

Of ik het nu wel of niet met hem eens ben, ik vind het fantastisch dat hij zelf zijn mening vormt en vervolgens vanuit zijn donder handelt.

Daarna scroll ik door de reacties onder de Facebookpost en al lezend raak ik steeds meer verbijsterd.

Verbijsterd door de ronduit schandalige en respectloze reacties van tegenstanders die het meisje tot aan haar enkels afserveren met de meest gruwelijke woorden.

Mensen, volwassen (!!!) mensen die haar een psychisch gestoord wijf noemen, haar rijp vinden voor opname in het Pieter Baan Centrum, haar een autistisch voorgeprogrammeerd kind noemen, en nog erger, vergelijkingen gebruiken met de kampen in de Tweede Wereldoorlog, waar de mensen “ook geen toekomst hadden”....

Echt, lees het maar na, het staat er echt.....

Eerst vooral boos, vervolgens verdrietig en daarna misselijk, kotsmisselijk...

Hoe ter wereld kun je op deze manier reageren?

Je kunt voor of tegen zijn, of ook gewoon neutraal, maar wat is dat toch dat mensen klaarblijkelijk de behoefte hebben om op deze manier te reageren, met ronduit ziekmakende termen en zo totaal zonder enig respect?

En dit is maar één artikel, zo zijn er honderden.

Over wel of geen Zwarte Piet, over bootvluchtelingen en asielzoekers, over de zorg en alles wat daarin mis gaat, over kleine en grote dingen.

En nogmaals, ik prijs mij gelukkig in een land te leven waar vrijheid van meningsuiting een hoog goed is, dat iedereen zijn of haar mening ongezouten kan en mag geven.

Maar heel, héél alsjeblieft.... ongezouten mag, maar zullen we dan wel respectvol blijven naar elkaar? En niet een meisje van zestien met idealen en een vuur daarvoor gewoon afbranden?

En voor de onwetenden onder ons, als er iemand is die niet voorgeprogrammeerd is, dan is het iemand met autisme.Die is namelijk zijn of haar unieke zelf, puur en niet gehinderd door sociale glijmiddelen.  Hooguit met aangeleerd -correct- gedrag, maar altijd puur en eigen.

En met respect, dat dan weer wel.....

Los van alles...

Bijna zeven dagen lang was ik los van alles.

Los van de wereld, los van de dagelijkse beslommeringen.

Vol van mijn schrijven, vol van dat wat wat er was en kon zijn.

Bovenop mijn berg, mijn zo’n gekoesterde berg in Toscane.

Omgeven door mooie bijzondere mensen..

Mooie mensen, mooie gesprekken, gedeelde levensverhalen..

Kunst ook, veel kunst, het indrinken daarvan..

Samen eten, samen drinken, samen praten, samen..

Die gedeelde magische, helende berg..

Krekelconcert, dat niet te evenaren concert in de stilte.

Een steeds voller wordende maan.

Groeiende woorden, meedogenloos teruggezet in de essentie.

Herlezen, heroverwegen, helderheid..

En ondertussen, genieten van lekkers en marmer, kunst.

Galeries en werkplaatsen, bevlogen kunstenaars.

Een gedicht als cadeau.

Ik ben weer thuis, geland en wel.

De woorden borrelen op en blijven stromen.

Mijn boek heeft de prenatale fase doorstaan.

Ik ben vol verwachting, vol van veel, zwanger van mijn boek,

en al schrijvende los van alles...

In elke vezel verbonden...

11 augustus 1972

Die dag, die ochtend die allesbepalend was voor mijn leven, ons leven.

Die dag waarop Erik, mijn vijfjarig broertje het leven liet bij die allesverwoestende windhoos op Ameland, die dag die in mijn ziel gegrift staat..

Morgen is het weer 11 augustus.

47 jaar geleden na dato, de eerste keer dat mijn mama naast hem ligt op Ameland, op het plekje dat papa en mama zelf hebben uitgezocht.

Vrijwel nooit ben ik op die dag naar Ameland geweest.

Dit jaar zou ik wel gaan, een dagje op en neer met mijn papa.

Maar het is niet meer te doen, in een dagje op en neer, en het eiland zit bomvol, geen accommodatie meer te vinden.

Dus hebben we vandaag besloten om morgen niet te gaan, en dat voelt dubbel..

Dubbel, omdat het aan de ene kant een opgave is, en aan de andere kant niet gaan zo niet goed voelt.

Voor het gevoel maakt het niets uit, 11 augustus blijft die dag.

Maar dit jaar is het eerste jaar dat mijn mama daar ook ligt, naast mijn broertje.

Dat eerste jaar, die eerste keer..

Vanavond heb ik zitten googelen, googelen op de windhoos op Ameland 1972.

Ik kwam van alles tegen, heb gehuild, zo verschrikkelijk gehuild.

Elk moment van die dag staat in mijn ziel gegrift, gebeiteld, onuitwisbaar voor altijd.

Ik kan het delen met dierbare vriendinnen, met of zonder woorden,

Ik weet mij gesteund en gekoesterd, mijn verdriet gedeeld.

Hoe intens dat nog is na 47 jaar.

Wanneer ik morgenvroeg wakker word herbeleef ik het weer zoals elk jaar, vanaf 08.10

De beelden, het allesverwoestende gehuil van de wind, de stilte daarna, de ontdekking, het besef.

Lieve Erik, lieve mama,

Ik ben er morgen niet maar in mijn hart zo wel..

Ik weet jullie naast en bij elkaar.

En ook al sta ik daar morgen niet fysiek, mijn eerste gedachte als ik wakker word is daar, bij jullie.

En ik verbeeld mij de vogels het geluid van de zee...

op dat zo vredige serene plekje.

Jullie weer zo samen...

En wij, zo in elke vezel verbonden...

Zo trots op mijn dochter..!

 Trots, gloeiend van trots ben ik.

Mijn meisje, inmiddels uitgegroeid tot een jong volwassen vrouw, maar nog steeds mijn meisje.

Jij, mijn meisje die dezelfde naam draagt als jouw oma, wat zou ook oma trots zijn op jou!

Dwars door veel obstakels zoek en vind jij jouw weg.

Jouw weg die met hart en ziel in de zorg ligt.

Twee maanden geleden ben je van baan veranderd, mede vanwege jouw net geconstateerde slaapstoornis, dat kon er ook nog wel bij, bij alles wat je al hebt.

Vol verwachting ging je de nachtdienst in bij Casa Bonita, het mooie huis waar jouw oma bijna drie jaar gewoond heeft.

Vol verwachting, maar dingen liepen anders, door factoren waarop jij geen invloed had, en ook kwam jij jezelf tegen. Je ging het gevecht aan met alle kracht die je in je hebt.

Na twee maanden besloot je dat jouw grens meer dan bereikt was.

Het was genoeg, je was op en wilde geen fouten maken, én je wilde zorg verlenen op de manier die in jouw mooie donder zit.

Dus besloot je stoppen, en (oma regelt alles vanaf daarboven) je kon terug naar je oude geliefde plekje bij de Martinushof waar op dat moment vacatures waren voor de nacht.

Je werd met open armen ontvangen en je gaat er met open hart weer in, maar niet voordat je die twee maanden netjes en correct hebt afgesloten.

Lieve Martje, wat ben ik trots op hoe jij zelf jouw pad weer baant, hoe jij verwoord wat je voelt, wat je wilt en wat je niet wilt, op jouw zuiverheid en integriteit.

Hoe je met ziel en zaligheid teruggaat naar “jouw” mensjes, zoals jij dat noemt.

Je hebt meer dan genoeg obstakels maar je flikt het hem toch maar weer!

Mijn meisje, mijn dochter, met glanzende ogen en een stralende lach, op en top liefde voor het vak dat op jouw lijf geschreven is..

Oma kijkt trots en met een grote glimlach toe, naar haar kleindochter die haar naam meer dan waard is.

En ik?

Ik glimlach, voel me rijk en ben blij dat ik naast jou, voor jou en achter jou mag staan wanneer dat nodig is, maar je ook kan loslaten, omdat je nu zelf vliegen kan, op jouw sterke kleurrijke vleugels.

Zo trots op mijn dochter...!

“Not all those who wonder are lost”

Verjaardagscadeau voor Alzheimer..

Vorige week was het een half jaar geleden dat mijn lieve mama op 90 jarige leeftijd overleed.

Bijna drie jaar lang was ze liefdevol verzorgd in zorginstelling Casa Bonita Twello waar mijn vader haar elke dag opzocht. Mama had al meer dan 10 jaar lang Alzheimer, de laatste jaren in een vorm waardoor ze niet meer thuis kon wonen, tot groot verdriet van mijn vader.

Vorige week was ook de verjaardag van mijn papa, ook hij werd 90 jaar en hij wilde dit vieren.

Vieren met een Moluks Indisch buffet in het gezelschap van familie, buren en trouwe vrienden uit de dichte kring om hem en om mama heen.

Zoals hij zelf ook hun 60-jarige huwelijkskaart had ontworpen, hun kerstkaart en de dankbetuiging na het overlijden van mama, zo maakte hij ook zelf de kaart voor zijn 90-jarig verjaardagsfeest.

Op de kaart stond een foto van hem op hun zo geliefde strand met de zee op de achtergrond.

Een warme uitnodiging met als laatste zinnetje:

“kado (envelopje) gaat als gift naar onderzoek dementie”. 

Als “spaarpot” had hij een mooi oud cadeaublik meegenomen waarin hij de enveloppen kon doen.

Het werd een prachtig feest waarbij mama voelbaar aanwezig was en papa genoot in dierbaar gezelschap. Na afloop thuis natuurlijk samen nog nagenieten en de enveloppen openen.

Enveloppen met mooie lieve kaarten, lieve woorden, en met inhoud, de één na de ander.

We waren er stil van met elkaar...

En zo is er deze week maar liefst een bedrag van 600 euro overgemaakt naar Alzheimer Nederland, als donatie voor meer onderzoek naar dementie.

Een prachtig initiatief van papa gevoed door zijn jarenlange ervaring als partner en mantelzorger, maar vooral gevoed door zijn liefde voor mama.

Papa vroeg mij of ik er iets over wilde schrijven, zodat misschien meer mensen op dit idee zouden komen, en omdat onderzoek zo hard nodig is.

Bij deze lieve papa,

Uw verjaardagscadeau voor Alzheimer Nederland..

Moederdag in al haar pracht...

Morgen is het Moederdag, de eerste keer voor mij zonder mijn mama.

De eerste keer ook dat ik wakker word zonder een kind in huis, want ze zijn groot en vliegen uit.

Ik hou me flink, het is zoals het is, ik weet me rijk met hun liefde, hun lieve mooie berichtjes.

Weet dat ze morgen binnenvallen, ergens in de loop van de dag, en zo hoort het ook.

Maar even ga ik terug in de tijd...

De tijd van het in bed blijven liggen op Moederdag, in de wetenschap straks wakker gezongen te worden. Met een een kopje thee, een beschuitje met aardbeien en cadeautjes op bed, al dan niet zelfgemaakt. Zelfgemaakte versjes en gedichtjes... “lieve mama”....

Ik heb een tas vol met cadeautjes van mijn kinderen, van vaas tot macaroniketting, van tekening tot gedichtje, het is me zo dierbaar.

Morgenmiddag komen ze, vallen ze binnen, met net zoveel liefde als altijd, misschien wel meer..

Even heel stiekem verlang ik terug naar de tijd dat er slingers hingen wanneer ik beneden kwam.. slingers, omdat volgens mijn Lief “Moederdag” verdiend moest worden en versierd moest worden. De laatste slingers zijn van drie jaar geleden, in een ander huis, in een andere tijd.

De liefde van mijn kinderen is er niet minder om.

De al ontvangen berichtjes zijn een cadeau op zich...

De slingers verbeeld ik mij er moeiteloos bij.

Morgen is ook de eerste keer Moederdag zonder mijn mama, en de tranen zitten hoog..

Want ook al was mijn mama al verdwaald, ze was er nog, en ik kon haar nog bloemen brengen, haar lieve blije lach nog zien.

Dit jaar wordt het een bloemetje op haar graf, een boeket in mijn hart.

Morgen vieren we Moederdag, met mijn kids en met mijn papa.

We gaan proosten op het leven van mijn prachtige mama, haar lieve lach voor eeuwig in mijn hart.

Ik koester de rijkdom van een meer dan geweldige liefdevolle mama,

koester de rijkdom van de liefde van mijn prachtige kinderen.

Moederdag in al haar pracht....

Twee minuten stil...

4 mei, nationale dodenherdenking..

Ik weet niet beter of we zijn om 8 uur dan twee minuten stil.

Vanaf jongs af aan ben ik daarmee opgevoed, en vandaag was ik samen met mijn jongste zoon twee minuten stil.

Naarmate ik ouder word raakt het me eerder meer dan minder.

Het besef van wat destijds gebeurd is en alles in de jaren daarna.

Het feit dat steeds minder mensen die de Tweede Wereldoorlog meegemaakt hebben er nog zijn.

De ontroerende kwetsbaarheid van die oude mensen die alles nog scherp op hun netvlies hebben staan, na zovele jaren.

Mijn papa heeft Rotterdam zien branden..

Mijn mama heeft Joodse vriendinnetjes nooit meer terug zien keren..

Mijn opa vertelde mij ooit dat in de hongerwinter er echt geen kat of hond veilig was, die werden opgegeten, even vlees in plaats van bollen..

Mijn vader die op een fiets met houten wielen van Rotterdam naar Amersfoort ging om zijn broer te vinden en te bevrijden..

Ik kijk en luister, ben geraakt.

Geraakt door de doorgroefde gezichten, de verhalen.

Geraakt door de betrokkenheid van kinderen en kleinkinderen.

Geraakt door de kwetsbaarheid van die oude man in rolstoel, kromgebogen maar wel saluerend.

Geraakt door de verhalen van daarna, al al die andere vredesmissies met alle gevolgen van dien..

Geraakt door de stilte.

Een stilte om al diegenen te herdenken die het leven gelaten hebben voor onze vrijheid.

Na de herdenking komt het journaal en dondert meedogenloos de wereld de kamer weer binnen, met narigheid, geweld, vluchtelingen en oorlog.

Was het maar op te lossen met twee minuten stilte.

Twee minuten stil...